ARCHIEF
Juli 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
26-06-2008
DE LIEFSTE IBIZA-FOTO
Vriendin D. geeft mij een dikke kus, waarschijnlijk omdat ik haar net een lekker roseetje heb ingeschonken!
# | 20:59 | | Al 11 reacties
22-06-2008
EVERYBODY HIPPIE?Dit jaar had ik maar 1 vakantiedoel en dat was het bezoeken van een ‘authentieke’ hippiemarkt. De rest van de week heb ik voornamelijk rond het zwembad van de finca gehangen. San Miguelletje erbij, roseetje erbij, boekje erbij, beetje hangen, beetje lezen, even een tukkie doen en dan nog maar een San Miguelletje. Om een uur of 18.00 wat boodschapjes doen, daarna wat salades en andere lekkere hapjes in elkaar draaien en om 20.00 aan tafel met een knisperde barbecue op de achtergrond. En ja, zo gingen de dagen best snel voorbij. Wekkers werden er door P. en mij niet gezet, dus we kwamen pas rond een uurtje of 12.00 uit onze kamer om weer plaats te nemen rond het zwembad met een San Miguelletje. En dat dan 7 dagen achter elkaar. Maar die hippiemarkt, daar moest ik bij zijn afgelopen zaterdag, dus om 10.00 reden we met onze Seat Ibizaatjes richting ‘Las Dahlias’ om daar terecht te komen op een soort Albert Cuijp, maar dan met spiegeltjes en kraaltjes. Na een kwartiertje snuffelen staan vriendin M., D. en ik stil bij een kraampje met ringen en andere glimmende dingen. “Ladies”, begint een hippie met baard, maar zonder z’n zin af te maken praat hij daarna alleen tegen mij. “I see you have beautiful red hair… and a lot of other things too.” Z’n blik gaat vanaf m’n haar zo’n halve meter naar beneden en blijft ongegeneerd rusten op m’n borsten. “What’s your name?”, vraagt de hippie. “I’m Luna”, zeg ik, “what’s yours?” “I’m the lord of the rings”, antwoordt de hippie en pakt m’n hand om er tergend langzaam 2 ietwat natte zoenen op te geven. We kijken elkaar diep in de ogen. Hij is niet eens lelijk. Hij is eigenlijk best lekker. Al is-ie 60. Het is een beetje een Sean Connery. Ik zou hier best wel m’n leven kunnen slijten, zo op Ibiza, samen met Sean. Hij een beetje ringen verkopen, ik een kraampje met PloesiePoesies gemaakt van hippiestofjes. Wat belletjes eraan. Misschien wat wierook erin voor het ‘authentieke’ hippiegevoel. Ik voel ineens een enorme behoefte om wat hippiejurkjes aan te schaffen en ik fladder van het ene standje naar het andere standje om uiteindelijk voor een zwierig zwart met groen en een fladderig zwart met roze exemplaar te kiezen. Wanneer ik terugloop richting Sean om hem m’n nieuw verworven jurkjes te showen en te vertellen dat ik de rest van m’n leven met hem wil delen, zie ik dat hij alweer een andere witte toerist aan het versieren is. Ach ja, spread the love.
# | 12:36 | | Al 8 reacties
18-06-2008
GREETINGS FROM IBIZAOnze finca Mariposa op Ibiza staat er best lekker bij. Het is een groot huis met 6 slaapkamers, 4 badkamers, 2 woonkamers, 2 tv’s en in de keuken bevind zich zelfs een staafmixer. Ook het zwembad, de jacuzzi, de 3 patio’s en de 3 Seat Ibizaatjes die voor de deur staan zijn helemaal niet verkeerd. Alle kamers hebben 2-persoonsbedden, dus niet 2 keer een 1-persoonsbed tegen elkaar aan geschoven, zodat je, als je lepeltje-lepeltje wil liggen, ertussen flikkert. Het beddengoed is schoon en wit en er staat hier een grote Amerikaanse dubbele koelkast die we de eerste dag tot de nok toe hebben gevuld met flessen rosé, San Miguelletjes, stukken manchego van 500 gram per stuk, de zoetste tomaten, de roodste lappen vlees, gezellig ogende vissen, garnalen, pakken gazpacho, flessen wodka, appelsap, avocado’s, fruit in alle kleuren van de regenboog, waaronder 2 kilo verse aardbeien, bijna alle soorten groenten en een paar dozen ijsjes. Bijna als vanzelf lijken er elke ochtend weer een paar verse broden op het aanrecht te verschijnen en er staan bomen met sinasappels in de tuin die we mogen plukken om uit te persen voor verse jus d’orange. Ook de citroenboom bij het zwembad doet goede dienst als smaakmaker in glazen water of over vis. Best gezellig is het feit dat ik hier op Ibiza eindelijk mee mag pokeren met de mannen en dat ik dan net doe alsof ik er helemaal niks van snap, maar er ondertussen wel gewoon met de pot van € 50,- vandoor ga: “Ik ga blind all-in! Watch me do it motherfuckers!” De eerste nacht kwam er een poes langs het zwembad rennen die ik meteen heb verleid en gepaaid met een paar moten zwaardvis die nog over waren van de barbecue. Sindsdien is ze niet meer van de finca af te slaan en heeft ze een eigen stoel en een eigen zak kattenvoer gekregen. Surrogaatpoes Mercedes blijkt een prima afleiding voor Bruce Lee, John Digweed, Lolita en Skinner, voor wie overigens prima gezorgd wordt door ex S. en de buurvrouw. Het was hier gisteren hot and sunny en eigenlijk vandaag precies hetzelfde. We gaan zo met z’n 10-en richting een idyllisch strandje om daar wat te hangen en misschien bestel ik wel een piña colada. Of 2. Verder valt het hier eigenlijk allemaal vies tegen.
# | 15:23 | | Al 22 reacties
15-06-2008
LUNA KOTST EEN STEWARDESS ONDERWanneer ik op het display van m’n mobiele telefoon kijk is het 3:35. “Kut!”, roep ik terwijl ik P. wakker schud, “Kuttekuttekut!” We hadden allebei onze wekker om 3:00 uur gezet en zijn er allebei doorheen geslapen. Binnen enkele seconden heb ik m’n spijkerbroek aangetrokken en vertrek richting badkamer om de laatste badspulletjes bij elkaar te graaien. Shampoo, tandenborstel, tandpasta, hup in de tas, hup naar boven, hup m’n koffer inpakken, hup nog even de katten bijvoeren. En daarna hup om 3:45 de taxibus in die al stond te wachten. “Jesus, wat a-relaxt”, zeg ik tegen P. terwijl we met de taxi richting vrienden T. en I. rijden. “Ik voel me niet zo lekker”, zeg ik terwijl we daarna vriendin M. ophalen. En na het inchecken en het settelen in de vliegtuigstoel voel ik me nog steeds niet echt optimaal. Ik draai naar links, ik draai rechts en ondertussen draait m’n maag een paar rondjes mee. “P. ik ben een beetje misselijk”, zeg ik. En ik voel het halve broodje mozzarella met tomaat omhoogkomen. Oh nee! Nu kan ik sowieso niet tegen reizen. In auto’s en bussen word ik ook altijd misselijk, maar een vliegtuigreisje heb ik altijd kunnen overleven. Ik check het ‘Airsickness’-zakje. Dat ga ik dus echt niet gebruiken. Dat is voor losers. En dan iedereen zeker omkijken terwijl ik over m’n nek ga in zo’n zakje. Hell no! Rustig blijven, doorademen, even een slokje water dan. Maar het gaat niet over. Okay, actie. Richting het vliegtuigtoilet en dan hoppeta, meteen dat broodje lozen, dat is de beste optie. En terwijl ik richting het vrije toilet loop zie ik een meisje opstaan en ook richting toilet lopen. En even later sta ik heel hard in het gangpad te hopen dat dat meisje heel snel klaar is, maar, en dat zul je net zien, het meisje neemt er lekker de tijd voor. En terwijl ik aan leuke dingen probeer te denken voel ik het gal opkomen. En heel veel spuug. En ik kan het niet meer stoppen. Met m’n mond vol gal, water en dat broodje mozzarella kijk ik een stewardess wanhopig aan. Ik hou stevig m’n hand voor m’n mond, omdat ik anders de vliegtuigvloer onder kots. “Moet je overgeven?”, vraagt de stewardess en terwijl ik knik kiept zij heel kordaat een grote bak met plastic bekertjes leeg en houdt de bak onder m’n mond. En dan eindelijk kan ik alles eruit gooien. M’n opluchting is groter dan m’n schaamte.
# | 22:09 | | Al 22 reacties
11-06-2008
LUNA VINDT ER GEEN BAL AANDat hele EK, dat kan mij in principe gestolen worden. Ik mag dat soort dingen niet hardop zeggen hier in huize P. en Luna, want dat zou misschien wel ongeluk kunnen brengen. Denkt hij, de man des huizes. In een ver verleden was hij profvoetballer en stond zijn leven in het teken van de bal. Ook de jaren daarna trapte hij nog 3 keer per week een balletje en had ieder weekend een wedstrijd. Nu is een avondje voetbal kijken op tv zijn manier om te ontspannen. En misschien zou ik me, als vrouw van, eigenlijk best wat meer kunnen interesseren in zijn hobby’s en liefhebberijen, want dat hoor je als significant other nou eenmaal te doen. Maar die tijden zijn voorbij. Maar vroeger, toen P. en ik net samen waren ging ik regelmatig met hem mee naar het voetbalveld om hem aan te moedigen. En ik heb toen ook écht goed m’n best gedaan om te veinzen dat ik het leuk vond. Maar het zit niet in me. Ik vind sporten stom. Ik vind voetbal stom. Ik snap de heisa niet. Dus nadat ik P. eenmaal volledig voor me had gewonnen stopte ik met het veinzen van de voetbalinteresse: “Ik heb een hekel aan voetbal, maar ik maak wel hele lekkere balletjes gehakt met jus!” En nu hoor ik de gemiddelde vrouw al zeggen: “Ach, maar tijdens het EK heb je er geen kind aan hè, aan je man? Het houdt ‘m van de straat.” Maar mijn man (38) loopt al weken te zeiken of ik Panini voetbalplaatjes mee kan nemen als ik toch in de stad kom: “Kun je voor mij voetbalplaatjes meenemen, aaaaaah?” Omdat ik van dat gezeur af wilde zijn kocht ik 20 zakjes voetbalplaatjes om in te plakken in het voetbalalbum dat we gratis kregen bij een of andere krant. Op dit cadeau reageerde P. met: “Zo weinig maar? Je moet meteen een hele stapel meenemen.” Die avond trof ik hem aan terwijl hij de zakjes openscheurde: “Ik heb nog steeds geen Nederlander! Ik wil een Nederlander.” Toen ik vroeg of ik er eentje open mocht maken keek hij eerst licht geïrriteerd, maar ik vond daarna wel mooi John Heitinga in het laatste zakje. Daarna legde hij alle plaatjes op volgorde en plakte ze keurig in z’n album. De dubbele deed hij in een envelop. Ik had er inderdaad geen kind aan. Misschien frituur ik vanavond wat bitterballen voor ‘m.
# | 15:11 | | Al 20 reacties
06-06-2008
LUNA WORDT UIT BED GETRAPTIn het schemerdonker en nog half-slapend voel ik wat kriebelen in m’n nek. Zo, zo! Een massage in de ochtend! En dat op een vrijdag! “Hmmmm”, mompel ik en ik schuif wat dichter tegen P. aan, maar wanneer ik dat doe voel ik een gewicht van zo’n 5.8 kilo op m’n rug meeschuiven. Oh shit, het waren niet de vingers van P. die mijn nek beroerden, maar de pootjes van Bruce. Taak is nu vooral om te doen alsof ik nog slaap. Ik probeer niet te bewegen en rustig te blijven ademen, maar het is al te laat: Bruce is al aan zijn charme-offensief begonnen. Ritmisch stimpestampt hij zijn voorpootjes op m’n rug, ondertussen luid ronkend en spinnend. “Oh, Bruce, please”, mompel ik en duw hem van me af om op m’n zij te gaan liggen. Binnen enkele seconden ligt Bruce bovenop m’n heup. Zucht en steun. In het huishouden van P. en mij bestaan eigenlijk geen vaste regels of tijden omtrent opstaan, naar bed gaan, ontbijten, lunchen, avondeten of het voeren van de katten. En dat ging allemaal goed, tot een paar weken terug. Als P. vroeger opstond dan ik, dan liet hij mij en de katten nog even in bed liggen. En die katten lagen er altijd prima en rustig bij. Maar sinds een tijdje begon Bruce met stimpestampen zodra P. uit bed was. Hij porde net zolang met z’n nagels in en uit m’n lichaam tot ik ook uit bed kwam om hem z’n eten te geven. Doodvermoeiend. “Liefje”, zei ik vorige week, “als jij eerder uit bed bent dan ik, dan moet je de katten voortaan meteen eten geven. Want dit is kut.” Probleem opgelost. Dacht ik, want op de een of andere manier moet Bruce hebben begrepen dat hij nu sowieso eten krijgt van degene die als eerste boven is. En hoe laat dat is, dat interesseert hem weinig, want vanmorgen keek ik om 5.20 naar het display van mijn mobieltje. Mijn: “Bruce, het is kwart over vijf, ga slapen”, had niet het gewenste effect. Ook mijn: “Bruce, ga P. lastigvallen”, zorgde er niet voor dat Bruce stopte. Ook niet toen ik de zwarte kater richting P. gooide. Toen ik om 5.45 met Bruce in de keuken kwam staarden we samen naar een nog vol voerbakje.
# | 06:52 | | Al 31 reacties
03-06-2008
THEY TRIED TO MAKE ME GO TO REHABIk heb m’n hele leven angstvallig alles proberen te vermijden wat met optreden, voor een grote groep spreken, performen of op een podium staan te maken heeft. Mijn eerste optreden was tijdens een kerstmusical en ik had maar 1 regel tekst. Meer dan 25 jaar later weet ik dat regeltje nog precies: “Nee, dank u, ik heb al een boompje.” Op het cruciale moment was ik 'm vergeten. Daarna leek het mij verstandig om nooit meer op een bühne te staan. In latere tijden heb ik nog wel eens wat dansjes gewaagd op een podium, maar dat waren dan altijd spontane acties geïnitieerd door een flinke dosis alcohol. En alcohol, dat was precies wat ik nodig had toen ik vrijdag om 14.30 arriveerde in toplessbar La Vie en Proost. “Is de bar al open?”, vroeg ik. Maar dat was nog niet het geval. “Is de bar al open?”, vroeg ik weer een half uur later, maar ik moest eerst even een soundcheck doen. Oh, God! “Lexie, ik ben zo sexy”, zong ik terwijl ik met m’n kont, in m’n paarse 70’s bloemetjesjurk, op de bar zat, “zeg maar hoe je ’t wilt m’n luv, op je rug of soixante neuf?” Ik vroeg me af waar ik in Godsnaam aan begonnen was, maar toen ging de bar ineens open en stond ik met glas witte wijn in m’n ene hand en een flesje witte wijn in m’n andere hand met FOXY-collega’s, FOXY-relaties en FOXY-adverteerders te praten. Ondertussen liepen er naakte meisjes over de bar en nam ik nog maar een grote slok. Ook tijdens de speech van hoofdredacteur P. fluisterde ik tegen collega J. dat ik echt niet, heus niet, nee, echt niet zenuwachtig was. En nog maar een wijntje. En toen was het al zover. En eigenlijk ging het best goed. Maar ik was blij dat ik er vanaf was. Kon ik eindelijk weer een wijntje nemen om bij te komen van de schrik. Alles was achter de rug! Maar toen ik die avond in licht beschonken staat thuiskwam trof ik een YouTube-link aan in m’n mailbox. “Oh, Jesus, Christus”, zei ik tegen P., “er is iemand geweest die het heeft gefilmd en het staat nu al op YouTube.” Ik zag mijn carrière in de politiek volledig aan me voorbij gaan. Ik liet het P. horen. “Het valt eigenlijk best mee hè”, zei ik. “Ja, eigenlijk best wel”, zei P. oprecht verbaasd, “hoe komt het dat je dan hier in huis altijd zo loopt te gillen?” “Ik weet het niet”, zei ik. "Je wordt de nieuwe Amy Winehouse”, zei partner P., “ik zie behoorlijk wat overeenkomsten.”
En ik schaam me er helemaal niet voor! Dus zie HIER (of eerder luister hier) naar het eenmalige optreden dat FOXY-hoofdredacteur P. en ik gaven.
# | 10:32 | | Al 23 reacties
Ik had het boek 'Eten, Bidden en Beminnen' van Elisabeth Gilbert speciaal bewaard voor de vakantie. Moest wel een topboek zijn, want een aantal vriendinnen en zelfs m'n beste vriendin Oprah waren er erg van onder de indruk. Ik had het echter na 2 bladzijden al helemaal gehad met de schrijfstijl van Elisabeth, de 'humor' van Elisabeth en eigenlijk gewoon met die hele Elisabeth als mens en als vrouw. Na 200 bladzijden legde ik het boek weg en besloot te beginnen in 'Mogelijkheid van een Eiland' van Michel Houellebecq. En ja, bij dat boek past eigenlijk alleen het woord 'briljant'.
# | | Al 11 reacties
VERSCHIL MOET ER ZIJN
Wat vallen die tomaten die hier in Nederland te koop zijn dan ontzettend tegen als je een hele week tomaten hebt gegeten die gekust zijn door de Ibiziaanse zon.
# | | Al 5 reacties
NOG 8 NACHTJES
Nog 8 nachtjes slapen, dan ga ik weer met 8 vrienden en partner P. voor een weekje naar Ibiza! Ik heb er zin in! Wat zeg ik? Ik ben er zelfs aan toe!
# | | Al 11 reacties
WAAROM!?
Waarom neem ik me toch altijd voor om de administratie nu toch echt goed te gaan bijhouden en waarom kom ik er dan toch altijd na een paar maanden achter dat ik weer een veel te grote stapel bonnetjes, facturen en papiertjes heb?
# | | Al 6 reacties
GRATIS AF TE HALEN
Luna goes Marktplaats! Een tijdje terug maakte ik deze etagère. Zo’n ding om snoepjes, chocolaatjes, koekjes of bijvoorbeeld tapas op te serveren. En ik vind ‘m nog steeds leuk, maar ik ben mijn polkadot-periode voorbij, of eigenlijk; ik heb een nieuwe voor mezelf gemaakt (met poesjes natuurlijk). En hoewel alle onderdelen perfect zitten vastgelijmd vind ik het toch een beetje teveel risico om ‘m te verzenden met de post. Dus daarom: gratis af te halen bij mij in Amsterdam: polkadot-etagère! Wie het eerste reageert, die krijgt ‘m!
# | | Al 7 reacties