ARCHIEF
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
30-05-2007
HIER GAAN WE WEERAl weer 3 nachten achter elkaar slaap ik maar 2 uur per nacht. En dat is in de eerste plaats de schuld van partner P.’s gesnurk. Hebben we eindelijk allebei een eigen dekbed, begint hij ineens te snurken als een bovenmaatse chihuahua. Dus als hij dan eindelijk de deur uit gaat ’s ochtends, dan ben ik blij dat ik nog even wat slaap kan pakken. “Dag meisje”, roept P. van boven. “Dag liefje”, roep ik terug. En rot nou maar op, denk ik erachteraan. En op het moment dat ik de deur in het slot hoor vallen en daarna zijn sleutel hoor omdraaien komt er heerlijke rust over me heen. Alsof ik 2 valiumpjes tegelijk heb weggetikt. Oh, lekker, liggen. Rust. Zaligheid. Maar nét voordat ik eindelijk in slaap viel vanmorgen, werd ik opgeschrikt door een gigantische knal. M’n hartslag ging meteen omhoog. Paniek. Voor ons huis bevindt zich een luik. En onder dat luik bevindt zich een trap, die uitkomt in onze slaapkamer. En als mensen op dat luik stappen, dan trilt het hele huis. Dus als noodoplossing hebben P. en ik al meer dan 5 jaar 3 verrotte fietsen op het luik gelegd. Maar toch wil iemand nog wel eens per ongeluk een voet op het luik zetten. Kan gebeuren. Je schrikt je kapot, maar het is een incident. Dus na de knal van vanmorgen probeerde ik mijn hart weer enigszins relaxt te krijgen. Was van korte duur, die poging. Want nog geen minuut later volgde weer een gigantische knal. En nog 1. Tot ik het niet meer kon negeren. Badjas aan. Naar boven. Staren vanuit de voordeur naar het tafereeltje dat mijn rust verstoorde: bouwvakkers. Zo’n 3 mannen waren bezig om de stoeptegels voor ons huis te verwijderen. En ook iets met een kruiwagen. What the fuck? Godverdegodverdegodver. Waarom nou? Waarom nou bij mij voor de deur? En waarom nou nu? Waarom na 3 slapeloze nachten? En mijn ervaringen in het verleden hebben me geleerd: met bouwvakkers valt niet te praten. Het heeft geen zin om lief te vragen: “Zouden jullie misschien niet op dat luik willen gaan staan?” Dan krijg je van die ‘jajajaja-mevrouwtje-verhalen’. En als ergens m’n hartslag van omhoog gaat, dan zijn het wel bouwvakkers die mij aan het mevrouwtje-en zijn. Dus. Dan maar wéér de hele dag wakker. Maar als P. vannacht wéér ligt te snurken en als morgen die bouwvakkers me weer volledig slopen met hun op-en-neer gehobbel met die kut-kruiwagen dan denk ik dat ik even een paar nachten ergens anders moet vertoeven. Anders krijg ik hier binnenkort ‘C.S.I. Amsterdam’ over de vloer.
# | 21:22 | | Al 24 reacties
29-05-2007
LUNA ZIET PINKPOP VAN EEN AFSTANDIk ben nog nooit op Pinkpop geweest. En ik was het ook niet van plan. Ik heb het niet zo op buitenconcerten, behalve dan DanceValley, maar dat komt omdat Dancevalley een xtc-pillen-feest is. En xtc-pillen-feesten zijn sowieso zeer goed te doen of ze nu binnen of buiten zijn. Maar dat komt hoogstwaarschijnlijk door de xtc die ik op dat moment zelf slik. Pinkpop is een bierfeest. En niet dat ik nu zo anti-bier ben, integendeel, maar bier in combinatie met een buitenfeest, nee, dat doet het niet echt voor me. Een hele dag allerlei bandjes bezoeken en dan achteraf ook nog in een tentje moeten slapen, nee. In de rij voor de toiletten, nee. In de rij voor een biertje, nee. In de rij om te douchen, nee. De hele dag buiten, nee. En in de rij om iets te eten, nee. En ik moet ook altijd net plassen op een verkeerd moment bij live-concerten. Dat als ik dan terugkom, dat dan net mijn lievelingsnummer geweest is. Maar het allerergste, van eigenlijk alle concerten of misschien eigenlijk ook wel van het hele leven: er zijn zoveel andere mensen. En dan vraag ik mij constant af: wat doen die hier? Op de een of andere manier heb ik eigenlijk nog nooit optimaal van een live-concert genoten. En dat terwijl ik, als ik naar een live-concert op tv kijk bijna altijd moet huilen, omdat ik de mensen op het podium altijd zo ontzettend intens vind. Vol passie. En dan ben ik ineens helemaal verliefd op iedereen in de hele wereld. Helemaal blij. Nee, als Pinkpop is, dan kijken P. en ik eigenlijk al jaren samen vanaf onze bank naar een televisiescherm. Net als afgelopen maandagavond. Vanaf 19.00 zagen wij diverse bandjes voorbijkomen. Ik keek naar Krezip! Met tranen in m’n ogen. Meisjes worden vrouwen. Zo mooi. En naar The Kooks. En Within Temptation. En Evanescence. Van Iggy Pop kreeg ik kippenvel. En mijn persoonlijke ontdekking van Pinkpop 2007 is Stone Sour. Wat een lekkertje die Corey Taylor, maar vooral: wat een prachtige stem. En het liedje ‘Through the Glass’ heb ik sinds maandag al minstens 50 keer gedraaid. Want het allermooiste van Pinkpop is dat ik alle concerten na kan luisteren en kijken via www.3voor12.nl. Gewoon wanneer ik wil. Dat ik dingen van een afstand bekijk, wil niet zeggen dat ik ze niet intens beleef.
# | 23:18 | | Al 12 reacties
22-05-2007
JE KAN OOK OVERDRIJVENIk las gisteren Het Parool. “Hahaha, hé, P., hé, hahaha, nee wacht even”, grinnikte ik en probeerde het stukje voor te lezen. Lukte niet in 1 keer. “Nee, wacht, hahaha”, probeerde ik en nam een hap lucht, “De Partij voor de Dieren (PvdD) bepleit een verbod op het houden van mensapen. Dit naar aanleiding van de uitbraak van de gorilla Bokito in Blijdorp. (…). De PvdD wil dus dat alle mensapen uit de dierentuinen gaan verdwijnen. Want, volgens Kamerlid Esther Ouwehand zijn mensapen ‘erg gevoelig voor communicatie met mensen’. “Ze kunnen zich daarbij bedreigd voelen”, meldt zij. Zucht. Gaat die hele Partij voor de Dieren nu iedere keer als er zich een incident met een dier in de media voordoet daarvoor op de bres springen? Als er een blauwe reiger per ongeluk tussen de vermalers van een vuilniswagen terechtkomt, meteen alle vuilniswagens van de weg halen om alles aan een grondig onderzoek te onderwerpen? De tijgers die ik laatst nog op en neer zag dralen langs de tralies in Artis zagen er ook niet zo gelukkig uit. En die stokstaartjes, die staan ook maar wat te staren. Die ene ijsbeer in Artis, die laat zijn bezoekers het begrip ‘ijsberen’ in volle glorie zien. En de gieren hebben dan wel een heel groot hok, waar ze een stukje kunnen vliegen, maar echt azen op een stuk vlees, zoals een gier hoort te doen, dat cirkelen, nou, dat zit er toch echt niet in. En trouwens, de geitjes van zo’n kinderboerderij, die zullen er toch af en toe ook levensmoe van worden, van al die kindervingertjes die willen voelen? Een kinderboerderij is in mijn ogen namelijk een dierentuin in het klein. Of eigenlijk in het groot, want daar mag je wél aaien en aanraken en daar is het dus veel leuker. Voor ons. Voor ons mensen. En is een huishouden waarin Europese Kortharen, Pekineesjes, Vlaamse Reuzen, Aggapornissen en Roodwang-schildpadjes worden gehouden dan eigenlijk ook niet gewoon je eigen privé -dierentuin? Ik bedoel, misschien zijn alle ‘huisdieren’ ook wel ‘heel gevoelig voor communicatie met mensen’ maar doen ze de helft van de tijd alsof ze het allemaal wel leuk en gezellig vinden in zo’n doorzonwoning. Misschien worden huishoudens met poezen binnenkort ook wel aan de kaak gesteld door de Partij voor de Dieren. En als ik straks ook geen katten meer mag houden, nou, laten we dan godverdomme allemaal meteen maar sterven.
# | 13:24 | | Al 42 reacties
21-05-2007
LUNA DENKT ER NOG EVEN OVER NAEen paar weken terug stuurden P. en ik nichtje M. een brief waarin we haar uitnodigden voor een ‘feestweekend’. Een feestweekend waarin we samen zouden koken, shoppen en knutselen. Een feestweekend waarin nichtje M., die over 3 weken 11 wordt, ook al weken zin had. In roze letters met een corpsgrootte van 72 punten stuurde ze me bijna dagelijks e-mailtjes met als strekking: ‘Ik heb er zooooooooo’n zin in! Let’s party!!!!!!!!’ Ja, en zulke mailtjes leggen natuurlijk een enorme druk op m’n schouders. Want, al was nichtje M. al blij geweest met een boterham met kaas en de hele dag dvd’s kijken, nee, ik moest en zou vrijdagavond samen met haar lasagne maken. Inclusief het zelf het maken en kneden van het deeg en het daarna 20 keer door de pastamachine draaien van de lasagnebladen. En het zelf snijden van alle kruiden en groenten. En ik moest en ik zou ook zaterdag met haar gaan shoppen, want ze mocht een party-outfit voor haar verjaardag uitkiezen. Ze had van P. geld gekregen en het leek me handig haar mee te nemen naar de ultradrukke, maar wel betaalbare Kalverstraat. Kleine meisjes willen namelijk veel voor weinig. En na 7 uur non-stop kleding-shopppen kochten we ook nog allemaal bijpassende accessoires bij de Claire’s, want daar was een gigantische uitverkoop. Samen kochten we 50 accessoires voor 35 euro en bespaarden daarmee meer dan 400 euro. Toen ik uitgeput thuiskwam, maar nichtje M. nog barstte van de energie, legde ik haar het principe uit van ‘shop-till-you-drop’. En ik was toen echt wel een beetje moe. Maar ja, ik hád beloofd om samen met haar een knuffelbeest te gaan maken, en beloofd is beloofd. Dus de hele zaterdagavond knipten wij en naaiden wij. En ik ging daar de volgende ochtend weer mee verder, want de OctoPloesie was nog niet af. En toen partner P. haar daarna mee naar de bioscoop nam en daarna naar huis, ja, toen was ik toch wel heel, heel, heel erg moe. Net als nichtje M. trouwens, die al in de auto terug naar huis lag te slapen. En al was het supergezellig en heeft nichtje M. zich ontzettend voorbeeldig gedragen. Een schatje, een liefje, een poppetje, die ook nog eens precies de juiste dingen op het juiste moment zei: “Ik vind het zo leuk dat jij mijn tante bent, want jij hebt een winkeltje op internet en je bent zo creatief.” Toch blijf ik voorlopig liever een geweldige en trotse tante, dan een gefrustreerde moeder.
# | 19:52 | | Al 18 reacties
LUNA IS ER STIL VAN
Ik ben er echt even heel stil van. Van alle reacties die ik heb gekregen op de 'ontlurkings-actie'. Zoveel lieve reacties, van zoveel onbekenden die Maanisch.com op regelmatige basis lezen, die zorgen er toch echt wel voor dat ik met een nóg groter enthousiasme blijf loggen. Dus, al ben ik er stil van, van al die lezers, op Maanisch.com voorlopig nog geen stilte. Aan iedereen die reageerde; ontzettend bedankt. En een kus. Iedereen die onderstaand stukje wél las, maar nog steeds niet reageerde, en dat zijn er volgens mijn statistieken nog steeds véél meer dan degenen die wél reageerden; jullie ook bedankt. Bedankt voor het lezen. En ook een kus.
# | 13:33 | | Al 17 reacties
16-05-2007
AND WHO THE FUCK ARE YOU?Bij Zezunja las ik over de door haar en Maanzand geïntroduceerde ‘Ontlurkingsweek’. Een week waarin zij anonieme en zwijgzame webloglezers oproepen zich voor 1 keertje bekend te maken. Geinig initiatief. Ik liet het even bezinken. Aan de ene kant interesseert het me namelijk niks wie mijn lezers zijn. Ze komen maar en ze lezen maar en ze doen maar. Ze oordelen maar. Ze reageren maar. Of ze reageren niet. Ik kan er nu, na 6 jaar loggen, niet meer van wakker liggen. Maar dat ik er niet van wakker lig, wil ook weer niet zeggen dat ik volledig blasé ben. Van sommige positieve reacties word ik nog steeds helemaal blij van binnen. Woehoe! Ze vinden het een goed stukje! En ik vlieg ook nog steeds op de kast van sommige stomme of negatieve reacties: “P., die en die, die zegt dit en dat, de klootzak.” “Maar ken je die en die?”, vraagt P. dan. “Nee, natuurlijk niet, het is een lezer van Maanisch, maar dan kan het nog wel een ongelooflijke ongenuanceerde klootzak zijn!” “Maar meisje”, zegt P. dan, “het is internet, het is een vreemde, hij kent jou niet en jij kent hem niet.” Nee, ik ken de lezer niet. Maar die lezer kent mij ook alleen maar van de stukjes die ik wil publiceren. Dus. Dag lieve lezer. Op internet heet ik Luna. Maar in het dagelijks leven heet ik gewoon Chantall. Vrienden noemen me ‘Cee’, ‘Chan’ of ‘Talleke’. Sommige vrienden weten dat ik Chantall heet, maar noemen me toch ‘Luna’ of ‘Luun’. En partner P. heeft me nog nooit bij mijn naam genoemd. Behalve als ik het écht te bont heb gemaakt. Hij noemt me altijd ‘meisje’. Maar voor m’n lezers hier blijf ik liever Luna. Rest mij de vraag: who the fuck are you? Al meer dan 6 jaar schrijf ik hier. Voor honderden lezers. Soms wel duizend of meer per dag. En van al die lezers reageert maar een heel klein percentage. En dat is helemaal niet erg, maar voor 1 keertje zou ik het heel leuk vinden om te lezen wie mijn ‘lurkers’ zijn; de lezers die wel lezen, maar zich nooit mengen in de reacties. En dat is minstens 95% van de Maanisch-lezers. Dus, laat mij voor 1 keer weten wie je bent. Laat voor 1 keer weten dat je mij leest. Klik op het woordje ‘reacties’ en zeg het: “Ik lees mee.” Zeg het! Zeg het!
# | 06:52 | | Al 420 reacties
15-05-2007
LUNA NAAR DE WORLD PRESS PHOTOIk heb het niet zo met foto’s. Ze doen me weinig. Op de een of andere manier lukt het me niet volledig open te staan voor dat wat een fotograaf me probeert te vertellen. Mijn reactie reikt vaak niet verder dan een: “Goh, leuk.” Of: “Mooie kleuren.” Maar meestal, en dat geldt zeker voor ‘persfoto’s’: “Jesus, wat een depressieve toestand.” Foto’s die door mezelf gemaakt zijn hebben vaak een matte interne reactie: “Goh, wat was het toen gezellig.” Of: “Goh, ik kan me deze foto niet meer herinneren, dus het zal wel gezellig geweest zijn.” Foto’s van willekeurige poezen, katers en kittens daarentegen zorgen bijna altijd wél voor een euforische reactie van mijn kant: Ah, gossie, wat een lieffie! Maar verder ben ik iemand van woorden. Een tekst kan dagen, weken, jaren, blijven hangen. Een gedicht ook. Een liedje ook. Een boek. Een songtekst. Een film ook en dat is dan niet om de beelden, maar om het verhaal zelf. Een bezoekje aan de World Press Photo 2006 stond dus niet echt bovenaan m’n lijstje. Maar omdat het gratis was met m’n museumjaarkaart én omdat vriend F. er graag naartoe wilde én omdat het maar 5 minuten lopen is vanaf m’n huis ging ik toch maar even mee. En het was in de Nieuwe Kerk precies zoals ik verwachte: Depressieve Shit Galore. Opengereten kinderlijfjes. Dood. Verderf. Ziekte. Oorlog. Verdriet. Pijn. En bij het zien van dit soort foto’s gaat meteen mijn volautomatische afsluitmechanisme aan. Ik voel niks. En niks raakt me. Want als ik alles wat ik zou horen te voelen bij dit soort leed toe zou laten, dan zou ik nu nog volledig overstuur en snakkend naar een wijntje in de Oude Kerk op de grond liggen. Van de hele World Press 2006 is me maar 1 foto écht bijgebleven en dat was een foto van Paul Nicklen met daarop een zeeluipaard met een dode pinguïn in z’n bek. Een mooie foto, maar vooral het verhaaltje erbij raakte me. Het zeeluipaard nam die dode pinguïns namelijk mee voor z’n nieuwste vriendje de fotograaf. Ah, gossie, wat een lieffie! Nee. Dan deze foto. Afgelopen zaterdag in het Volkskrant Magazine. In 1 keer raak. Voor het eerst in m’n leven hevig ontroerd door een foto. Huilen om een plaatje. Nooit eerder gebeurd. De fotografe, Miloushka Bokma, heeft wat mij betreft de ImPress Photo 2007 gewonnen.
p.s.: Miloushka Bokma ging een jaar geleden op zoek naar families die 4 generaties omspannen en fotografeerde ze in het huis van de oudste. Op de foto die ik zo prachtig vind staan Bloeme (2005) en haar overgrootmoeder Anna (1907).
# | 11:14 | | Al 11 reacties
13-05-2007
LUNA EN EEN ARM SCHAAPMarianne Thieme, van de Partij van de Dieren, is een 10 jaar oud filmpje onder ogen gekomen van een zielig schaap. Op deze 16 mm-film van kunstenaar Jeroen Eisinga ligt een schaap 4 minuten te creperen en te hijgen. Geen prettig plaatje, maar wel een heel realistisch plaatje, want dagelijks, en zeker in het voorjaar, liggen er in Nederland tientallen schapen op deze manier te sterven. Heel klote, maar als een schaap eenmaal op z’n rug ligt, dan heeft het niet meer de kracht om zichzelf om te draaien. En nu is Marianne Thieme dus heel boos op de kunstenaar. Want dierenleed, in welke vorm dan ook, dat kan natuurlijk niet. Thieme wil dat de Tweede Kamer een onderzoek instelt of Eisinga het schaap misschien wel zelf op z’n rug heeft gelegd. Ook wil ze dat zulke kunstuitingen in de toekomst niet meer worden gemaakt. Gelukkig hoeven voor haar eerste eis geen duizenden euro’s betaald te worden aan een onderzoeksbureau, want volgens Jaap van den Ende, die de ontstaansgeschiedenis van het filmpje kent, is het schaap inderdaad voor 4 minuten op zijn rug gerold. Maar daarna weer keurig op zijn poten teruggezet. Hoppeta. En je kan het werk van Jeroen Eisinga natuurlijk als een kunstuiting zien. Een kunstuiting over machteloosheid en lijden. Maar het lijkt mij veel beter als iedereen die dit filmpje onder ogen is gekomen het ziet als een belangrijke bron van informatie! Want! Wat te doen als je argeloos in de trein van, pak ‘m beet, Houten naar Culemborg, zit en je ziet ergens in een weide een schaap op z’n rug liggen? Vroeger was je gewoon doorgereden, want je dacht dat dat schaap het lekker vond; een beetje rollen in het gras, beetje wat zon meepakken op z’n buik. Maar nu weet je dat dat schaap ligt te creperen en ben je aan jezelf verplicht om dat schaap te gaan redden. Dus trein uit, teruglopen of taxi pakken om zo dicht mogelijk bij het schaap te komen en dan… niet het schaap zomaar omrollen! Want dan bestaat er een grote kans op een maagkanteling. En dan gaat het schaap alsnog dood! En dan is het écht helemaal jouw schuld. Nee, je brengt het schaap via zijn kont weer tot staan. Hoppeta.
# | 10:22 | | Al 25 reacties
11-05-2007
LUNA EN DE DEFINITIE VAN SUCCESIk had mijn boekhouder-accountant-mannetje aan de telefoon. Hoe het ging met m’n bedrijf. “Ja, nee, goed, ik stond in de Elle en in de nrc.next en ik kom binnenkort in nog een blaadje, dus ik ben helemaal blij. En ik heb eigenlijk constant een aantal opdrachten lopen, dus, reeds, even”, zei ik. “Dat is mooi”, zei hij. “En ik heb een afspraak met een winkel”, vertelde ik, “die willen misschien mijn PloesiePoesies gaan verkopen.” “Oh, maar let je dan wel op”, zei hij, “want dan krijg je te maken met contracten.” “Contracten? Contracten?”, zei ik, “Hoho. Daar begin ik niet aan, het moet allemaal wel gezellig blijven. Zij kopen gewoon een paar PloesiePoesies in.” “Dat zul je nu altijd zien met vrouwen”, zei m’n boekhouder, “die willen het allemaal gezellig houden.” Oh. Eh. Ik zie persoonlijk geen probleem in gezelligheid. Liever elke dag gezellig en gelukkig dan succesvol. Maar als ik het goed begrepen heb vindt mijn boekhouder dat gezelligheid niet samen gaat met succesvol zaken doen. En volgens mij zitten mijn boekhouder en ik dan dus niet op 1 lijn als het gaat over de definitie van succes. Maar mijn boekhouder zit waarschijnlijk wél op 1 lijn met De Belastingdienst als het gaat over een succesvolle of niet zo succesvolle onderneming. Ik had namelijk een b.t.w.-aanslag gekregen. Een veel te hoge b.t.w.-aanslag. Of mijn boekhouder dat even voor me kon regelen. En meteen even mijn inkomstenbelasting 2006 kon doen. Dat kon, want mijn boekhouder is natuurlijk een schatje. Hoe zag ik eigenlijk de toekomst voor mijn bedrijf, wou hij weten. “Nou, ik wou eigenlijk gewoon in de kleine-ondernemersregeling vallen de rest van m’n leven”, zei ik, “dan hoef ik nooit b.t.w. af te dragen.” Dat vond m’n boekhouder niet zo’n goed streven. “Ja, maar ik heb helemaal niet de ambitie om een groot PloesiePoesie-imperium op te bouwen. Of een bedrijf met meerdere werknemers. Ik wil dit wat ik nu heb.” En toen kwamen er ineens een heleboel woorden en zinnen waarvan vooral bij mij is blijven hangen dat De Belastingdienst nog wel eens moeilijk kon gaan doen in verband met de startersaftrek. Paniek. Ik heb er verschillende gesprekken met bevriende kunstenaars én een aantal flessen wijn voor nodig gehad om de woorden ‘Belastingdienst’, ‘startersaftrek’ en‘b.t.w.’ weer enigszins uit mijn geheugen te wissen. Praten met m’n boekhouder is killing voor m’n creativiteit.
# | 13:37 | | Al 12 reacties
04-05-2007
COULD YOU DUMB IT DOWN FOR ME?Gisteren liep ik zo, hups, in de Albert Heijn op de Jodenbreestraat tegen een nieuw schap aan. Het ‘Kies & Kook’-schap. Pontificaal in de looprichting van je karretje neergezet, dus niet te missen. Het ‘Kies & Kook’-concept is simpel. Kies uit elk van de 4 categorieën 1 pot, bak of zak, je voegt het samen en je hebt zo, hups, in 10 minuten een kant-en-klare maaltijd voor het hele gezin. Dus een sausje, vlees of vis, groente en iets van pasta, rijst of aardappelen. En dat voor de zeer schappelijke prijs van 8 euro. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Ik vond het treurig. De versimpeling van de maatschappij. Het zal vast een uitkomst zijn voor veel gezinnen. Niet meer na hoeven denken over wat te eten, en gewoon 1 + 2 + 3 + 4 kiezen bij de Albert Heijn. Maar ik vind het een verontrustende ontwikkeling. Je kunt minuscule bakjes met geroosterde pijnboompitjes kopen die je over je salade kan strooien. En dat is dan inderdaad makkelijk, maar voor hetzelfde geld heb je 2 schappen verder 2 keer zoveel pijnboompitten in een zakje. En als je 2 straten verder fietst, heb je zelfs 6 keer zoveel. Wel even zelf roosteren, goh, wat een kutkarweitje. Of diezelfde mini-bakjes met een kant-en-klare, maar wel ‘verse’ dressing. Iets meer moeite doen door zelf de ingrediënten door elkaar te husselen zorgt voor een écht verse dressing. Maar ja, dat hele husselen, toch zeker 2 minuten werk, zucht, wat een kutkarweitje. Ook interessant zijn diezelfde mini-bakjes kruiden die je door je salade kunt gooien. Dan koop je een bakje ‘gemengde kruiden’ waarbij alle smaken en geuren al een paar dagen door elkaar mengen. Bah. Alles moet snel. Alles moet kant-en-klaar. Alles lijkt in een massa-productie van de band te moeten rollen en wat er precies in zit, dat lijkt niet uit te maken. Ik wil weten wat ik eet. Ik wil godverdomme een uur lang aan een bosje verse basilicum staan ruiken voordat ik het ga gebruiken. Ik wil weten waar het vandaan komt, wat erin zit en hoe het gemaakt is. Vorige week in Het Parool gaf Johannes van Dam een naam aan de verandering in de kookgewoonten: dumbing down. En hij heeft gelijk. Koken lijkt in Nederland af en toe gereduceerd tot iets wat elke debiel kan: het random in een pan of magnetron gooien van wat random ingrediënten. Bah. En ik kan me er verder wel druk over maken, maar ik moet nu eerst even de frituurpan aan. Bitterballen. Vrijdagmiddagborrel.
# | 14:44 | | Al 45 reacties
02-05-2007
THIS IS LIVINGVorige week woensdagochtend om 9.15 kwam P. terug van zijn trip naar New York. Ik was blij, jippie, hij is er weer, fijn! Een kwartier later belt hij naar zijn moeder, die vorige week 70 werd, om te zeggen dat hij veilig thuis is gekomen. Zijn moeder vertelt hem dat de avond ervoor een vriend van hem, P., 38, net 2 kindjes, zomaar ineens is overleden aan een hartaanval. Van een jippie-stemming naar groot verdriet in 1 seconde. Adem in en adem uit. De laatste week van mijn P.’s eerste vakantie in 2 jaar verandert met dit nieuws van een hè-gezellig-samen-week naar iets heel anders. Dan krijg je dat ‘is-dit-nu-later’-gevoel over je heen. Is dit nu later? Wordt het het verliezen van iedereen, tot je uiteindelijk niemand meer over hebt? Zucht. Hoe meer mensen je kent, hoe meer je er kwijt kunt raken. En van die gedachte werd ik eigenlijk toch wel goed depressief. Aan de ene kant wil je een paar weken in bed blijven en alles langs je heen laten gaan. Laat maar zitten. Even niet meer meedoen. Maar je kan niet anders dan toch gewoon maar doorgaan. Gewoon doorgaan met doorgaan. Gewoon de dingen doen die je al aan het doen was. Gewoon werken. Gewoon boodschappen doen. Gewoon wat PloesiePoesies in elkaar naaien. Gewoon naar die verjaardag. Gewoon daar lachen. Gewoon wijntjes drinken. Gewoon een filmpje kijken. Gewoon bellen met je moeder. En je vader. Gewoon lekker koken. Gewoon eten. Gewoon buttons maken voor Koninginnedag. Gewoon opstaan, douchen, aankleden. Zaterdag werd de vriend van P. gecremeerd. Zondag werd de vader van P. 74. En maandag vierde ik gewoon als alle jaren Koninginnedag. Maar dit keer met mijn prachtige én vooral 4 maanden zwangere vriendinnetje H., met vriendin K. en met nog veel meer vrienden die allemaal even kwamen kijken wat voor buttons ik aan het verkopen was. Anderen kwamen die avond nog even een drankje doen bij P. en mij thuis, onder het genot van een dj-set van vriend F. en al die gezelligheid was de enorme kater van de dag erna meer dan waard. En ja, dan ben je eigenlijk zo een week verder. En als je dan achter je pc een stukje zit te schrijven, dan besef je ineens dat de gewone dingen die je doet eigenlijk helemaal niet zo gewoon zijn.
# | 13:22 | | Al 13 reacties
Het gaat goed met de PloesiePoesies. Heel goed. Soms zelfs zo goed dat ik geen tijd kan vinden om zélf PloesiePoesies en hun karakters te verzinnen. Tot ik realiseerde: het is mijn eigen bedrijf. Als ik een week m'n eigen ding wil doen, dan mag dat van mezelf. Het resultaat: 10 nieuwe en eigenwijze PloesiePoesie katers. En ze zoeken allemaal nog een baasje. De kater op de foto hierboven heet Rick, en die vind ik zelf het kekst.
www.ploesiepoesie.nl/deluxe
# | | Al 12 reacties
HEMELSE MODDER
Toegegeven: dit restaurantje zit bij mij om de hoek. Nog geen minuut wandelen. Dus dat is voordeel 1. En de rest van de voordelen: heerlijk (en ook nog eens eerlijk) eten, leuk personeel en als de zon schijnt waan je je op hun schattige terras een heel klein beetje op vakantie.
www.hemelsemodder.nl/
# | | Al 11 reacties
ONTLURKINGSWEEK!!!
De 'Ontlurkingsweek' heeft zelf een heuse kekke banner, gemaakt door Yuri van www.maanzand.com.
# | | Nog geen reacties
LUNA'S BUTTON-SERVICE
Omdat het buttons-draaien voor Koninginnedag me erg goed is bevallen, leek het me leuk om meteen maar met een nieuwe service te beginnen; bestel 10 buttons van je eigen kat, voor 10 euro, inclusief verzendkosten. Vooruit, ook honden.
Voor meer info; www.ploesiepoesie.nl.
# | | Al 4 reacties
KNUFFELEN?
Bovenaan bij Google! Als je zoekt op 'knuffelen' kom je uit bij de PloesiePoesie-website! Dat is lief!
# | | Al 4 reacties
BEETJE BOWIE
Ik zat er toch best wel mee. Dat ik niet echt bij een ogen-clubje leek te horen op Hyves. Want mijn ogen zijn niet blauw, maar ook niet groen, maar dan ook weer niet blauw-groen. Ik heb 1 blauw oog en 1 blauw oog met een groene veeg erdoor. Na wat zoeken op internet blijkt het nog een naam te hebben ook. Ik kan voortaan zeggen: "Ik heb Heterochromia Iridis." Kek! En zo'n clubje bestaat nog niet op Hyves. Ik denk dat ik die zo even ga opzetten.
# | | Al 18 reacties
LUNA LEERT JUMPSTYLEN
Af en toe is het zo vreselijk jammer dat ik geen 18 meer ben. Want dat hele jumpstylen, dat spreekt me dus ontzettend aan. Soort inline-dancing, maar dan gaaf. Nu ben ik online wat lessen aan het volgen, maar dat is toch niet hetzelfde als in een club.
http://jumpstyle.punt.nl
# | | Al 8 reacties