ARCHIEF
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
31-03-2007
LUNA’S MOEDER EN EEN PAASEI“Geef mij eens zo’n paasei”, zegt m’n moeder terwijl ze naar mijn etagère met chocolade-eitjes wijst. Ik geef haar een eitje en ga weer verder met het kijken naar ‘Oprah’. Tot m’n moeder ineens opstaat van haar stoel en heel hard begint te piepen en hijgen. “Hieuw, hieuw”, doet ze en ik schrik me kapot. “Wat is er?”, vraag ik volledig in paniek, maar m’n moeder kan geen adem meer krijgen. “Bel 112”, schreeuwt m’n vader die net zo hard in paniek is als ik. Ik ren naar de telefoon en sta daarna enkele seconde met de telefoon in m’n hand te bedenken welk nummer ik ook alweer moet indrukken. Dan bedenk ik me dat de komst van de ambulance sowieso te laat zou zijn. Hoe lang doet een ambulance erover om hier te komen? Een paar minuten? Dan is ze allang gestikt in dat paasei! Hoelang kan een mens zonder zuurstof voordat er gedeelten van de hersenen beginnen af te sterven? Mijn moeder als een schuimpje in een rolstoel, incontinent, weet ik veel wat, dat beeld had ik eigenlijk voor over een jaar over 20 in gedachten. Nog niet nu! Ik hoor en zie m’n moeder weer naar adem piepen. ‘Hieuw, hieuw.” Ik moet helemaal niet het alarmnummer bellen, ik moet de Heimlich-manoeure toepassen. Ik heb altijd gedacht dat het kennen van de Heimlich-manoeuvre nog wel een keer van pas zou komen, maar dat ik ‘m bij m’n eigen moeder zou gebruiken, dat had ik nooit kunnen bedenken. Meteen sta ik achter m’n moeder met m’n vuist tegen haar maag met alle kracht te duwen. En te duwen. En het lijkt niet te lukken, maar even later komt er toch een stuk paasei naar buiten. Zucht en steun. “Wat had je nou gedaan?”, vraagt m’n vader aan m’n moeder als we even later volledig uitgeput aan tafel zitten. “Man, ik verslikte me gewoon”, zegt ze rustig. “Verslikte? Verslikte? Ik dacht dat je hartstikke dood ging”, zeg ik. “Ach, dat heb ik wel vaker hoor”, zegt ze kalm. Maar een uur later zit ik nog te beven op m’n stoel en m’n hartslag tikt nog steeds op standje hyperventilatie. “Wil je dat alsjeblieft nooit meer doen!”, zeg ik tegen m’n moeder, “moet je zien hoe m’n handen trillen.” “Ik ga toch een keertje dood hoor”, zegt ze rustig. “Ja, doe dat dan lekker bij jezelf thuis en niet bij een ander”, zeg ik. En eindelijk kunnen we er met z’n drietjes een klein beetje om lachen.
# | 11:38 | | Al 21 reacties
27-03-2007
GIRL ON PADDO’S, THOUGHT SHE COULD FLYOkay, er is een 17-jarig Frans meisje na inname van paddo’s van een brug vlakbij het NEMO gesprongen. Als ik op dat moment naar buiten had gekeken, dan had ik haar kunnen zien vallen. Van die gedachte krijg ik kippenvel. En ik snap dat haar ouders de wanhoop nabij zijn. Ik snap dat haar ouders een verdriet voelen dat met niets te vergelijken is. Ik snap dat zij nu boos zijn op Nederland in het algemeen en Amsterdam in het bijzonder. Ze kunnen niet begrijpen dat hun dochter in aanraking kon komen met paddo’s. Maar wat ik niet begrijp is dat de hele Nederlandse politiek zich nu opnieuw gaat buigen over de wetgeving omtrent de legalisering van alle soorten drugs. Omdat 1 Frans meisje flipte. Drugs, dus ook softdrugs, mogen niet aan minderjarigen verkocht worden. Snap ik. Maar dat minderjarigen toch aan de drug van hun keuze kunnen komen: that’s life! Je krijgt of koopt het van een vriend van een vriend van een vriend en die z’n buurman. Dat gebeurt overal. Niet alleen in Nederland, maar overal. Ook in Frankrijk. En het feit dat je in Nederland in ieder geval legaal aan hasj, weed en allerhande smartdrugs kan komen is naar mijn mening een hele goede zaak. Je krijgt ‘waar’ voor je geld. En hopelijk ook genoeg foldertjes en informatie om op een goede manier met die drug om te gaan. En dé manier om paddo’s te gebruiken: niet combineren met alcohol of andere drugs, gebruik het in een veilige omgeving en zorg ervoor dat iemand nuchter blijft. En op die manier heb ik zelf meerdere keren alle sterren van de hemel kunnen tellen. Alle kleuren die ik zag kunnen ruiken. En ik heb mijzelf nog nooit zo spiritueel en zo in touch met de wereld gevoeld als toen ik een portie paddo’s in combinatie met heel veel gummibeertjes had weggeslikt. Bill Hicks: “You never see positive drugs stories on the news, do you? (…) Always that same LSD story, you’ve all seen it. ‘Young man on acid, thought he could fly, jumped out of a building. What a tragedy.’ What a dick, fuck him! He’s an idiot. If he thought he could fly, why didn’t he take off from the ground first? You don’t see ducks lining up to catch elevators to fly South. They fly from the ground, you moron. Quit ruining it for everybody. He’s a moron, he’s dead, good. We lost a moron, fucking celebrate. (…) How about a positive LSD story? Wouldn’t that be news-worthy, just the once? To base your decision on information rather than scare tactics and superstitions and lies? I think it would be news-worthy. ‘Today, a young man on acid realized that all matter is merely energy condensed to a slow vibration. That we are all one consciousness experiencing itself subjectively. There is no such thing as death, life is only a dream and we’re the imagination of ourselves."
# | 21:17 | | Al 49 reacties
22-03-2007
LUNA VERWIJDERT GRAFFITINog een nadeel van wonen in Amsterdam centrum op de begane grond: graffiti. Onze linkerbuurman had viavia geklaagd over de graffiti die zich op ónze gevel bevond. De graffiti op onze muur straalde namelijk een gevoel van verpaupering af op zijn muur en dat was weer slecht voor zijn winkel. Laat hij het dan lekker schoonmaken, was mijn eerste reactie. En mijn tweede trouwens ook. Van een schoongemaakte gevel heb je namelijk maar een paar weken plezier en hoogstens een paar maanden. Ik ben 1,5 jaar geleden al met een fles thinner bezig geweest. En toen was alles keurig schoon. Maar een paar maanden later zat het er weer op. En toen mijn bovenburen hun appartement vorig jaar wilde verkopen hebben zij alles nog een keer helemaal schoongemaakt. Met terpentine. De gevel bleef 3 maanden schoon, net lang genoeg om in de tussentijd hun appartement te verkopen. En nu zat de gevel alweer een jaar vol. En als het nou móóie graffiti was! Iets wat met liefde en aandacht is gemaakt! Een piece van Banksy of Miss Van zou ik m’n hele leven laten zitten. Ongeacht wat onze linkerbuurman er van zou zeggen. Maar wat wij op onze gevel gespoten krijgen zijn losse flodders. Tags, zonder enige diepere bedoeling, behalve dan het zoveel en zo snel mogelijk neerzetten ervan. En dan ook nog altijd met een zwarte spuitbus of een zwarte merkstift. Want dat verwijdert natuurlijk het moeilijkste. Dan liever eentje van Laser 3.14, die man spuit tenminste eerste iets filosofisch op de muur om daarna af te sluiten met zijn tag. Daar zit tenminste nog een ziel in. Die heeft erover nagedacht! Maar nee, onze gevel wordt vooral lelijker gemaakt en niet kleurrijker of filosofischer. Maar om onze relatie met de rechterbuurman toch een beetje gezellig te houden, en omdat ik het zelf ook wel zat was om tegen die smerigheid aan te kijken, stond ik vorige week de hele gevel in te zepen met een naar sinasappels ruikend graffiti-verwijderings-goedje. En tijdens mijn 4-uur-durende schrob-en-boen-actie kwam de linkerbuurman ook even goedkeurend kijken: “Je voelt je zo armoedig hè, als je hiermee bezig bent?” Nee! Je meent het? Als er over een maand weer zo’n lelijke tag op zit, dan mag hij het verwijderen. Ik ben er weer helemaal klaar mee voor de komende 2 jaar.
# | 09:24 | | Al 36 reacties
20-03-2007
VERZIN EENS WAT ANDERSWat doe je als je als bekende, of beetje bekende, Nederlander een beetje uitgerangeerd bent, je voetbalcarrière is afgelopen, het schaatsseizoen is voorbij, als je gewoon vindt dat je wel wat meer in de belangstelling zou mogen staan of als je wel zin hebt in een uitdaging? Gewoon iets geks? Dan deed je in 2005 mee aan het programma ‘Dancing with the Stars’. Fantastisch, top, ik genoot en partner P. leed mee, al vond hij het heus ook wel tof dat Jim de danswedstrijd toen won. Het jaar daarna, toen Barbara de Loor won, toen keek ik ook nog regelmatig naar dit programma. Vond ik geinig. Vond ik een beetje net als vroeger naar Ron Brandsteder kijken. Voelde knus. Voelde thuis. Maar ik denk dat ik het dit jaar maar oversla, want ik heb geen flauw idee meer wie er aan het programma meedoen. Ook het programma ‘Dancing on Ice’, dat vorig jaar begon en op hetzelfde tijdstip werd uitgezonden als ‘Sterren dansen op het Ijs’, door weet ik veel welke zenders, vond ik in het begin wel aardig, maar begint nu te vervelen. Het jongetje uit de Maggi-commercial zegt het al: “Cooking with the Stars, Tuinieren with the Stars; verzin eens wat anders.” En dat advies hebben ze dan ook meteen opgevolg bij de commerciëlen! Maar er blijkt, en partner P. is daar zeer blij mee, toch een grens te zitten aan mijn voorliefde voor pulp, want wat ik vorige week voorbij zag komen, dat ging zelfs mijn wansmaak te boven. Zo presenteren Linda de Mol en Gordon elke maandag het programma ‘Just the Two of Us’ op Talpa. In deze ‘zinderende’ liveshow worden bekende Nederlanders, die niet kunnen zingen, gekoppeld aan ‘toppers’ uit de zangwereld en dan moeten ze samen live een liedje zingen. Dramatisch. Maar het kon nog erger. In ‘So you wanna be a popstar’ moeten bekende Nederlanders, die ook niet kunnen zingen, doen alsof ze in hun ééntje kunnen zingen. Ik vind het onvoorstelbaar, maar dit is dus vermaak in Nederland: kijken naar Bekende Nederlanders die iets doen waar ze niet goed in zijn. Gelukkig kan ikzelf vanavond weer lekker voor de buis om 22.55 om naar ‘Dossier 2300’ te kijken. Ditmaal een documentaire over Lucica Bunghez die een tumor van 70 kilo op haar rug had.
# | 12:22 | | Al 16 reacties
13-03-2007
PARTNER P. DE ROLMOPSAllereerst: mijn partner P. is de allerbeste! Ik hou van hem, hij is de liefste, de leukste, de liefde van mijn leven, mijn maatje, mijn alles en meer! Hij is geweldig en grappig en intelligent en hij zit, al wordt hij bijna 38, nog steeds strak in het pak! Hulde voor hem en mij, hoera, maar al deze prachtige eigenschappen, al dit liefs en leuks, verdwijnt ’s nachts. ’s Nachts voel ik een diepe, hele diepe haat én nijd voor hem. Partner P. is ’s nachts namelijk van het dekbed-rolmopsen: een kunst die partner P. tot in de finesse beheerst. Hierbij ligt hij eerst op z’n rug en draait zich daarna om, met zijn rug naar mij toe, hierbij een gedeelte van het dekbed meenemend. Daarna draait hij zich weer terug op z’n rug en door die handeling zit meer dan driekwart van het dekbed om hem heen gerold, dus ook ónder hem. Ondertussen lig ik volledig naakt, voor de ogen van 3 katten, in de kou. Ja, en probeer dan nog maar eens van iemand te houden. Ik kan het niet. Ik ben dan niet in staat om te denken; ah joh, maakt het uit, dit is de liefde van mijn leven, laat ‘m lekker warm onder die deken liggen, de schat, ik neem wel genoegen met dit kleine reepje dekbed. Nee, op zo’n moment is hij niet de man van mijn dromen, nee, dan is hij de man die mij uit mijn dromen houdt. En de enige manier om te krijgen waar ik recht op heb is om mijn gedeelte van het dekbed zo snel mogelijk onder hem vandaan te rukken en P. daarna nog een mep op z’n hoofd te geven, zodat hij het niet nog een keer durft te proberen. Maar zo’n 8 jaar rukken en meppen begon toch z’n tol te eisen. Ik droomde ervan om alleen in een bed te slapen en P. hoopte ooit weer eens een nacht door te komen zonder een vage herinnering aan een fysieke mishandeling. De oplossing bleek eigenlijk heel simpel: twee 1-persoonsdekbedden. En al voel ik me ergens ontzettend oud en burgerlijk en saai; ik heb sinds jaren niet zo diep en fijn geslapen. Maar om toch een klein beetje wraak te nemen op al mijn slapeloze nachten de afgelopen jaren moet P. voortaan onder een roze dekbedhoes met bloemetjes slapen.
# | 22:13 | | Al 37 reacties
12-03-2007
LUNA EN DE OPRAH-DVD-BOXPartner P. vraagt mij de op 2 na meest gestelde mobiele-telefoon-vraag: “Wat ben je aan het doen?” “Ik zit helemaal in de Oprah-dvd-box”, zeg ik, “en bereid je maar voor als je straks thuis komt, want m’n gezicht is helemaal opgezwollen.” “Hoeveel dvd’s heb je zitten kijken dan?”, vroeg hij. “Ehm, ik zit al 6 uur non-stop op de bank en het is heel zielig!”, zei ik. “Oh”, zuchtte P., die mij, sinds de komst van de Oprah-dvd-box, bijna dagelijks op de bank aantreft met een waterige blik gericht op het beeldscherm. Die dvd-box blijkt een geschenk uit de hemel. Of eerder een ruil uit de hemel, want een tijdje terug kreeg ik een mailtje van Maanisch-lezeres C.: ‘Ik las je stukje over de tragische Oprah-programmering (en inhoud) en wat wil het lot: ik heb de Oprah 20th anniversary dvd box dubbel en er dus 1 over! Misschien wil je ruilen tegen wat van die geweldige door jou gemaakte goodies.’ Goddomme! Dat leek mij een geweldige ruil! En dat ik er zelf nog niet eerder op was gekomen, om die dvd aan te schaffen! Dus ik stuurde C. wat poezenspeeltjes en ansichtkaarten en zij stuurde mij de dvd-box. En ik moet toegeven: die complete box is alles wat ik ervan verwacht heb. Alles en meer! Huil ik normaal gesproken alleen bij de zwaar verminkte Oprah-gasten, of bij de moeders die hun kind verloren, nee, op de dvd’s staan zelfs interviews met celebrity’s die mij tot tranen toe hebben geroerd. Zo huilde ik toen Mohammed Ali het podium op bibberde. En ik huilde toen John Travolta zat te huilen. Maar het allerhardste heb ik gehuild om de uitzending met de titel ‘Kerstgedachte’. In die complete aflevering, zonder reclame, gaat Oprah met een team naar Afrika om daar meer dan 50.000 kinderen een kerstcadeautje te brengen. Ja, dat hakt flink in mijn emotionele toestand. Heerlijk. Ik vond het dus een topruil. En m’n moeder zei het vroeger al toen ik Troetelbeer-stickers en poëzieplaatjes ging ruilen met de meisjes uit de buurt: ‘Van ruilen komt huilen.’
# | 15:22 | | Al 12 reacties
07-03-2007
LUNA EN HET KOTSENDE KATERTJETerwijl vriend F. bij me aan de koffie zit kotst Bruce een plasje slijm uit over de tafel. Ik vertel dat-ie dat de hele nacht al deed en dat het Bruce’s eigen schuld is; had-ie maar van de anjers af moeten blijven. “Hij heeft net ook al z’n hele ochtendblikkie uitgekotst.” “Die bloemen kunnen nog wel eens giftig zijn”, zegt F. relaxt. “Wat?”, zeg ik. En vriend F., altijd in staat tot het geven van een opbeurende tekst, concludeert; “Als het in z’n darmen komt is-ie er geweest. Hij heeft nog 2 uur.” “Ach, welnee”, zeg ik, maar wanneer F. en ik 4 uur later terugkomen van een bezoekje aan het Stedelijk Museum ben ik er toch niet gerust op. Ik roep alle katten, maar er komen er maar 3 aanlopen. “Blikkie! Blikkie”, roep ik. Maar Bruce komt niet. Terwijl Bruce altijd komt als er eten is. Altijd. Maar gisteren niet dus. “Blikkie! Blikkie! Blikkie!”, blijf ik door het huis roepen terwijl ik met een lepel tegen het blikje tik. “Broeeeeeesieeeee!”, probeer ik, “Broeeeeeesieeeee! Kom maar, lekker blikkie blikkie!” Hij komt nog steeds niet, dus hij is echt wel ziek. En na 10 minuten ‘blikkie blikkie’ roepen raak ik in paniek. Oh God, denk ik, hij heeft een plekje gezocht om te sterven. Katten zoeken altijd een afgelegen plekje om in hun eentje te sterven. Bruce is dood. M’n muze! M’n mannetje! Zowel vriend F., vriendin I., als ik zoeken het hele huis door. Alles wordt van z’n plek gehaald en met een zaklamp checken we achter alle banken en achter alle kasten. Ik rammel aan alle kledingkasten, ik doe alle keukenkastjes open, maar na een half uur zoeken hebben we nog steeds geen Bruce gevonden. Voordat ik het echt op een huilen ga zetten bel ik naar P. om te zeggen wat er aan de hand is. “Zit-ie écht niet in de kledingkast?”, vraagt hij. “Nee, die heb ik helemaal gecheckt en ik heb er keihard aan staan schudden”, zeg ik, maar in een laatste wanhoopspoging sta ik even later alle kleding van de planken te rukken en op de grond te gooien. Wanneer ik op de derde plank ben aangekomen zie ik een zwart oortje bewegen. “Klootzak!”, zeg ik opgelucht, “je ligt hier toch niet een beetje dood te gaan hè?” En aan z’n reactie te zien, was-ie dat nog niet van plan. “Stomme klootzak”, zeg ik nog een keer. Maar ik ben nog nooit zo blij geweest om ‘m te zien.
# | 07:34 | | Al 22 reacties
03-03-2007
HET LEED DAT IKEA HEETDe lente hing donderdag in de lucht, want zowel mijn kunstenaarsvriendje F. als ik hadden de lente-schoonmaak in ons hoofd. Alles moest anders en beter en wat mij betreft vooral; georganiseerder! En dit alles moest ook meteen en ter plekke worden geregeld. Dus vriend F. en ik naar de IKEA, waar wij heel drukdrukdruk doorheen raasden, zodat ik een uur later weer thuis stond tussen al mijn net aangeschafte IKEA-spullen. Ik opende de verpakking van een LEKMAN-opbergbak. De bak bestond uit 5 onderdelen en volgens het dubbelgevouwen A4-tje met de gebruikshandleiding had ik geen extra gereedschap nodig. Moest te doen zijn. Ik zag het woordje ‘click’ staan bij handeling nummertje 1. En ik deed een poging om het ene gedeelte in het andere te klikken. En daarna nog een poging met iets meer kracht. “Wat nou ‘click’”, riep ik geïrriteerd tegen P. die in het hemelbed lag, maar voor z’n eigen veiligheid geen sjoege gaf. Voor wat het in elkaar zetten van IKEA-producten betreft heb ik namelijk een zeer korte concentratiespanne. “Fuck die hele IKEA met z’n ‘click’”, riep ik en ging op zoek naar een hamer. Na een paar fikse tikken zaten de 2 gedeelten tegen elkaar ge’clickt’. Nog 3 andere onderdelen zouden als vanzelf in elkaar moeten klikken, maar dat deden ze dus niet. Ze klikten helemaal niet en dat lag niet aan mij. Het lag zeker niet aan mij. Verdomme. Toen ik na 4 uur eindelijk 25 de LEKMAN-nen in elkaar had geramd en ik merkte dat die inderdaad ook keurig in mijn al aanwezige EXPEDIT-kast pasten, ja, toen had ik best nog positieve gevoelens voor de IKEA. Maar het ergste moest nog komen; het ladenkastjes-drama HELMER. Meteen toen ik de doos openmaakte wist ik dat dit niet helemaal lekker zou gaan. Veel te veel onderdelen. En toen ik het bijbehorende IKEA-boekje van 12 pagina’s zag wist ik zeker dat ik een moeilijke tijd tegemoet zou gaat. En aangezien ik ook in dit boekje meerdere malen het woordje ‘click’ zag staan, maakte een lichte paniek zich van mij meester. Ik zuchtte en ik steunde en ik baalde en het ging allemaal maar net. Zo’n 2 uur verder en 2 bloedbaren rijker, omdat mijn velletje zich 2 keer tussen de ‘click’ van de metalen onderdelen had bevonden, keek ik vol trots en triomf naar mijn HELMER. Het was een rood glimmend prachtexemplaar en alle moeite en frustratie misschien toch wel waard geweest. Maar toen ik de HELMER op z’n wieltjes richting m’n atelier reed, kwam ik erachter dat het ladekastje niet onder m’n werkblad paste. En het was natuurlijk niet redelijk om IKEA de schuld te geven van mijn eigen stommigheid. Maar ik deed het lekker toch.
# | 13:02 | | Al 24 reacties
Ik ben trots! Ik ben blij! Ik vind het allemaal geweldig! En dat blijf ik vast nog wel even! Ik stond, of eigenlijk stonden de PloesiePoesies, in de krant! In de nrc.next. En dat voelt zo ontzettend fijn!
klik voor grotere afbeelding
En: http://www.ploesiepoesie.nl/ voor mijn allernieuwste product! De FlatCat!
# | | Al 18 reacties
ARIE IS DOOD
Arie, 1 van de 2 katten met katten-aids die ik met mijn bedrijf Maanisch heb geadopteerd is afgelopen vrijdag overleden. Ik had 'm graag nog een keertje in het echt gezien, maar helaas. Mijn adoptiegeld gaat nu naar een andere kat die ook nog graag een tijd wil genieten van zijn vrijheid, goede verzorging en liefdevolle aandacht. Want er zijn genoeg katten bij stichting Fiv-Felv die dat verdienen!
http://www.fiv-felv.nl/
# | | Al 21 reacties
SHIRTJES MET EEN MISSIE
Het dochtertje van Jealine is ziek. Heel erg ziek. En daarom heeft Jealine een missie. Zij is van mening dat een kind dat terminaal is, of ernstig ziek, recht heeft op datgene wat hij of zij wilt hebben. En daarom maakt zij T-shirts voor kinderen, maar ook voor mannen en vrouwen. De opbrengst van deze shirtjes, en rompertjes en kussens (die ook nog eens heel erg hip en kek zijn) gaat naar een doel dat ernstig zieke kinderen steunt. Ik zeg: klik.
www.shirtjemeteenmissie.nl
# | | Al 3 reacties
PLOESIEPOESIES IN DE ELLE
Ja, daar mag ik toch best wel trots op zijn! De PloesiePoesies hebben het gehaald tot in de Belgische Elle!!! Woehoehoe!
www.ploesiepoesie.nl
# | | Al 14 reacties
SCOOBY DOO
Ik kan er niks aan doen, maar ik ben gek op foto's van katten of honden in geinige pakjes. Deze foto vond ik bij www.doinja.nl.
# | | Al 6 reacties