ARCHIEF
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
30-08-2006
MAANISCH IS EEN EENMANSZAAK!!!Alsof ik naar een eerste afspraakje met een nieuwe liefde toeliep, zo zenuwachtig was ik. Ik haat en vermijd officiële instanties, papiertjes met teveel letters die een bepaalde zakelijkheid van mij verwachten én moeilijke gesprekken met mannetjes die van sommige dingen meer verstand hebben dan ik. Maar het moest. Ik moest het doen. “Je ziet beren op de weg die er helemaal niet zijn”, had vriend M. gezegd toen ik liep te klagen over het feit dat ik me moest gaan inschrijven bij de Kamer van Koophandel. “Ik vind het gewoon een hele toestand en als het zo moet, dan vind ik er niks meer aan”, had ik gezegd, “ik wil gewoon dingen maken en niet na hoeven denken over BTW en dat soort dingen.” “Dat hoort er nu eenmaal bij”, zei vriend M., “en als je er eenmaal in zit, dan is het nog leuk ook.” Dus ik liep vanmorgen nog net niet hyperventilerend door de draaideuren van de Kamer van Koophandel. Sommige angsten moet je overwinnen. En toen mijn nummertje eindelijk aan de beurt was deed ik zonder stotteren, maar wel in een manische brei mijn verhaal. ‘Geef een zo volledig mogelijke omschrijving van de daadwerkelijke bedrijfsactiviteiten, diensten of producten’, stond er op het inschrijvingsformulier. “Kijk, hier heb ik een beetje moeite mee”, zei ik tegen het KvK-mannetje, “want ik doe namelijk van alles en ik ga waarschijnlijk nog veel meer doen.” “Wat dan?’, vroeg het KvK-mannetje. “Nou, ik maak nu bijvoorbeeld PloesiePoesies”, vertelde ik,” en ik pimp ook katten op schilderijtjes. Maar ik maak ook wel eens foto’s en ik ga misschien ook wel ooit weer teksten schrijven voor tijdschriften. En ik heb nog veel meer ideeën.” Daarna gooide ik nog meer van mijn plannen over tafel en keek het KvK-mannetje afwachtend aan, in de hoop dat hij alles wat ik doe en wilde gaan doen kon samenvatten in een lekker lopend zinnetje. ‘Kleinhandel in handvaardigheidsartikelen en kunst’, maakte hij ervan. Daar kon ik goed mee leven. En toen ik weer door de draaideuren naar buiten liep, met m’n officiële inschrijving, met mijn eigen KvK-nummer, toen voelde ik me helemaal volwassen. Ik heb een eigen bedrijf! Ik ben m’n eigen directeur! En die fles champagne die ik net gekocht heb om het te vieren, die gaat natuurlijk op kosten van de zaak.
# | 15:03 | | Al 48 reacties
PIMPED PUSHKIN
Dit is Pushkin, de gorgeous kater van vriendin Y.! Ik pimpte hem op kleine canvas-lijstjes van 7 bij 10 centimeter. Bruce Lee was maar een klein beetje jaloers.
klik voor groter
# | 09:46 | | Al 10 reacties
27-08-2006
LUNA EN DE BROWNIE“Maar hoeveel heb je erin gedaan dan?”, vraag ik aan dr. G. terwijl we met 7 paar ogen staren naar een perfect gelukte brownie met 7 walnoten erop. “Nou, gewoon, 5 gram”, hoor ik dr. G. zeggen. “Hoeveel?”, vraag ik verbaasd. “Ja, maar ik heb er eerst THC-boter van gemaakt”, zegt dr. G. trots, “en daarna gewoon met zo’n pak van dr. Oetker en 2 repen gesmolten chocola.” “Is 5 gram niet veel te veel?”, vraag ik, terwijl ik me meteen daarna besef dat het antwoord me eigenlijk weinig kan boeien. Die space-brownie staat hier nu eenmaal voor ons op de uitklaptafel in de trailer in Weesp. En er zit in ieder geval niet te weinig weed in. En wij blijven hier allemaal nog zeker 48 uur. En daarnaast is dr. G. dokter, dus die zal er wel verstand van hebben. Dus de brownie niet opeten, dat zou zonde zijn. “Nou, doe mij dan maar een stukje”, zeg ik opgewekt, waarna dr. G. de brownie met precisie eerst door de helft, want de andere helft is voor morgen, en daarna in 14 stukjes snijdt. “Ik voel al wat”, zeg ik terwijl ik nog op het eerste stukje brownie zit te kauwen. “Jij voelt altijd meteen al wat”, zegt vriendin I. geveinsd jaloers. “Ja, maar ik voel echt al wat”, zeg ik. En vanaf dat moment heb ik 2 dagen in een vreetkick of lachkick gezeten. En ik was gelukkig niet de enige. In 2 dagen hebben wij er met 7 personen 2 kilo gele M&M’s doorheen gejaagd. Daarnaast 500 gram drop, 3 zakken kaasbolletjes, 7 zakken chips van diverse merken, 1 zak karamel, 4 zakken zure matten, 3 hele broden, 7 stokbroden, 1 flinke bak saté, 1 grote bak pastasalade met kerrie, 1 grote bak pastasalade met pesto, 1 bak kikkererwtensalade, 30 gevulde eieren, 40 ham-monchou-rolletjes, 30 merquez-worstjes, 1 bak teriyaki-kippepoten, 1 kilo kaas, diverse vleeswaren, diverse bakjes met broodsalades, 1 stuk brie, 1 bakje filet americain en dus een volledige space-brownie met 5 gram weed erin. En we hebben zo hard gelachen! Zo hard en zo veel en zo lang dat ik nu nog kramp in m’n kaken en middenrif heb. Ik heb alle stress en zorgen die ik de laatste weken in mezelf had laten nestelen er volledig uitgelachen. En ik voel me weer even helemaal opgeladen voor de toekomst. Dat ik, toen ik net op de weegschaal ging staan, dit weekend ook 3 kilo ben aangekomen, ach, daar zijn dan weer andere drugs voor.
# | 13:51 | | Al 26 reacties
21-08-2006
LUNA’S NACHTRUSTAl maanden had P. het in z’n hoofd om ons bed van de ene kant van de slaapkamer naar de andere kant te verplaatsen. Want zo ‘zou het veel groter lijken’. Mij maakte het niks uit, maar toen afgelopen vrijdag hier een aantal vrienden aten, hebben de mannen met z’n allen het bed verplaatst. En de slaapkamer leek inderdaad een stuk groter, dus ik vond het prima. Tot P. die nacht ineens aan de andere kant van het bed wilde gaan liggen. “Hoho, dat is mijn kant, daar lig ik altijd, daar zijn we aan gewend”, vond ik. “Nee, ik lig altijd aan de kant van de deur, omdat ik een man ben”, vond hij, “want als er dan een inbreker komt…” “Jesus, lag jij daarom aan die kant?”, vroeg ik. Ja, daarom lag hij aan die kant. “Ik dacht dat we dat volledig willekeurig hadden gedaan!”, zei ik. Maar P. vond echt dat de kant van de deur, de kant van de man was. Ik begon heel hard te lachen en toen ik uitgelachen was moest hij eigenlijk toch ook wel toegeven dat het niet uitmaakte dat ik nu aan de deurkant sliep, omdat ik, als er een toestand gaande is, zeer waarschijnlijk toch een stuk agressiever en daadkrachtig uit de hoek kom dan hij. Dus ik bleef rechts slapen. En hij links. En dat ging allemaal prima, tot partner P. zaterdagnacht een nachtmerrie had en lag te draaien en te woelen en te wauwelen. En op het moment dat ik hard aan hem begin te schudden om hem wakker te maakt haalt P. ineens uit en slaat met een enorme kracht tegen de zijkant van het bed, daarbij ook nog eens zo hard ‘godverdomme’ roepend dat ze het buiten op straat konden horen. “Jesus, wat is er aan de hand?”, vroeg ik terwijl m’n hart in m’n keel klopte. “De verzorger van het voetbal is vergeten tape mee te nemen. En nu kan ik m’n enkels niet intapen en de wedstrijd begint zo”, zei hij. “Eh, okay”, zei ik. Dus nu ik heb gezien dat partner P. toch over een behoorlijke dosis agressiviteit beschikt als het er écht op aankomt mag hij toch aan de kant van de deur blijven slapen.
# | 15:18 | | Al 23 reacties
14-08-2006
EN 35 CENT ERBIJ MAAKT 10 EURO TEVEEL TERUGIets in mij zei vorige week: je gaat nooit meer naar de kassa van dat kut-kassameisje. Je gaat maar gewoon afrekenen bij een ander. Meisjes die met zo’n chagrijnige attitude hun baan afraffelen verdienen het niet dat ik gezellig bij ze kom afrekenen. Dat kassameisje zou alleen overblijven! Maar toch kon ik het niet toen ik haar vandaag weer voor het eerst achter de AH-kassa zag zitten. Want iets in mij zei ook; ach, misschien had dat meisje gewoon een heel moeilijke dag toen. Ongesteld en ook nog ruzie met haar vriendje en dan ook nog de hele dag moeten werken achter de kassa. Dus ik legde mijn boodschappen van vandaag gezellig op haar lopende band. Het gehakt, de groenten en de blikkieblikkies voor de poezen. “Hoi”, zei ik tegen het kassameisje. En ze zei ook best wel vriendelijk ‘hoi’ terug. En toen ze mijn boodschappen langs haar scanner haalde deed ze dat best wel met een soort van flair. Een soort van swung. Bliep. Bliep. En bliep. En toen ze zei: “Dat is dan € 15,35”, toen zei ze dat best vriendelijk. En daarom wilde ik ook best een stap in de goede richting zetten. Gewoon omdat ze dat best verdiende. Dus ik gaf haar een briefje van 20 euro en vroeg: “Wil je er misschien 35 cent bij?” En ik zag haar denken. Eh, 35 cent. Eh. En rekenen. En nog meer denken. Sommige kassa-meisjes snappen het ‘terug-tel-principe’ niet zo. Die geven terug wat de digitale cijfers op hun display zeggen dat ze terug moeten geven. En dat zij misschien een in-tik-fout maken, dat is onmogelijk. Want als het er digitaal staat, dan is het zo. “Eh ja, doe maar”, zei ze uiteindelijk. Dus ik gaf haar € 20,35 en wachtte op mijn briefje van 5 euro terug. Maar in plaats daarvan haalde het kassameisje 15 euro uit haar lade. En ik stond in een tweestrijd. Ik kon nu zeggen: “Je geeft 10 euro teveel terug.” Dan zou ik haar kunnen laten zien dat ik een goed mens was. Dat ik sta voor oprechtheid en dat eerlijkheid het langste duurt. Dat ik haar de vorige keer dan wel respectloos en arrogant vond, maar dat ik haar wél met respect zou behandelen. Dus ik had haar die 10 euro terug kunnen geven, maar iets in mij zei ook; echt niet.
# | 21:24 | | Al 50 reacties
08-08-2006
LUNA WORDT HIER ZO MOE VAN“Ja, maar heeft-ie foto’s van je gemaakt?”, vraagt mijn AH-caissière. Niet aan mij, maar aan de caissière achter haar. Ondertussen schuift ze mijn boodschappen van rechts naar links, af en toe achterom kijkend. Dit meisje heeft mij nog niet aangekeken en ook nog geen gedag gezegd. Dit meisje vindt het belangrijker om te horen of het vriendje van haar collega foto’s van haar gemaakt heeft, dan mij een ‘goedemorgen’ te wensen. En hoewel ik nu het liefst mijn kutochtend op haar wil afreageren, besluit ik rustig te blijven. Gewoon alvast mijn pinpas door het apparaat te halen en meteen maar even mijn sleutels met bonuskaart op de toonbank te leggen. Ik begin maar vast met inpakken. “Mevrouw”, zegt de caissière even later, “u moet op ‘ja’ drukken.” Ze heeft het totaalbedrag van mijn boodschappen niet genoemd, en dat ‘mevrouw’, dat zint me ook niet. “Oh, was je al klaar dan?”, vraag ik met geveinsde verbazing. Dat is ze. “Heb je m’n bonuskaart gescand?”, vraag ik. Nee, dat heeft ze niet. “Die lag hier”, zeg ik licht geïrriteerd en wijs op mijn sleutelbos. “Nee, nu kan het niet meer”, zegt ze. Want ze heeft al afgeslagen. “Je hebt er niet eens om gevraagd”, zeg ik nu echt geïrriteerd. “Het kan niet meer”, zegt ze nog maar eens en ze kijkt me aan met grote donkerbruine ogen. Knipper. Knipper. Ik word hier zo moe van. Van dit soort meisjes. Ga TMF kijken. Zoek een loverboy. Ga op en neer lopen op de Nieuwendijk. Ga naar de H&M. Maar ga, als je het woord ‘respect’ alleen maar kent uit de nieuwste clip van Usher, alsjeblieft niet in een supermarkt werken. En zeker niet in de mijne. Ik wil dit meisje het liefst aan haar vlechtjes richting de annuleer-knop duwen, maar in plaats daarvan druk ik op ‘ja’. En wanneer ze aanstalten maakt om de boodschappen van degene na mij te gaan scannen vraag ik of ik misschien m’n bonnetje mag. En m’n zomerzegels. Ze kijkt me chagrijnig aan, doet haar kassalade weer open en geeft me m’n zomerzegels. Daarna loop ik, ondanks haar totale klant-onvriendelijkheid, toch nog licht-euforisch van haar kassa vandaan. Want ik spaar niet eens zomerzegels.
# | 11:08 | | Al 51 reacties
04-08-2006
LUNA EN EEN DUIF“Kijk daar eens”, zegt m’n vader als we langs de achterkant van de Sint Nicolaaskerk lopen. Een soort nisje van de kerk is afgedekt met kippengaas en binnenin dat nisje zit een duif opgesloten. De duif probeert iedere 20 seconden omhoog te vliegen, maar vliegt steeds regelrecht in het gaas. Op de grond in het nisje liggen 2 dode duiven met hun pootjes omhoog, een lot wat de nu nog levende duif waarschijnlijk ook te wachten staat, want tussen ons en de duif bevindt zich een gracht. Wij kunnen de duif niet redden. “Hoe heeft-ie dat nou gedaan?”, vraagt m’n vader zich af. M’n moeder en ik vinden het vooral heel zielig. “Kom, we lopen door”, zeg ik, “ik kan dit niet aanzien.” En we vertrekken, maar eenmaal thuis kan ik de wanhoopspogingen van de duif om weg te vliegen toch niet uit m’n hoofd zetten. “Straks zit-ie daar nog 2 weken en sterft-ie langzaam van de honger”, zeg ik tegen m’n ouders. “Dat is onduifelijk.” “Dan bel je naar de Dierenbescherming”, zegt m’n moeder. “Voor 1 duif?”, vraag ik, “er worden dagelijks tientallen duiven doodgereden en vooral dood gewenst in Amsterdam. Om nou te bellen voor 1 duif?” Maar de gedachte aan die ene zielige, wanhopige duif wint het toch van de gedachte dat het raar is om te bellen voor 1 duif. Het is tóch een duif. Dus ik bel en leg het verhaal uit aan een dame van de Dierenbescherming. “Zo, ik ben m’n schuldgevoel kwijt”, zeg ik 5 minuten later tegen m’n ouders, “Al doen ze er niks aan, ik heb mijn goede daad gedaan.” Maar de Dierenbescherming doet er wel wat aan. Aan het einde van de dag word ik teruggebeld en op de hoogte gebracht van de situatie. De pastoor en de koster van de Sint Nicolaaskerk wisten van het probleem en gaan nu kijken wat ze eraan kunnen doen. En 2 dagen later word ik weer gebeld door de Dierenbescherming: “De waterpolitie is vanmorgen langs geweest en die heeft een gat in het gaas geknipt. De duif durfde er alleen nog niet uit, misschien kan jij even gaan kijken of-ie nu wel is weggevlogen?” En een uur later staar ik met m’n ouders naar een lege nis in de Sint Nicolaaskerk. Wij hebben een duif gered.
# | 12:21 | | Al 21 reacties
02-08-2006
LUNA ZIET EEN PROBLEEM“Met P.”, zegt P. tegen de telefoon. “Hoe het met de verbouwing gaat? Eh, nou, daar zijn we al bijna 4 jaar klaar mee.” “Wie is dat? Wie is dat?”, sis ik. Maar hij gebaart dat ik me koest moet houden. En ik hoor hem een afspraak maken. “Wat? Wat? Wat?”, probeer ik nog een keer, maar pas als P. heeft opgehangen vertelt hij wie het was. “De gemeente”, zegt hij, “hoe het ging met de verbouwing.” “Jesus, we wonen hier al 4 jaar en ze hebben nooit naar ons omgekeken”, zeg ik. “Maar we konden wel 4000 euro aan bouwleges aan ze betalen toen”, zegt hij. “Ja, en met het sturen van die rekening waren ze wel snel”, zeg ik. “Maar met het geven van de bouwvergunning niet, terwijl het een interne verbouwing was”, zegt hij. “Klootzakken van de gemeente”, zeg ik. “Echt wel”, besluit hij . “En nu?”, vraag ik. “Morgen komt iemand controleren of we ons aan de bouwtekeningen hebben gehouden. “Na 4 jaar?”, roep ik nog maar eens. “Dat is echt belachelijk.” Maar ineens bekruipt me een bijzonder onbehaaglijk gevoel. Na 4 jaar is ons huis nog steeds niet helemaal af en ik begin te twijfelen of onze klote-aannemer zich toen eigenlijk wel aan dat klote-bouwplan heeft gehouden. Toen. Toen. Toen 4 jaar geleden. Straks krijgen we te horen dat we alles anders moeten doen. Paniek! Paniek! Paniek! Een gigantisch groot doemscenario ontwikkelt zich in mijn hoofd; ons huis blijkt onbewoonbaar volgens de gemeente Amsterdam. Brandgevaar. Instortgevaar. En we moeten ineens alle elektra verplaatsen. En ook alle verwarmingen. Ik ga er bijna van hyperventileren en ik kan er de hele nacht niet van slapen. Om 6.00 de volgende ochtend sta ik al naast mijn bed om om 10.00 de deur open te doen voor… het reinste huppelmeisje dat ik ooit zag. Blond. Dikke tieten. Blauwe ogen. “Hoi”, zegt het huppelmeisje, zoals alleen huppelmeisjes ‘hoi’ kunnen zeggen, “ik ben Linda, van de gemeente Amsterdam.” Haha, denk ik van binnen, haha, haha, dit is een grap. Maar het is geen grap. Want Linda loopt door ons huis en tikt wat tegen muurtjes. “Ja, nou, ja, ja, ja, nou, ik denk dat het wel goed is”, zegt ze wanneer ze na 5 minuten weer buiten staat. “Doei”, roep ik haar na. En deze ontmoeting heeft mij weer geleerd om een probleem pas als een probleem te zien als het er is. Niet als ik denk dat er een probleem gaat komen.
# | 21:43 | | Al 15 reacties
Ik geloof niet dat het maken en verkopen van PloesiePoesies leuker kan worden dan het ontvangen van deze foto! Coco, PloesiePoesie #006 had als grootste droom ooit de Eiffeltoren te beklimmen. En toen ik hoorde dat zij, samen met James, PloesiePoesie #007, in Parijs ging wonen, was ik al helemaal blij. Maar dat het nieuwe baasje van Coco en James me een échte foto stuurde, via de échte post, met de vermelding dat ze samen de Eiffeltoren hebben beklommen, ja, daar was ik eigenlijk wel een beetje door ontroerd.
# | | Al 7 reacties
PLOESIEPOESIE #024
Dit is Al, PloesiePoesie #024. Al houdt van de vrouwtjes en de vrouwtjes houden van hem. Hij is ook een groot fan van 'The Love Boat' en als hij op de kattenbak zit bladert hij graag door wat tijdschriften met foto's van poezen. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Te koop voor 37,90 euro: klik. Overmaken op mijn girorekening of ophalen in mijn atelier in Amsterdam kan natuurlijk ook. Gezellig! Stuur dan een mailtje.
# | | Nog geen reacties
PLOESIEPOESIE #023
Dit is Lola, PloesiePoesie #023. Lola is een showgirl en een beetje verwend. Ze houdt van kaviaar en champagne en haar favoriete ontwerper is Otazu. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Te koop voor 37,90 euro: klik. Overmaken op mijn girorekening of ophalen in mijn atelier in Amsterdam kan natuurlijk ook. Gezellig! Stuur dan een mailtje.
# | | Pas 1 reactie
PLOESIEPOESE #022
Dit is Steve, PloesiePoesie #022. Steve is nogal verbaal agressief, waarschijnlijke diagnose Gilles de La Tourette. Hij heeft dus een hekel aan talkshows waar het woord 'fuck' niet gezegd mag worden. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Te koop voor 37,90 euro: klik. Overmaken op mijn girorekening of ophalen in mijn atelier in Amsterdam kan natuurlijk ook. Gezellig! Stuur dan een mailtje.
# | | Al 7 reacties
PLOESIEPOESIE #021
Dit is Bill, PloesiePoesie #021. Hij houdt van Herman Hesse, Bill Hicks, blowen en Heineken. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Bill is niet te koop. Ik heb hem speciaal gemaakt voor onze Amerikaanse vriend A., die hier vanavond komt logeren. Dus Bill gaat in New York wonen. Bill thinks that's awesome!
# | | Al 2 reacties
PLOESIEPOESIE #020
Dit is Michael, PloesiePoesie #020. Hij is nogal verlegen en gebruikt Prozac om zijn moodswings onder controle te houden. Verder houdt hij van schaken, sudoku's en pizza. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Michael is verkocht! En al is-ie heel zenuwachtig over de hele toestand en reis; hij gaat in België wonen!
# | | Al 5 reacties
PLOESIEPOESIE #019
Dit is Damian, PloesiePoesie #019. Hij haat honden, hij haat vlooien, hij haat andere katten en hij haat gezond eten. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Damian is niet meer te koop. Hij gaat binnenkort in Utrecht wonen!
# | | Pas 1 reactie
PLOESIEPOESIE #018
Dit is Snowy, PloesiePoesie #018. Ze houdt van milkshakes, lopen in de sneeuw en het liedje 'Cold as Ice' van Foreigner. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Snowy is voor 37,90 te koop: klik. Haar ophalen in mijn atelier in Amsterdam kan natuurlijk ook. Gezellig! Stuur dan een mailtje.
# | | Nog geen reacties
PLOESIEPOESIE #017
Dit is Hunter, PloesiePoesie #017. Hij houdt van Rambo-films, Jägermeister en slapen in een hangmat. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Hunter is verkocht! En gaat in Utrecht wonen!
# | | Al 2 reacties
PLOESIEPOESIE #016
Dit is Emmanuelle, PloesiePoesie #016. Ze houdt van champagne, Claude Monet en Boeuf Bourguignon. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Emmanuelle is verkocht en gaat in Den Haag wonen!
# | | Al 3 reacties
EEN PLOESIEPOESIE-RECENSIE
Woehoe! Een eerste, echte, recensie over de PloesiePoesies: 'Naast fervent weblogster is Luna ook uitermate crafty en dat resulteerde in de PloesiePoesies! PloesiePoesies lijken op het eerste gezicht geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken. Sommige houden van vechtfilms, Stephen King en ACDC. Maar uiteindelijk zijn ze toch allemaal gemaakt van zachte stof en dus vast heel knuffelbaar.'
Meer op: www.craftygirls.nl
Support & Buy: D.I.Y.
# | | Al 2 reacties
PLOESIEPOESIE #014
Dit is Violet, PloesiePoesie #014. Ze houdt van rode wijn en Oprah Winfrey. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Violet is verkocht en gaat in Oosterhout (Gld) wonen!
# | | Nog geen reacties
BRUCE LOGO
Een echte, heuse art director, vriend P., heeft een logo voor Bruce Lee ontworpen! Bruce en ik zijn er allebei heel erg blij mee!
# | | Al 3 reacties
PLOESIEPOESIE #013
Dit is Josephine, PloesiePoesie #013. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Te koop voor 37,90 euro: klik.
# | | Nog geen reacties
PLOESIEPOESIE #012
Dit is Cliff, PloesiePoesie #012. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Te koop voor 37,90 euro: klik.
# | | Al 3 reacties
PLOESIEPOESIE #011
Dit is Vincent, PloesiePoesie #011. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
Vincent is niet te koop. Hij is op weg naar the U.S. of A.!
# | | Al 2 reacties
PLOESIEPOESIE #010
Dit is George, PloesiePoesie #010. Meer foto's en uitleg bij deze PloesiePoesie: klik.
George is verkocht en blijft in Amsterdam wonen!
# | | Al 5 reacties