ARCHIEF
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
27-09-2005
"HOE IS HET MET JOU?"Kut. Ik sta in een fotowinkel en ik ben de eerstvolgende die aan de beurt is. En voor mij staat een vage bekende. Ik zie alleen de zijkant van zijn gezicht en zijn paardestaartje, maar ik weet niet meer waar ik hem van ken. Kut. Ik begin met nadenken, want die vage bekende gaat zich vast zo omdraaien. Hij is al bezig met afrekenen. Kut. En als hij klaar is met betalen dan zal hij mij ook zien. En dan moet ik doen alsof ik hem herken. “Hoi, hoe is het met jou?”, vragen. Maar hij zal de twijfel in mijn ogen zien. Ik zal de standaardvragen vragen: “Waar werk je nu?”, of “Woon je nog in Amsterdam?” Maar ik zal me tijdens het beleefdheidsgesprek constant afvragen wie er in Godsnaam voor me staat. Waar ik hem van ken. En ik zal er pas thuis achter komen. Kut. En ik zal me schuldig voelen. Ik besluit me te manoeuvreren naar een ander gedeelte van de winkel, zodat de vage bekende mij niet zal zien als hij zich omdraait na het afrekenen. Moeilijke confrontaties dienen uit de weg te worden gegaan. En ongemakkelijke beleefdheidsgesprekjes al helemaal. Maar als de vage bekende heeft afgerekend zie ik vanuit m’n ooghoek dat hij in de deuropening van de winkel is blijven wachten. Kut. Hij heeft mij dus ook herkend. Kut. Nu moet ik echt diep gaan nadenken. Graven. Een logische tijdlijn uitzetten in mijn hoofd. Kut. Kent P. hem ook? Nee. Is hij wel eens bij mij geweest in mijn appartement op de Bentinckstraat. Nee. Is het een homo? Nee. Ben ik met hem naar bed geweest? Nee, m’n type niet. Ken ik hem van de HBO? Nee. Ken ik hem van de MTS? Nee. “Dankjewel en een fijne avond”, zegt de verkoper van de fotowinkel. Kut. Nu! Ik loop richting uitgang en zie de vage onbekende staan. Kut. Kut. Kut. Kut. Nu! Nu! Nu! Nu! Nu! “Hé, Luna, hoe is het met jou?”, vraagt de vage bekende. “Hé, Martijn”, zeg ik, “goed. En met jou?”
# | 21:41 | | Al 47 reacties
LUNA IS HET POPPETJE IN BRUCE'S OGEN
# | 21:04 | | Al 8 reacties
25-09-2005
LUNA ZOEKT DE ADDEREen paar weken geleden bellen naar T-Mobile: “Ja, met Luna. Kun jij misschien even checken of mijn abonnement al verlopen is? Oh, al een jaar? Stilzwijgend verlengd? Oh, en kun jij mij misschien vertellen of al die advertenties die ik zie in de Spits en de Metro, die met die gratis Senseo’s, Beertenders en videocamera’s bij een mobiele telefoonabonnement, of dat een beetje legaal is? Volgens jou wel? Je hebt daar zelf ook een dvd-speler aan overgehouden? Bedankt!” Vervolgens ben ik net zo lang gaan surfen op internet tot ik vond wat ik zocht, want ik wilde geen Senseo, Beertender, videocamera of dvd-speler bij mijn nieuwe telefoonabonnement, nee, ik wilde een nieuwe digitale camera. En ik wilde perse een Canon. Nu vond ik in het internetlandschap tientallen telecom-aanbieders met ook tientallen cadeaus bij een abonnement. Van laptops tot wasmachines en van vaatwasmachines tot MP3-spelers, maar niet zo snel dé digitale camera van mijn dromen. Pas na 8 uur intensief en manisch klikken en wegklikken vond ik de aanbieding die ik zocht. Het verlengen van mijn bestaande T-mobile-abonnement, inclusief een nieuw mobieltje, inclusief de Canon-Ixus 50 en dit alles voor niks! Gratis! Ik kon mijn geluk niet op, maar toen ik op het punt stond om de aanvraagformulieren ook daadwerkelijk te versturen kreeg ik argwaan. Want, waar doen ze het van? Ik verleng mijn abonnement met 2 jaar en krijg ineens een nieuwe telefoon én een digitale camera ter waarde van € 299,-? Hoe kan dat? Waar zat het addertje? De enige die rijker van deze deal zou worden was ik. Dacht ik dan, maar ik snapte er niets van. Helemaal niets. Maar ik besefte dat ik sommige dingen ook niet moet willen snappen, maar gewoon moet ondergaan. Dus ik stuurde mijn aanvraagformulieren op en 3 dagen later kreeg ik keurig mijn nieuwe telefoon en mijn nieuwe spiksplinternieuwe, briljante Canon-Ixus 50 toegestuurd. En het afschrift van T-Mobile liet afgelopen maand bijna hetzelfde bedrag zien als de maanden daarvoor. Luna vraagt niet hoe het kan, maar profiteert ervan.
www.sitel.nl
# | 16:53 | | Al 34 reacties
23-09-2005
LUNA REGELT EEN SCHONE ONDERBROEK“Mag ik misschien wat vragen?” Voor me staat een zwerver. En natuurlijk mag hij me wat vragen, al weet ik al wát hij me gaat vragen. De zon schijnt en ik ben in opperbeste stemming. “Ten eerste wil ik je hartelijk bedanken dat je me te woord wil staan”, begint hij, “want er zijn veel mensen die gewoon langs me lopen of zeggen dat ik op moet rotten.” “Dat is ook niet aardig”, zeg ik, “iets vragen kan altijd.” “Ik ben namelijk dakloos”, zegt de zwerver, “maar ik gebruik geen drugs en ik ben ook geen alcoholist.” Daarna legt hij uit waarom hij geld nodig heeft. Hij heeft ooit een relatie gehad met een vrouw uit Suriname. Eentje met hele grote borsten. Hij laat met z’n handen zien hoe groot haar borsten wel niet waren. “Echt, zulke”, zegt hij om z’n gebaar kracht bij te zetten. Samen met die Surinaamse vrouw heeft hij een zoon. En die zoon, die ziet hij maar 1 keer in de 6 weken. Vandaag dus. Straks dus. “En nu probeer ik € 3,30 bij elkaar te krijgen”, vertelt hij, “zodat ik even kan douchen. En daar kan ik ook schone sokken en een schone onderbroek kopen.” “Ik snap het”, zeg ik en ik pak mijn portemonnee. Ik geef hem een briefje van 10 euro. Of hij er nou een schone onderbroek van koopt, of een paar blikken bier, het maakt me niet zoveel uit. Ik gun het hem. Al hoop ik ergens op die onderbroek. Hij houdt het briefje tussen 2 handen vast en staart me met open mond aan. “Mag ik je even een knuffel geven?”, vraagt hij. Ik twijfel niet eens. Ik geef hem een knuffel en ik voel me er niet ongemakkelijk bij. Ik ben geen moment bang dat hij een andere bedoeling heeft dan me bedanken. Hij staart nog een keer naar de 10 euro. “Ik krijg er gewoon kippenvel van”, zegt hij. Hij stroopt z’n mouw op en laat me zien dat hij inderdaad kippenvel heeft. Wanneer ik naar huis loop blijft hij net zo lang naar me zwaaien tot ik de hoek om ga. En ik zwaai net zolang terug.
# | 17:46 | | Al 40 reacties
20-09-2005
LUNA MET KIM HOLLAND IN EEN LUCHTBALLON“Zeg Luna”, zei Adrie toen ik een paar maanden geleden door hem getrakteerd werd op een ritje in een luchtballon, “zou het niet leuk zijn om samen met FOXY een fotoshoot in een luchtballon te doen?” “Nou, dat lijkt ons inderdaad wel wat”, zei ik. Zo gezegd, zo geregeld. En wij regelden niet zomaar een fotoshoot in een luchtballon, nee, het zou een fotoshoot met Kim Holland worden, een vaste columniste van FOXY. Dus gistermiddag bereidde ik mij geestelijk voor op de tweede ballonvaart in mijn leven. In gedachten zag ik mijzelf op 600 meter hoogte zweven in een mandje met daarin een vingerende en beffende Kim Holland. Toch een gedachte waarvan ik even moest slikken. Ik heb er geen moeite mee om naar seksende mensen te kijken, maar als ik de dvd niet uit kan zetten of niet even een paar stappen naar achteren kan doen, dan begin ik toch een beetje te twijfelen. Ik vreesde dat de ballonvaart zo’n situatie zou worden waarbij een Theo Maassen ineens keihard ‘Gęnant! Gęnant!’ in mijn oor zou schreeuwen. Maar niets was minder waar. Kim Holland had 2 superlieve modellen-meisjes meegenomen die ook in het mandje pasten. En het werd niks vingeren en beffen in luchtballonmandje, maar gewoon een beetje topless poseren, beetje likken aan wat tepels, beetje zoenen. Helemaal lief en leuk. “Ik heb nog nooit met een meisje gezoend”, giechelde 1 van de modellen. “Als je niet wil dan hoeft het niet hoor”, zei Kim. En ze meende het. Kim is altijd geil en altijd lief, maar aan forceren doet ze niet. Een topwijf. Ik was bijna zelf het mandje overgekropen om gewoon even gezellig bij Kim te staan. In plaats daarvan gaf ik Kim na afloop van de ballonvaart 3 zoenen om haar te bedanken voor de gezellige avond en de hoogstwaarschijnlijk zeer goed gelukte foto’s. “Meid, wat heb jij een koude handen”, zei Kim terwijl ze m’n handen vastpakte. Nog geen seconde later hield ze mijn handen even onder haar borsten. Waarschijnlijk had ze het zelf niet eens in de gaten. Maar ik heb er de hele nacht niet van kunnen slapen.
www.ballonvaren.com
www.foxymagazine.nl (volgende maand de foto’s)
# | 10:03 | | Al 25 reacties
07-09-2005
LUNA WIL HET NIET BIJ EEN MANVanmorgen trof ik bij de post een envelop met de letters ‘GGD’ erop. Lekker dan! Ik had deze envelop eigenlijk pas volgend jaar verwacht. ‘Hierbij nodigen wij u uit om deel te nemen aan het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker’, stond in de brief. En: ‘Alle vrouwen van 30 tot 60 jaar ontvangen eens in de 5 jaar een uitnodiging.’ Ik ben nog niet eens 30, en dan toch deze brief! Dat is misschien wel erger dan dat hele onderzoek bij elkaar. Meteen m’n moeder bellen. “Mam”, begin ik, “ik moet een uitstrijkje laten maken binnenkort. Ik word al misselijk van de gedachte.” “Nou, het stelt niks voor hoor, dat hele uitstrijkje”, vertelt m’n moeder, “ik deed het altijd bij m’n eigen huisarts, die kende ik tenminste.” “Nou, dat zou ik echt niet willen”, zeg ik. “Van mij mag het volkomen anoniem. En ik wil dit zeker niet bij m’n eigen huisarts. Dat is een enorm chagrijnige man. En z’n assistente, die is nog veel erger. Ik ga wel naar het Rutgershuis.” “Waarom?”, vraagt m’n moeder. Ik vertel dat in de brief staat dat daar alleen vrouwelijke hulpverleners werken en dat me dat een enorme geruststelling is. “Nou, vrouwen zijn anders veel hardhandiger”, weet m’n moeder te vertellen. Maar het gaat me niet om de pijn. Het gaat me om het in die beugels liggen. In zo’n houding die het leuk doet in de slaapkamer, maar die een stuk minder leuk is in zo’n klinisch kamertje. Gęnant!!! En zo’n eendebek! Zo’n eendebek! Zo’n eendebek! Maar het moet, want ik wil geen risico lopen natuurlijk. Zucht. Ik denk dat alleen een andere vrouw het vernederende en het genante van de situatie écht snapt. “Ik wil het niet bij een man”, piep ik tegen m’n moeder. “Ik wil het niet, ik wil het niet.” “Doe niet zo stom”, zegt ze, “die dokter heeft er meer gezien dan jij hoor.” “Eh, nou”, zeg ik. Daarna is het even stil. “Oh, nee, misschien ook niet”, lacht m’n moeder.
# | 11:35 | | Al 86 reacties
06-09-2005
LUNA IN HET VIBRATOR-WALHALLA‘Luun’, mailde vibratormannetje E., ‘misschien is het handiger als je zelf een keertje meegaat naar de groothandel waar wij de inkoop doen voor www.viashop.nl. Dan kun je zelf uitkiezen wat je wil bespreken in de FOXY. En er is deze week nog een beurs ook, waar ze de nieuwste producten voor het komende half jaar presenteren.’ ‘Ja, ik wil!’, schreef ik terug. ‘Mooi’, mailde vibratormannetje E., ‘dan komt vibratormannetje F. je ophalen.’ Dus vorige week vrijdag stopte er grote, glimmende, zwarte, luxe BMW voor mijn deur. Met daarin zo’n man waarvoor mijn moeder me altijd gewaarschuwd heeft. ‘Geen snoepjes aannemen van vreemde mannen’, galmde de stem van m’n moeder door m’n hoofd terwijl vibratormannetje F. met zijn BMW richting Almere blies. Uiteindelijk bleken het geen snoepjes te zijn die ik aannam, maar allerhande vibratoren. Ik was namelijk in het Walhalla op seksspeeltjes-gebied beland toen wij de showroom van groothandel Scala betraden. Overal! Overal! Overal waar ik keek zag ik vibrators, dildo’s, nepkutten, rijen met dvd’s, SM-attributen, opblaaspoppen, hoerige lingerie, glijmiddel, massageolie, condooms en cockringen. “Als je iets leuks ziet moet je het zeggen hč? Dan nemen we het gewoon voor je mee”, zei vibratormannetje F. alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar ik was een klein beetje overweldigd door al het plastic. Hier, in deze groothandel, werd mij na 4 jaar werken in de ‘seksindustrie’ pas echt duidelijk wat voor een ongelofelijke kapitaalindustrie er rondom het orgasme bestaat. Briljant. Werkelijk briljant. Want hoe de seksspeeltjes-producenten het doen, doen ze het, maar ze krijgen het voor elkaar om elk jaar weer iets nieuws te verzinnen. Andere vorm, andere techniek, andere kleur, andere verpakking, en aan het eind van het jaar zijn er weer duizenden ‘Tantalizing Magnetic Instant Pleasurizer’s’ verkocht. Alsof het niks is. Zoals ik vroeger verlangend rondliep in een snoepwinkel, zo ervaarde ik ook dit vibrator-walhalla. Een paar uur later zette vibratormannetje F. mij, samen met een grote kartonnen doos vol seksartikelen, weer veilig thuis af. Ik ben voorlopig wel even zoet.
p.s.: Vanavond op Talpa, mijn favoriete zender, om 20.30 gaan Gordon en Gerard Joling ‘werken’ in parenclub Gogonuts. En daar krijgen ze de opdracht om 500 condooms te kopen. En die halen ze bij Scala, de groothandel waar ik dus vorige week ook was!
# | 13:11 | | Al 29 reacties
05-09-2005
LUNA NAAR HET GOSPEL-FESTIVALOmdat partner P. verantwoordelijk was voor de reclame-campagne van het Gospel-festival, leek het ons wel geinig om dat festival ook daadwerkelijk te bezoeken. Een paar koortjes met halleluja-zingende negers is weer eens wat anders dan een kaalgeschoren jochie met 2 draaitafels. Dus wij zaterdagavond met de metro naar Amsterdam Zuid-Oost, naar het Cultureel Educatief Centrum. En in afwachting van ‘Salt’, een koor dat ‘moderne, eigentijdse gospel’ speelt namen P. en ik plaats op 1 van de 300 klapstoeltjes die in een soort van vergaderzaal neer waren gezet. Om ons heen bevonden zich vooral donkere mensen, van lichtbruin tot bijna zwart. Sommige in een simpel shirtje, maar een aantal dames liep in schitterende felgekleurde gewaden met allerlei glimmende steentjes. “P., ik vind het hier geweldig!”, fluisterde ik, “Alleen maar lekkere dikke vrouwen. Met heupen! En borsten!” Op het podium stond een prachtige negerin het publiek te vermaken totdat ‘Salt’ zou beginnen. En ik weet niet meer precies wat ze zong, maar wel dat een groot gedeelte van het publiek meezong. En dat zowel P. als ik helemaal volschoten. Samen zingen geeft mij altijd een brok in m’n keel, al gaat het lied over een God waar ik niet in geloof. Toen na een kwartier het gospel-koor verscheen bleken ook deze vrouwen met een paar kilootjes meer gezegend te zijn. Het waren vrouwen die een beetje schudden als ze bewegen. Vrouwen die schijnbaar moeiteloos zingen. Vrouwen met soul. Vrouwen die wat mij betreft veel vaker op de muziekzenders zouden mogen verschijnen. “Can I hear an Amen?”, schreeuwde de leadzangeres. “Amen”, riep het publiek. “Amen”, riepen P. en ik. Een paar van de dikke negerinnen in het publiek gooiden zelfs hun handen in de lucht en een paar nummers later stonden ze van hun klapstoeltjes op om mee te swingen. Het Gospel-festival was helemaal geweldig en het was lang geleden dat ik zo aangenaam verrast werd. “Misschien moesten wij ook maar eens in de Here gaan”, zei P. na afloop. “Amen to that”, zei ik.
www.gospelfestival.nl
# | 17:40 | | Al 15 reacties
03-09-2005
DAN HAD JE MAAR EEN VAK MOETEN LEREN“Nou, het is zover”, zegt m’n moeder aan de telefoon. Ik hoor de tranen in haar stem. Ik heb haar maar 1 keer eerder écht verdrietig meegemaakt, en dat was toen haar moeder stierf. Het is een paar seconden stil. “Je vader heeft vandaag ontslag gekregen”, zegt ze stamelend. Ik zucht diep. We wisten dat een ontslag eraan zat te komen, maar toch komt het uiteindelijk onverwacht. En het voelt enorm kut. Het bedrijf waar mijn vader al 20 jaar als stoffeerder werkt is een paar jaar geleden verkocht aan een Belgisch bedrijf en heeft nu besloten alle productie in Nederland te stoppen. Om ‘bedrijfseconomische redenen’ staat op zijn ontslagbrief. Dus in België zullen de stoffeerders wel goedkoper te zijn. “We hadden gedacht dat het nog wel een paar jaar zou duren”, zegt m’n moeder. Ik zucht nog maar eens diep. De gedachte aan m’n vader, een man van 53 die zijn hele leven niets anders heeft gedaan dan briljant stofferen, die nu ineens elke week moet gaan solliciteren om zijn WW te behouden, maakt me ontzettend verdrietig. Hij zal er elke week mee geconfronteerd worden dat hij dan wel een vak heeft geleerd, maar dat hij daar nu weinig aan heeft. Elke week een afwijzing, gebaseerd op z’n leeftijd. Hij zal na 3 jaar in de bijstand belanden en daardoor zal mijn moeder, die 10 jaar ouder is, weer gekort worden op haar pensioen en AOW. Het is lekker geregeld in Nederland. “Wij helpen jullie er wel doorheen hoor mamma”, zeg ik. “Nee, dat willen we niet”, zegt ze. “Jullie hebben je hele leven keihard gewerkt om mij te kunnen laten studeren", begin ik, "en elke gulden die jullie over hadden ging naar mij. Je denkt toch niet dat ik hier in Amsterdam ga zitten feestvieren terwijl jullie in Tiel elke cent moeten omdraaien? Zo hebben jullie mij niet opgevoed." “En toch willen we geen geld van jullie”, zegt m’n moeder. “Dat zullen we nog wel eens zien dan”, zeg ik, “anders kom ik elke week wel een paar kratjes bier brengen.” Mijn lieve pappa van 53 werkeloos. Ik heb zelden het leven zo oneerlijk gevonden.
# | 10:05 | | Al 48 reacties
Altijd fijn, als lezers precies weten wat je leuk vindt. Poezen en katten dus. Lezer Folkert stuurde mij de link van een site met alleen maar foto's van poezen in wasbakken en gootstenen. Heerlijk kijken! Hierboven Skinner, ook gek op wasbakken. voor groter.
www.catsinsinks.com
# | | Al 16 reacties
EEN BLIJE HOND IS EEN BIJE HOND
Zielig, maar briljant, een site met alleen maar foto's van honden verkleed als bij.
www.beedogs.com
# | | Al 4 reacties
ALOHA-BRUCE
Een ATC-serie van Bruce op vakantie in Hawaii! De rest van mijn ATC's; klik.
# | | Al 2 reacties
TRIPPING
Die Robbie Williams flikt het toch maar mooi weer met zijn nieuwste plaat 'Tripping'. Een reggae-plaat waarbij 'liefde op het eerste gehoor' zeker op z'n plaats is. Respect.
# | | Pas 1 reactie
JODELAHI-BRUCE
Een ATC-serie van Bruce met een Tiroler-hoedje! De rest van mijn ATC's; klik.
# | | Al 7 reacties
BRUCE, NU NOG BEROEMDER!
Een paar maanden geleden stuurde ik een aantal van mijn ATC’s naar ‘The Colombus Center for the Paper and Book Arts’ in Amerika. Daar is momenteel ‘the largest exhibition ever of ATCs and one of the first exhibitions in the US!’ En uit meer dan 2500 inzendingen kozen ze o.a. een ATC van mij om te laten zien op hun ‘exhibition poster’. Bruce gaat internationaal! Woehoe! Enorm trots op mezelf. Klik voor de poster (bovenste rij, tweede van links).
# | | Al 7 reacties
FEZZY BRUCE
Een ATC-serie van Bruce met een fez! De rest van mijn ATC's; klik.
# | | Al 4 reacties