ARCHIEF
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
29-04-2005
LUNA EN DE DOE-HET-ZELVERT“Goedemorgen”, zei een doe-het-zelf-mannetje in een doe-het-zelf-zaak, “kan ik je misschien helpen?” “Hoi”, zei ik, “ik zoek zo’n dingetje waarmee je een deurklink open kan maken. Zo’n draaidingetje.” Het doe-het-zelf-mannetje keek me aan met een ach-wat-schattig-een-klussende-vrouw-glimlach. “Ja, daar kan ik weinig mee natuurlijk”, zei hij. “Ja, dat dacht ik al”, reageerde ik, “daarom heb ik er maar even een foto van gemaakt.” Dit vond het doe-het-zelf-mannetje wel inventief en zijn ach-wat-schattig-glimlach veranderde in een jij-bent-zo-dom-nog-niet-glimlach. Ondertussen pakte ik mijn digitale camera en liet hem de foto zien van de deurklink die ik niet open kon krijgen. “Kijk, dit ding, hier, daar moet ik een draaiding voor hebben. Zodat die hele klink van de deur kan.” Het doe-het-zelf-mannetje trok een laatje open, haalde er een draaidingetje uit en gaf het aan mij. “Ja, precies, dat bedoelde ik”, zei ik. “En dan zoek ik ook nog spul om gaten in een muur te dichten en spul om gaten in een betonnen vloer te dichten, maar wel zodat je het daarna kan verven met roze hoogglans.” “Verder nog iets?”, vroeg het doe-het-zelf-mannetje. “Nou, eigenlijk zoek ik nog een handige man”, antwoordde ik. “Nou, dat is toevallig”, zei het doe-het-zelf-mannetje en hij keek me daarbij net iets te lang aan, “ik zoek nog een handige vrouw.” Zo. Dit was flirten voor beginners. Ik overwoog om een affaire met deze doe-het-zelvert te beginnen. Want was dit niet waar ik al 2 jaar naar hunkerde? Een klusjesman? M’n eigen Nico Swinkels? Dat ik tijdens de bloemkool met een speklapje mijmer over dubbele klapramen en dat die er een week later in zitten? Mijn gedachten vlogen razendsnel door het huis en ik schatte dat mijn affaire met deze doe-het-zelvert maar zo’n 2 maanden hoefde te duren. Ik twijfelde. Partner P. zou het begrijpen. Hij zou me zelfs steunen. Het ging hier immers ook om zijn belang. Moeilijk! Ik keek het doe-het-zelf-mannetje nog eens goed aan. Maar even later stond ik toch in m’n eentje de gaten in de slaapkamervloer te dichten.
# | 08:09 | | Al 32 reacties
26-04-2005
JE BENT HOE JE GEGOOGLED WORDTDe mens, en ik dus ook, is altijd bezig om zichzelf, anderen en vooral alle relaties daartussen beter te begrijpen. Zo is mijn sterrenbeeld bijvoorbeeld schorpioen, wat betekent dat ik vastbesloten, eerzuchtig, onbuigzaam, ondoorgrondelijk en jaloers zou zijn. Mijn levenslijn bestaat uit 2 delen wat volgens de handleeskunde betekent dat ik erg flexibel ben. En de laatste tijd droom ik erg vaak over vissen wat volgens droomanalytici voorspelt dat mij een periode van financiële voorspoed te wachten staat. Maar welke manier je ook kiest om jezelf en de rest van de wereld beter te doorgronden; pendelen, handschriftanalyse, tarotkaarten, droomanalyse, psychologie, iriscopie of astrologie; het kan allemaal aan de kant! Outdated als de pest. Ik denk dat de tijd rijp is voor een wat modernere en vooral digitale aanpak! Je bent hoe je gegoogled wordt! Met behulp van de zoektermen waarop een weblog gevonden wordt door Google, kan men een passende profielschets maken van de schrijver van het log. Oftewel; zeg mij hoe je gegoogled wordt, en ik zeg je wie je bent. Dus Luna gooit zichzelf meteen maar even in de Google-psychoanalyse anno 2005! Kijk, de seksuele zoektermen waarmee mijn website gevonden wordt zijn natuurlijk ontelbaar. Een kleine greep uit de collectie van de laatste tijd; ‘masturbeer hulpmiddel voor mannen’, ‘kokhalzen van penis’, ‘snikkel’, ‘begon me met lange halen te neuken’, ‘pussy pump’, ‘sletjes zonder slip’, ‘alleen plaatjes van een meisjeskut in het groot’ en ‘dikke negerlul’. En ik hou niet alleen van seks, maar ook van een leuk feestje als ik de zoektermen ‘openingstijden cooldown amsterdam’, ‘dat jullie niet teveel last van ons feest hebben’, ‘bierproeverij thuis’, cocaïne bestellen’ en ‘freefight gala’ mag geloven. Verder ben ik ook zeer huiselijk ingesteld en veel in de keuken te vinden, getuige de zoektermen ‘broodbakmachine’, ‘bapao eten’, ‘sushi apparaat’, ‘hoe popcorn maken magnetron’, ‘japans broodbeleg’, ‘quaterlife-crisis’ en ‘gezellige kerkliedjes’. Even resumeren; volgens de Google-psychoanalyse ben ik een ietwat seksueel gefrustreerde huisvrouw met een quarterlife-crisis en een licht drank-en-drugs-probleem. Klopt precies. Dus. Ik ben wat ik log.
www.google.nl
# | 21:01 | | Al 49 reacties
24-04-2005
BAAS OVER LATEN ZIEN VAN EIGEN BUIKOngeveer een week geleden in het Friese plaatsje Harkema viel de blik van een moeder per ongeluk, echt heel per ongeluk, op naaktfoto’s van de schooljuf van haar dochtertje. Deze, overigens zeer gezellige en spontane blootfoto’s, maakten wij van FOXY een paar maanden geleden op de Kamasutra-beurs in Utrecht. Maar die moeder dus, die vond deze foto's een schande. De schooljuf van haar dochtertje, naakt in een seksblaadje! Dus toen deed deze moeder wat iedere moeder zou doen. Zij liet de FOXY aan haar dochtertje zien. “Moet je kijken”, zei ze, “dit is jouw juf. Helemaal naakt, ja. Dat is een geschoren kutje. Nee, mamma heeft daar haar zitten. Ja, dat kun je ook afscheren, ja, maar dat is een ander verhaal. Nee, dat afscheren is niet normaal, nee. Ja, mamma is wel normaal. Nee, de juf niet. En neem dit seksblaadje nu maar mee naar school en laat het maar eens aan het schoolhoofd zien. Kijken wat hij ervan vindt.” En dat deed het dochtertje. En het schoolhoofd deed wat ieder schoolhoofd zou doen. Hij gaf alle schoolkinderen een briefje mee naar huis met daarop de mededeling dat de juf in een blootblaadje stond. En dat de juf maar eventjes thuis moest blijven. Want de juf had straf. En toen alle Harkemaase kinderen dat briefje hadden gelezen deden alle Harkemaase kinderen wat alle andere kinderen ook zouden doen. Ze kochten de FOXY van hun spaargeld of ze gingen stiekem gluren bij de plaatselijke Bruna. En alle Harkemaase vaders deden trouwens precies hetzelfde. En toen was de poserende juf ineens een item op Omrop Fryslân, stond het in de Kollumer Courant en de Leeuwarder Courant en verscheen er gisteren een artikeltje mét foto op de voorpagina van de Telegraaf. Wat een ophef over een paar onschuldige foto’s. Wat een overtrokken toestand! Als je anno 2005 op non-actief gezet wordt omdat je bloot in een blaadje staat, dan denk ik dat het tijd wordt dat vrouwen de straat op gaan en dit keer niet alleen hun bh’s, maar ook hun slipjes verbranden.
www.foxymagazine.nl
# | 21:55 | | Al 71 reacties
20-04-2005
LUNA EN DE CRACKDEALERVannacht, rond een uur of 2.00. Kan ook een uur of 3.00 geweest zijn en ook een uur of 4.00. Ik probeer in ieder geval al mijn aandacht bij het lopen te houden. Ik moet rechtdoor lopen. Aan de linkerkant van de amsterdammertjes. Niet op de weg. Zeker niet op de weg. De mojito’s pompen door m’n bloed. “Oh, is de wijn op? Doe dan maar een mojito”, had ik een paar uur daarvoor tegen vriendin I. gezegd. En omdat de fles rum na een tijdje ook leeg was liep ik nu zwalkend over straat. Gênant! Alle aandacht bij het lopen. Rechtdoor. Binnen 5 minuten thuis. Rechtdoor. Rechtop. “Hé, psst, psst”, hoor ik vanuit een zijstraatje. Jesus, ziet die kerel niet dat ik probeer om rechtop en rechtdoor te blijven lopen? “Hé, wil je wat?”, vraagt dezelfde stem. Gewoon rechtdoor blijven lopen. Maar ineens staat er een donker mannetje naast me. “Wat moet je?”, vraag ik het mannetje. Daarna ben ik een aantal seconden kwijt. Kan ook een aantal minuten zijn. Een paar 100 meter verderop kijk ik naar de hand van het mannetje en zie daar wat witte dingetjes op liggen. Ik kan niet goed zien of het nou xtc-pillen, speedbommetjes of pepermuntjes zijn. “Nee, joh”, zeg ik tegen het mannetje, “ik ben best van de drugs, maar niet vandaag.” Weer een aantal seconden kwijt. Waarschijnlijk een aantal minuten. Ik merk dat ik niet rechtdoor naar huis ben gelopen en dat ik nog steeds niet rechtop kan staan. “Is lekker”, zegt het mannetje. “Nee, ik moet niks van je”, zeg ik. “Gewoon even lekker samen gebruiken”, zegt het mannetje. “Echt niet”, zeg ik. Ik zie dat het mannetje een crack-buisje in z’n hand heeft en dat hij het bijna onder m’n neus probeert te duwen. Met de allerlaatste hersencel die nog niet is aangetast door de mojito’s realiseer ik me dat ik me in niet zo’n gezellige situatie bevind. En dat ik maar 1 ding kan doen. Rennen. Heel hard naar huis rennen. En dat doe ik meteen. Ik ren heel hard. En rechtop en rechtdoor.
# | 13:23 | | Al 43 reacties
19-04-2005
LUNA VOELDE ZICH EEN KERMISATTRACTIEIn het reisgidsje van de reisorganisatie Q-International vonden P. en ik wat ‘nuttige informatie’ en ‘handige tips’ waardoor onze vakantie zo ‘gerieflijk en aantrekkelijk’ mogelijk zou worden. Zo stond daar bijvoorbeeld; ‘En vergeet u niet de fantastische Zuid-Amerikaanse markt van Porlamar!’ “P.”, zeurde ik, “ik wil naar die Zuid-Amerikaanse markt. Die schijnt helemaal fantastisch te zijn.” “Ah, meisje, moet dat nou?”, vroeg hij. “Ik wil niet de héle vakantie op een strandbedje of een barkruk doorbrengen”, zei ik. Had ik wel een punt mee, vond hij. Daarnaast beloofde ik dat ik daarna de hele vakantie niet meer zou zeuren. Vond hij een hele goede deal. Dus de volgende dag zette een taxi ons na een ritje van een half uur keurig af bij de ingang van de overdekte markt. Dus wij naar binnen. Mijn enthousiaste nieuwsgierigheid was na enkele stappen op deze fantastische markt meteen verdwenen. Ik was een bezienswaardigheid voor de lokale mannetjes en vrouwtjes! Een kermisattractie! Ze kwamen vanachter hun stalletjes vandaan om me bekijken. Sowieso waren P. en ik de enige toeristen die er überhaupt rondliepen. Maar zo wit als ik, dat hadden ze daar blijkbaar nog nooit gezien. En dat in combinatie met mijn knalrode haar, dat was wel erg apart. En dat ik hier niet hoorde, dat was overduidelijk. “P., ik vind het een beetje eng hier”, piepte ik. Luna is best aandachtsgeil, maar dit werd wel een beetje een overdreven toestand. Groepsverkrachtingen en een P. die machteloos toe moest kijken speelden door mijn hoofd. “Ik wil weg”, fluisterde ik. Ook P. vond het niet allang niet gezellig meer. Al helemaal niet toen er ook nog eens mannetjes en kleine jongetjes achter ons aan gingen lopen. Daarnaast was er op die hele lokale Zuid-Amerikaanse markt niets lokaals en Zuid-Amerikaans te vinden. Die hele markt was kut. Alleen veel nep-Nike, nep-Adidas en T-shirts die een meisje van 16 in een Nederlandse boerendisco niet zouden misstaan. Na 5 minuten zaten P. en ik weer in een taxi richting hotel. De rest van de vakantie bracht ik door op strandbedjes en barkrukken. Zonder zeuren.
# | 10:41 | | Al 26 reacties
18-04-2005
EN EEN KLODDERTJE ROZE HIER“Lieve, lieve liefje”, begon ik zaterdagochtend. “Ik zag pas op MTV bij ‘The Cribs’ een of andere modeontwerper in Londen en die had dan zijn kozijnen in fluorgeel geverfd. “Dus?”, vroeg P. die al argwaan kreeg. “Nou”, zei ik, “het leek me alleraardigst om de deur naar de badkamer fluor te verven.” “Nee”, zei P., “die verven we gewoon wit.” “Nee, ik wil fluorroze”, zei ik, “en de muur eromheen wordt ook fluorroze.” “Heb ik hier ook nog wat te vertellen?”, vroeg P., maar ik was al op weg naar de HEMA. En toen ik even later met de potjes roze fluorverf in m’n hand naar het te verven muurtje en deurtje keek werd ik overmoedig. “P. ik ga de slaapkamervloer ook verven. En ik ga net zolang door tot ik ‘m afheb. Ik kan er niet meer tegen.” “Meisje”, begon P., “zou je dat nou wel doen, die vloer is meer dan 50 vierkante meter.” Maar ik was alweer op weg naar de HEMA. Om wijnroze verf voor de vloer te halen. Dat P. het niet zo eens was met wijnroze deed me niets, ik was immers degene die ging verven. “Jij krijgt ook altijd je zin”, had hij geroepen. Ik vind; wie verft mag de kleur kiezen. Dus ik verfde de hele zaterdag. Een kloddertje roze hier en een kloddertje roze daar. En ik verfde de hele zondag. Een kloddertje roze hier, zucht, en een kloddertje roze daar, zucht. En toen werd ik pischagrijnig. “Kuttekuttekut”, riep ik om de 5 minuten. “Ja, dat probeerde ik je gisteren te vertellen”, zei P. rustig. En daar kan ik dus niet tegen. Dat hij alsnog gelijk kreeg. Verdomme. Het badkamermuurtje moet 4 keer, de deur waarschijnlijk 6 keer en de slaapkamervloer minstens 3 keer. Had de roze verf van tante Til uit ‘De Familie Knots’ niet een uiterst relaxt en bedwelmend effect op mensen? Nou, die uitwerking heeft roze verf dus helemaal niet op mij. Integendeel.
# | 09:47 | | Al 37 reacties
15-04-2005
“DAT VIND IK WEL EEN MOOIE LUL”Woensdag, FOXY-dag. Vriendin M. zit naast me en we zijn bezig met een artikel voor FOXY dat zo ongeveer zal gaan over verschillende pikken en kutten. Dus ik op internet op zoek. Naar plaatjes en inspiratie. En het is nog geen 10.00. “Dat vind ik wel een mooie lul”, zegt vriendin M. ineens als er een
plaatje van een lul in erecte toestand
op mijn beeldscherm prijkt. Ik kijk M. aan met een slaperig hoofd. “Vind je niet dan?”, vraagt ze. “Nou, ik vind het een beetje te vroeg in de ochtend om een mening over al dan niet stijve pikken te hebben. “Ik vind het echt een kunstwerk”, zegt ze. Als M. het een kunstwerk vindt, dan is het misschien de moeite waard om mijn ogen écht even te openen. En open te staan voor dat wat op mijn beeldscherm staat te staan. “Ik vind ‘m een beetje gemiddeld”, zeg ik. “Wel aardig, maar ik sta niet te trappelen van ongeduld om eraan te zitten.” Snapt ze niet. Deze penis is volgens haar het toonbeeld van perfectie. “Kijk dan”, zegt ze, en ze tikt met haar vinger tegen het scherm, “helemaal zonder spataders! Niks geen blauwe, opgezwollen strepen.” “Ik heb niet zo’n moeite met opgezwollen, blauwe aders hoor”, zeg ik, “kan juist wel geil zijn. En dat ze dan zo lekker kloppen in je hand.” “Nee”, zegt M., “echt niet. En kijk, hij heeft ook niet zo’n hangzak. Een hangzak is vies.” “Natuurlijk heeft-ie geen hangzak, deze pik staat op zaadlozen, dan stijgt het hele handeltje vanzelf naar boven”, zeg ik. “Klopt”, begint M., “maar als de zak verder komt dan het tuutje in slappe toestand, dan is dat echt een afknapper.” Helemaal mee eens. “En deze heeft ook niet zo’n dikke rand onder z’n eikel waar allemaal viezigheid tussen blijft zitten”, zegt ze. Ook helemaal mee eens. “Je hebt gelijk”, zeg ik tegen M., deze is goed te doen.” Vergaderen, overleggen, beslissingen nemen. .Just another wednesday at Luna’s office.# | 07:59 | | Al 43 reacties
14-04-2005
LUNA EN HET SCHUIM OP HAAR LIPPENGisteren, in ‘Het Parool’; ‘Café Schuim in de Amsterdamse Spuistraat is vanmiddag rond het middaguur dichtgetimmerd. (…) De politie had daar bij een inval in de nacht van 1 op 2 april ruim 70 xtc-pillen en 40 wikkels cocaïne aangetroffen. ‘Het Horeca Interventie Team van de politie had maanden geleden informatie gekregen dat in het café in harddrugs werd gehandeld.’ Maanden geleden? Toen ik nog geen dag in Amsterdam woonde wist ik al dat je in en rond café Schuim moest zijn als je op zoek was naar pillen of coke. En toen had ik zelf nog nooit alcohol gedronken, of iets geslikt of gesnoven, dus als ik dat binnen een dag al wist, waarom weet de politie dat dan niet al jaren en jaren? Volgens mij is het zelfs opgenomen in de ‘Lonely Planet Europe’; ‘If you want to buy some good coke or xtc in Amsterdam, please try café Schuim at the Spuistraat 189.’ Nee, rechercheurs van het team hebben café Schuim de afgelopen weken eens goed geobserveerd en stelden daarna vast dat er inderdaad in harddrugs werd gehandeld en dat het daar ook werd gebruikt. Wat een conclusie! Ik durf met 100% zekerheid te zeggen dat in élke Amsterdamse club, in élke kroeg, in élke discotheek, in élk establishment dat ook maar iets met uitgaan te maken heeft wordt gesnoven, geslikt of geblowd. En waar gebruikt wordt, wordt gedeald. En als dat dan toch zo is, dan is het mijns inziens diep triest om af en toe willekeurig een horecagelegenheid te sluiten, gewoon om eventjes als burgemeester een punt te maken. Maar volgens burgemeester Job Cohen leverde café Schuim een groot risico voor de openbare orde. Nee, het dichttimmeren van een café dat de hangplek is van zo’n 200 cocaïnegebruikers, dát is lekker voor de openbare orde! Flikker toch op. Het harder aanpakken van drugsgebruik of drugsverkoop zal nooit samen gaan met minder gebruik. Ze verkochten trouwens ook ontzettend lekkere broodjes in café Schuim. Waar moet ik die nu voortaan vandaan halen?
# | 09:36 | | Al 19 reacties
12-04-2005
BOUWJAAR 1975Iedereen om mij heen lijkt 30 te worden dit jaar. Dus ik ben niet de enige. En ik zal ook wel niet de enige zijn met een soort allesoverheersend dilemma in me. Want 17 november word ik 30 en ik twijfel. Of ik het allemaal iets rustiger aan moet doen en beseffen dat het leven iets is waar ik heel erg zuinig op moet zijn. Of; nog een paar jaar knallen, met in mijn achterhoofd het besef dat ik zuiniger moet zijn op mezelf en dat ik geen 18 meer ben, maar met in mijn voorhoofd het besef dat ik moet gáán zolang ik nog kan gaan. Iets in mij zegt dat ik onbewust al voor dat laatste heb gekozen. Niks rustiger aan voor mij. Niks gezonder eten. Niks minder drinken. Gewoon doorgaan met waar ik al jaren mee bezig ben. Maar ondertussen ben ik bang. Want met mijn ouder worden, worden ook de mensen van wie ik hou ouder. Partner P. vertelt me dat het niet goed gaat met zijn moeder: “Ze is toch al 68.” En als ik even later mijn eigen moeder aan de telefoon spreek hoor ik haar zeggen: “Ja, we worden allemaal een dagje ouder, je vader en ik hebben ook niet het eeuwig leven.” En dan reageer ik laconiek; “Ach, jullie worden 100.” Maar ondertussen weet ik dat dat niet zo is. En dat alles maar voorbij gaat. En dat niets voor altijd is. Dat vroeger alles wél voor altijd leek. Dat vroeger niemand dood ging. Dat de crematies de laatste jaren met een gemiddelde van 2 per jaar komen. En dat ik de handen van m’n vader steeds zo scherp voor me zie de laatste tijd. Sterk en groot, als vroeger, maar nu met rimpels en kleine vlekjes. En dat die mijn moeders handen vasthouden. En dat zij net zoveel rimpels en vlekjes heeft gekregen. En dat ik bang ben.
# | 21:12 | | Al 38 reacties
LUNA DE OBERINVoor strandtent Knus op 4 ga ik de komende maanden de administratie verzorgen en afgelopen zondag was het openingsfeestje, ook al is de strandtent al meer dan 2 weken open. Het zou een relaxte borrel worden, met wat vrienden, met een drankje, met een hapje en een muziekje. “Als het druk wordt, dan wil ik ook wel even bijspringen hoor”, had ik tegen collega L. gezegd. “Ik heb nog nooit in de bediening gewerkt, maar een paar drankjes serveren moet me nog wel lukken.” Maar het werd geen relaxte borrel. Het was vanaf 17.00 meteen een superdruk openingsfeestje. Binnen een half uur zat zowel het terras binnen als buiten helemaal vol. Dus ik werd meteen in het horeca-diepe gegooid. Bestellingen opnemen, bestellingen serveren, bestellingen via een ingewikkeld code-systeem doorgeven aan de bar, drukken op knopjes, glazen ophalen, asbakken legen, tafels schoonmaken, hapjes serveren, borden ophalen en bij het afwasjochie neerzetten, afrekenen, bonnetjes. Overzicht! Overzicht! “Ik ben het overzicht een klein beetje kwijt”, zei ik na een uurtje tegen strandcollega S., “ik zie nog geen systeem in het hele gebeuren.” “Het gaat hartstikke goed hoor”, zei strandcollega S., “doe jij binnen, dan doe ik buiten.” Een afgebakende taak, daar kon ik wat mee. Na een paar uurtjes kon ik het dienblad met 1 hand dragen en voelde ik me helemaal de bink. Links van mij de ondergaande zon, rechts van mij een volle strandtent en iedereen was voorzien van een drankje. Alles liep gestroomlijnd en ik liep met een grote glimlach. Die nacht kwam ik thuis met de blaren op m’n voeten, spierpijn in m’n benen en spierpijn in m’n dienblad-onderarm. Maar ik voelde me goed! Ik voelde me helemaal fantastisch. Ik heb me zelfs in tijden niet zo energiek gevoeld. In mij is een horeca-beest geboren.
# | 09:31 | | Al 15 reacties
10-04-2005
LUNA WEER EENS NAAR DE KAPPERDe helverlichte H&M-spiegel; altijd goed voor een reality-check. Zo ook gisteren. Shit, mijn haar ziet er echt verschrikkelijk uit aan de achterkant, bedacht ik me. Dat kon dus écht niet meer. Dode punten, droog, onverzorgd, triest, diep triest. Om mezelf nog meer spiegelleed te besparen verliet ik het H&M-pashokje zonder iets te passen. Dat haar! Daar moest eerst iets mee gebeuren. Ik kon aan niets anders meer denken. Dilemma. Bijna 2 jaar geleden schreef ik nog dat ik nooit meer naar de kapper zou gaan. Toen was mijn haar geknipt à la Catherine Keijl of à la Caroline Tensen, iets Leco-lookerigs in ieder geval, en die ervaring bezorgde mij een permanent trauma. Dus verfde en knipte ik mijn haar al 2 jaar zelf. Met alle gevolgen van dien. Nog een blik in de spiegel thuis deed me besluiten de gok toch maar weer te wagen. Dus kapper bellen. “Ik wil nu langskomen, want het kan echt niet meer”, zei ik. “Meid, ik zet je in de agenda, tot zo”, zei een jongen met een zangerige stem. God, Christus en zielen, niet wéér een homo, dacht ik. Ik hield mijn hart vast. “Ik wil het een beetje funky”, zei ik toen ik eenmaal in de kapperstoel zat. “En fel rood. Een beetje punk.” Kon hij wat mee. Dus verf erin, verf eruit, maskertje erin, knippen, snijden, ogen dicht en verstand op nul. “Volgens mij vind je het niet echt lekker. Je zit de hele tijd gekke bekken te trekken”, zei hij terwijl hij de verf uitspoelde. “Nee, ik kan er niet tegen. Ik hou er niet van als er aan me gefrunnikt wordt door een vreemde”, zei ik vanuit mijn benarde nek-in-wasbak-positie. “Meid, dat meen je niet!”, kirde de kappersjongen, “voor die uitspraak moet ik máánden in therapie.” “Wat dacht je van mij?’, vroeg ik. Daar ging hij maar niet op in. Na 2 uur en € 78,- mocht ik weer naar buiten. Het model is goed, maar de kleur is fout. Niks fel rood, maar bruin met een rode gloed. Zucht. Ik wacht weer 2 jaar tot mijn volgende kappersbezoek.
# | 11:00 | | Al 53 reacties
08-04-2005
LUNA EN HET LUIPAARDMOTIEFJEIk heb dus iets met luipaardmotiefjes. In kledingwinkels word ik als een magneet naar kleding met luipaardprintjes getrokken. Zo heb ik momenteel zeker 10 complete lingeriesetjes met luipaardmotief. Daarnaast nog was losse luipaardbeha’s, die in de aanbieding waren, want geen bijpassende slipjes meer aanwezig, dus voor de meeste vrouwen niet meer interessant, maar voor mij extra interessant, want in de aanbieding. Een luipaard-kledingstuk in de aanbieding kopen is misschien wel het mooiste dat er is. Zo kocht ik ooit een ultra-foute jurk met luipaardkoppen en luipaardprint voor maar € 1,- op Koninginnedag. Ik kon mijn geluk niet op. Die jurk mag ik trouwens van P. niet dragen als hij naast me moet lopen, maar het is 1 van mijn favoriete kledingstukken en dat voor € 1,-! Maar mijn allermooiste luipaard-aanschaf-moment had ik misschien wel vandaag toen ik een luipaard-corseletje ging afrekenen en dat het meisje achter de kassa alleen het bijbehorende slipje langs de scanner haalde. Een gratis luipaard-velletje! En dan niks zeggen natuurlijk, tegen het meisje achter de kassa. Dat zou het hele mooie moment verpesten. Dat dat hele corseletje thuis niet eens bleek te passen omdat ik het, verblind door de luipaardvlekken, niet had gepast in de winkel, mocht de pret niet drukken, want ik had een grátis luipaard-corselet in mijn bezit! Woehoe! Mijn luipaard-manie is zelfs zo erg dat ik onlangs een allerschattigst luipaard-baby-trainingspakje in maat 56 niet kon laten hangen. “Wil je nu ineens wél kinderen dan?”, vroeg P. hoopvol toen ik hem het net aangeschafte pakje liet zien. “Nee, maar je weet maar nooit. Als het eenmaal zover is, dan heb ik in ieder geval al het eerste trainingspakje in huis. En kijk nou, hoe lief!” “Nee”, zei P., “dat kun je een kind echt niet aandoen.” “Waarom niet?”, vroeg ik. “Jesus, dat snap je toch wel?”, vond hij. Nee, dat snapte ik dus niet. En ik ga het ook nooit snappen waarschijnlijk. Als het over luipaardmotiefjes gaat, dan verdwijnt iedere ratio. Diep in mij, of misschien wel helemaal niet zo diep, schuilt een ordinaire snol.
# | 18:35 | | Al 18 reacties
07-04-2005
LUNA HEEFT NIEUWE BURENIk deed onze voordeur op slot en liep richting het Centraal Station. Op weg naar mijn nieuwe werk bij strandtent Knus op 4 in Zandvoort. Na nog geen 10 stappen buiten de deur zag ik dat links van mij een complete wijnhandel was verrezen. Door de winkelruit zag ik strakke rijen wit, rood en rosé. Ik knipperde met m’n ogen en tikte even op de winkelruit om te controleren of ik niet droomde. Nee, de wijnhandel was echt. Ik zag een man ietwat knullig prijsstickertjes op de flessen plakken. Een wijnhandel. Naast de deur. Had ik weer. Ik kreeg meteen een droge mond, ook al was het pas 10.00 ’s ochtends. Je gaat even op vakantie, daarna even 23 uur achter elkaar webloggen, daarna als een speer naar de Kamasutra-beurs in Rijswijk en je komt terug om een compleet geïnstalleerde wijnhandel bij de buren terug te vinden. Ik vind er wat van. Nu is het niet echt een beste wijnhandel. Het is een wijnhandel van het type nachtwinkel. Met ook nachtwinkel-prijzen. Een wijnhandel die, net als de meeste ondernemingen in de buurt, gerund wordt door een groepje Egyptenaren en vooral bedoeld is voor toeristen. Naast een ruim assortiment wijnen met een minimumprijs van € 8,50 worden er ook Delfts blauwe-magneetjes, zakjes met oplos-weed-koffie, zakjes met oplos-weed-chocolademelk, ansichtkaarten, sleutelhangers en oorbellen verkocht. En ergens zag ik ook nog boxershorts met weedblaadjes en bekers in de vorm van een penis. Dus echt kwalitatief hoogstaand is anders. Maar toch. Een wijnhandel praktisch naast de voordeur. Dat is toch een beetje Luna op het spek binden. Ik bedoel, als mijn alcoholistisch hart gaat kloppen en ik moet eerst m’n sloffen uit, schoenen aan, jas aan, om richting Albert Heijn te vertrekken, dan zijn dat toch heel wat complexere handelingen dan gewoon op m’n sloffen naar de buren om een flesje Chardonnay uit hun koeling te halen. Ik vrees voor de toekomst.
# | 02:12 | | Al 16 reacties
04-04-2005
LUNA OP DE DREAM LOVE CHAIR"Ja, jij gaat dit weekend op de stoel, zei het demonstratie-mannetje meteen na onze ontmoeting op de Kamasutra-beurs in Rijswijk, “want daar heb je over geschreven.” Oh, kut. dat was ik zelf even vergeten. “Eh, ik kom vanavond wel terug”, zei ik tegen hem, "echt waar." En ik hield mijn woord. De neukstoel-machine zorgt ervoor dat je lichaam neukbewegingen maakt zonder dat het je energie kost. En ondertussen trillen er ook nog allerlei platen tegen je clitoris. Ik vond het nogal een imposant apparaat, die hele neukstoel. Een apparaat om links te laten liggen, want ik ben meer van de puur natuur en de laten-we-het-geil-maar-wel-leuk-houden. Maar geschreven is geschreven. Dus. Dus Luna op de neukstoel. “Nee, je moet je benen hier relaxt laten liggen”, zei het demonstratie-mannetje terwijl hij op wat knopjes duwde. Ik kon alleen maar lachen, want ik lag met mijn benen langs zijn heupen, mijn kut tegen zijn pik, maar dan met onze spijkerbroeken er nog tussen, en hij was mij aan het droogneuken. “Ja, relaxt, relaxt, jij hebt makkelijk praten”, lachte ik tegen hem, “ik ben helemaal niet relaxt. Ik lig hier op een neukstoel, man.” “Nee, kijk, als je je nu even omdraait en je klitje tegen deze schijf aanlegt, ja, je weet zelf het beste waar je klitje zit, ja, precies, ja, zo, ja, dan zet ik ‘m aan en dan moet je je gewoon even ontspannen.” Ik ging niet eens een poging doen tot ontspannen. Bij voorbaat hopeloos. Ik lag met mijn clitoris tegen een trillende plaat en achter mij zat het demonstratie-mannetje dat in het dagelijks leven een enthousiast pornoacteur is. En die informatie kon ik dus niet van me afzetten tijdens zijn demonstratie. Hihi, ik word gedroogneukt door een pornoacteur, dat was het enige waar ik aan kon denken. De neukstoel begon weer op en neer te bewegen. En daarmee begon ook het demonstratie-mannetje mij op z’n hondjes te nemen. Met spijkerbroeken ertussen. Dat dan nog steeds weer wel. Ik heb de neukstoel-ervaring ondergaan. Ik kon niet anders. Maar iets ondergaan is toch iets anders dan er echt van genieten.
www.chique-erotique.nl
# | 23:47 | | Al 26 reacties
Ik wil niet zeiken, maar ik doe het toch. Het is vrijdag 29 april, 18:31. Een dag voor Koninginnedag en het hele T-Mobile-netwerk ligt nu al plat. Ik kan P. niet bereiken en vriendin M. ook niet. Belachelijk.
# | | Al 6 reacties
HELLO CHELLO
Als je een maand te laat betaald, ja, dan word je afgesloten. Logisch.
# | | Al 8 reacties
LUNA PARK
Sinds vorige week ben ik groot fan van Linkin Park. De cd’s ‘Meteora’ en ‘Hybrid Theory’ draaien volle toeren op mijn pc en iPod. Net ging ik even kijken of de jongens van Linkin Park er net zo lekker uitzien als hun muziek. Dat zou mijn groupie-fantasieën een stuk makkelijker maken, dacht ik. Nou niet dus. Jesus, wat een pokdalige pubertjes. En weer een toekomstbeeld naar de klote.
# | | Al 4 reacties
PRINS BRUCE OP DE ERWT-ATC
En wéér een serie nieuwe ATC's. Ditmaal voor een sprookjes-swap.
# | | Al 8 reacties
HIAWATHA BRUCE- ATC
Een indianen-ATC-swap. Altijd een goede manier om Bruce Lee te misbruiken. Om de rest van deze serie en mijn andere ATC's te zien, klik.
# | | Al 16 reacties
LUNA ONTMOET BADA BING
Is er ook maar iets leuker en liever dan babypoesjes? Nee! Gisteren belde vriendin K., van www.desalniettemin.com op: "Ik loop met S. op de Albert Cuijp en ik heb net een nieuw poesje! Als je wil moet je vanavond even komen kijken!" Willen? Willen? Binnen een uur zat ik bij K. op de bank met de baby Bada Bing op schoot. Lief! P. zegt: "Nee, je mag niet nog een poes, 4 is genoeg."
klik voor filmpje
# | | Al 21 reacties
BEATMEISJE!!!
Ja! Els is terug! Hoera! Els is weblogster van het eerste uur en na een stop van een paar jaar is ze dan eindelijk weer begonnen met loggen! Fijn! En ze is niet zomaar terug, nee, ze is ook nog zwanger!
www.beatmeisje.nl
# | | Pas 1 reactie
COCKTAILS MET LUNA
Aanstaande maandag, 18 april, van 17.00 tot 24.00 is er een cocktail/tapas-feestje in strandtent Knus op 4 aan de Paulus Lootboulevard 4 in Zandvoort. En Luna gaat, omdat het de vorige keer zo goed is bevallen, in de bediening. En nu zou ik het leuk vinden als er ook wat Luna-lezers langs zouden komen. Heel leuk zelfs.
# | | Al 7 reacties
LUNA WEER THUIS
Weer terug van de Kamasutra-beurs. En wakker. En enigszins rechtgetrokken.
# | | Al 7 reacties