ARCHIEF
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
31-03-2005
LUNA DE KUNSTKOPERP. was jaren geleden lid bij de SBK Kunstuitleen Amsterdam en heeft in die tijd een leuk collectietegoed opgebouwd. Maar al 3 jaar stond dat geld te wachten tot P. iets van kunst ging aanschaffen. Dat wachten was ik zat, dus ik schoof hem gisteren een briefje onder z’n neus met de strekking: ‘Ik, P., geef Luna toestemming om al mijn gespaarde collectiegeld bij het SBK vrij te besteden.’ “Nee, dit teken ik niet”, zei hij. “Waarom niet?”, vroeg ik. “Nee, ik vertrouw jouw kunstsmaak niet, dus ik teken niet.” “Jij tekent echt wel”, zei ik. Dus ik daarna op m’n fiets naar de SBK op de KNSM-laan met het getekende briefje. En ik was nog geen minuut binnen bij de Kunstuitleen toen ik een foto zag waarvan ik meteen wist; dit wordt hem. Ik moest denken aan de sfeer die Roddy Doyle in zijn ‘The Barrytown’-trilogie schept. Ik zag een wat oudere vrouw in de verte staren. Ze staat in een door weer en wind vergane patatkraam met links de letters ‘FISH’ en rechts de letters ‘MUNCHYS’ in rode, afbladderende letters. In gedachte zag ik de patatvrouw in vieze, vette olie bakken. En die dan serveren aan hard zwoegende Ierse arbeiders met rouwrandjes onder hun nagels. Ik zag haar uitzichtloosheid en haar berusting. Links van de patatkraam rent een jongetje met een hond. Die zou nog aan diezelfde uitzichtloosheid kunnen ontsnappen. Ik was verliefd op de foto! Ik nam ‘m! Dus briefje van P. laten zien, paspoort laten zien, inpakken en wegwezen! En ik had ‘m ook bijna meegenomen zonder überhaupt te kijken wie de fotograaf was. Maar toch maar even met partner P. checken: “Liefje, ik sta bij een foto en dit wordt ‘m. Het is er eentje van Martijn van de Griendt. Eentje met een patatkraam.” “Echt?”, zei P., “die foto ken ik. Die is te gek! Dat vind ik 1 van zijn beste foto’s! Doen!” “Zie je wel! Zie je wel! Ik heb echt wel smaak!”, zei ik triomfantelijk. Volgend jaar begin ik een eigen galerie.
www.martijnvandegriendt.nl ('reportages', 'ballymun', tweede van links)
# | 12:22 | | Al 39 reacties
30-03-2005
LUNA ZEGT: “NO, GRACIAS”“Zo, dit is echt iets voor jou, of niet?”, vroeg P. toen we net op onze Isla Margaritaanse strandbedjes lagen en doelde daarmee op allerhande glimmende negers die prullaria aan de vrouw trachten te brengen. Een parade van spiegeltjes-en-kraaltjes-negers trok voor onze strandbedjes voorbij. Of we misschien kettinkjes wilden kopen. “Real pearls, señorita”, zei het mannetje dan. Of: “Real coral.” “Mag ik, mag ik, mag ik?”, vroeg ik aan de liefde van m’n leven, “ik wil een kettinkje, ik wil het!” “Nee, meisje”, zei P. dan, “daar heb je niks aan. Hier is het leuk, maar thuis draag je het nooit.” “Echt wel”, zei ik. “Echt niet”, zei hij. Hij had gelijk, maar dat zou ik natuurlijk nooit toegeven. Dus als er weer een spiegeltjes-neger met z’n hoofd onder ons zonnescherm piepte om ‘real black pearls’ te verkopen, dan schudde ik altijd vriendelijk m’n hoofd en zei: “No, gracias.” Altijd beleefd blijven, is mij geleerd. En ook P. bleef altijd beleefd als ze hem voor de honderdste keer vroegen of hij misschien een zonnebril, een handdoek of misschien een bakje met verse kokosnoot dan, wilde. “No, gracias”, was ook zijn standaard-antwoord. Maar op een gegeven moment ben je het toch zat. Om om de minuut hetzelfde zinnetje te herhalen. Dus af en toe schudde we alleen maar met ons hoofd en zeiden we niets, maar vanachter m’n zonnebril loerde ik naar de kettinkjes en de kraaltjes-negers. Wat overigens een prima dagbesteding is op een eiland waar verder weinig te beleven is. En toen P. op een dag in z’n eentje ging lunchen, omdat ik geen trek had, zag ik mijn kans schoon. Ik kon het niet laten. Het vlees is zwak. De kraaltjes-neger was te mooi. En hij had prachtige witte tanden waarmee hij me ter plekke liet smelten. “Nice red coral for a beautiful red señorita?”, vroeg de kraaltjes-neger. “Kom jij maar even bij tante Luna op het strandbedje zitten”, zei ik. “What?”, vroeg de kraaltjes-neger. “Nice coral”, zei ik.
# | 10:12 | | Al 25 reacties
26-03-2005
DIGWEED EN BRUCE EN HET SCHAAP-SURFENVoordat P. en ik gaan slapen moeten we alle lichte en makkelijk verplaatsbare dingetjes in ons huis goed opbergen. Zo zal een losse dop van een colafles ons gemakkelijk de hele nacht wakker kunnen houden, omdat de katten het leuk vinden om met z’n allen een voetbalpartijtje van een paar uur te houden. Tiktik, tiktik, over de betonnen vloer. Of soms komt Digweed luid miauwend de slaapkamer in wandelen met een blaadje van een ficus in z’n bek. Daar doet hij dan zo enthousiast over dat je zou denken dat hij Speedy Gonzales heeft gevangen. Bruce is meer van de rondslingerende pennendoppen, wijnkurken of tampons. Vooral dat laatste, een zwart katje dat vol trots met een tampon in z’n bek loopt, is een erg geinig gezicht. Alleen dat gemiauw erbij, dat hoeft niet van mij. Dat houdt me uit m’n slaap. Sinds kort hebben ze iets nieuws ontdekt wat ons de slaap onthoud. In de huiskamer liggen 3 gevilde schapenvellen, die vooral door de katten worden gebruikt om overdag op te loungen. ’s Nachts worden deze velletjes gebruikt voor hun nieuwste hobby; het schaap-surfen. Men neme dan, als kat, een lange aanloop, en ongeveer een meter voor het schapenvelletje springt men omhoog, om er daarna zo plat mogelijk op te landen; met buik en kop tegen het schapenvel aan gedrukt. Zo is het mogelijk om 1 tot 1,5 meter op het schapenvel te surfen. Zoef, over de betonnen vloer. En lol dat ze hebben! Als het schapenvel tot stilstand is gekomen, stapt men eraf en pocht tegen elkaar over het resultaat: “Miauw.” Om vervolgens weer naar achter te rennen en opnieuw een aanloopje te nemen. En eigenlijk zijn die schapenvellen ontzettend goor geworden van al de kattenharen. En eigenlijk willen we ze weggooien. Maar de dudes zonder surfplanken achterlaten? Dat kan natuurlijk niet.
# | 18:29 | | Al 22 reacties
YES, I LIKE PINA COLADA'SDinsdagochtend, 15 maart, de eerste dag van onze vakantie, ging om 11.00 de strandbar behorende bij het hotel open. Net als de rest van de hotelgasten hing ik om 11.00 aan de bar in m’n panterbikini. “Uno piña colada, señor, por favor”, zei ik. En ik weet niet wat de barman er allemaal indeed, maar in ieder geval vers fruit. Beetje van dit, beetje van dat, in de shaker en daarna in een plastic bekertje. In een plastic bekertje! Waar bleef die uitgeholde ananas? En zo’n leuk parapluutje zat er ook al niet in. Een lullig rietje, een roze. Dat dan weer wel. Ik had er helemaal geen zin in om 10 dagen lang cocktails uit plastic bekertjes te drinken. Mijn vakantie-stemming sloeg meteen om. Maar toen bedacht ik me dat het een grátis piña colada was, we zaten immers all inclusive. En toen ik een slokje nam was ik meteen verkocht. Hier zou ik de vakantie wel mee doorkomen. Dat had die barman even lekker geshaket. “Gracias, señor”, zei ik en ik liep weer richting m’n strandbedje. Om 10 minuten later weer terug te lopen naar de bar. “Uno piña colada, señor, por favor”, vroeg ik weer. En dat zinnetje heb ik die dag 17 keer uitgesproken. “Gaat-ie lekker tijger?”, vroeg P. als ik weer aan kwam lopen met een cocktail voor mezelf en een colaatje voor hem.Maar aangezien ik me de laatste dagen niet helemaal lekker voelde door de zon, maar wel goed genoeg om gewoon door te drinken natuurlijk, dat altijd, toen mocht partner P. de cocktails halen. “Uno piña colada, por favor”, zei ik dan tegen P. en daar keek ik heel zielig bij. Dat hij het echt niet kon maken om mij op en neer te laten lopen. “Alweer?”, vroeg hij dan, “dit is al je zevende.” Maar hij ging wel. Want partner P. was helemaal relaxt tijdens de vakantie. En ik ook. Dat gebeurde helemaal vanzelf na 17 piña colada’s.
En dat relaxte vakantiegevoel is zo weer terug te krijgen met het juiste muziekje op de achtergrond; ‘Escape (The Piña Colada Song)’ van Rupert Holmes. En zo’n gevoel met natuurlijk delen: 'Escape' (The Piña Colada Song) (download 3.1MB)
# | 16:44 | | Al 7 reacties
PARTNER P. EN HET ALOË VERA-MANNETJEDinsdagochtend, 15 maart om 9.00 lagen partner P. en ik dan eindelijk op een strandbedje. Het was de eerste dag van onze eerste vakantie samen. De Caribische zee golfde ons tegemoet om enkele seconden daarna weer terug te kabbelen. Mini-tsunami’s per 10 seconden. “Zo”, zeiden wij tegen elkaar, “wij liggen hier goed.” Ik keek een beetje naar links en ik keek een beetje naar rechts en ik besloot een stukje te gaan lopen. Even de zee voelen. Even vakantie voelen. Ongeveer 10 minuten later kwam ik terug en trof ik P. aan, druk in gesprek met een mannetje. Een aloë vera-mannetje. “Ja”, zei P., “hij zegt dat je je met dit flesje moet insmeren als je hier net bent.” “Oh”, zei ik. “Ah, chica blanca”, zei het aloë vera-mannetje toen hij mij zag. En prompt brak hij een verse stronk aloë vera open om mij daar van top tot teen mee in te smeren. “Zo”, zei ik tegen P., “dat is lekker. Blijft hij dit de hele dag doen?” Het mannetje smeerde m’n hele lijf goed in en ging met een brede glimlach op zoek naar andere net gearriveerde toeristen. “Wat kost zo’n flesje verse aloë vera nou?”, vroeg ik. “10.000 Bolivares”, zei P., “en ik heb ‘m ook nog een vette fooi gegeven.” “Veel te duur!”, riep onze strandbed-buurvrouw, “ik betaalde gisteren 5.000!” “Ach, 10.000 Bolivares is iets van 3 euro, dan heeft dat mannetje een fijne dag”, zei P. tegen de strand-buurvrouw. Ik kreeg ineens een voorgevoel. Iets met een zesde zintuig voor P. en stommiteiten. Ik checkte de vakantie-portemonnee. “Eh, P.”, begon ik, “volgens mij heb jij dat mannetje net 140.000 Bolivares betaald.” “Echt?”, vroeg hij. “Echt!”, zei ik. “Ja, er staan ook zoveel nulletjes op die biljetten”, zei P., ik heb me misschien een paar nulletjes vergist.” “Jesus Christus, dat is echt weer typisch iets voor jou! Lul! Je hebt 45 euro voor een flesje zonnebrand betaald.” “Ach, meisje, don’t worry, be happy”, zei P. met een air alsof hij al maanden op Isla Margarita was. “Lul”, zei ik nog maar eens. Maar het aloë vera-mannetje had een hele fijne dag.
# | 12:26 | | Al 5 reacties
020BLOEMEN!
Ik kreeg bloemen van Patty. Van www.pattyp.nl. Die van die hond! En tegenwoordig ook die van die website waar je bloemen kunt bestellen! Van 020bloemen! Ze zijn prachtig. Dankjewel!
# | 10:31 | | Nog geen reacties
LUNA EN 10E'S TWEEDE WEBLOGMARATHONAls je dingen voor de tweede keer doet, dan sluipt er al snel een bepaalde gewenning in. Een; ach-ik-weet-hoe-het-gaat-mij-hoef-je-niks-te-vertellen. Been there, done that, got the T-shirt. Dus toen ik afgelopen woensdag om 11.00 uit het vliegtuig uit Isla Margarita stapte dacht ik; ach, aanstaande zaterdag 23 uur webloggen, dat doe ik er wel even bij. Ik heb het al eerder gedaan en dit kan er best even naast. Er even tussendoor. Maar dat lijkt niet echt te lukken. Want ik moest gisteren ineens op televisie, met alle stress die daarbij paste. Ik ben er nu nog misselijk van. En gisteren hoorde ik ook nog eens van 10e dat we zaterdag door een Parool-journalist geïnterviewd zouden worden. Een journalist van het Parool! Mijn eigenste krant! En ik werd ook nog eens gebeld door een Parool-fotograaf, of hij morgen langs kon komen, tijdens de weblogmarathon, om een echte foto te maken, voor bij het interview. Ik vond het nogal een hectische toestand ineens. Ik werd er helemaal nerveus van. En ik zat nog midden in een halve jetlag. En toen ging ik vanmorgen ook nog eens mijn ingesproken voice-mailtjes afluisteren, want tijdens mijn vakantie stond mijn mobiele telefoon natuurlijk uit, wat een opgehoopte toestand gaf van 32 voicemail-berichten. En toen werd het me allemaal écht teveel. Toen wou ik weer terug naar Isla Margarita. Maar ik moest eerst iedereen terugbellen, wat allemaal nog meer stress gaf, want, al 2 weken niet gezien, al 4 maanden niet gesproken, al een jaar niet gezien, al een week niet teruggebeld, en hoe was je vakantie, en hoe gaat het verder dan, ik wil je zien, we spreken af, ik heb je gemist, ja, ik jou ook, je moet dit even doen, je moet dit even bekijken, hier en daar, doe het dan, doe het dan nu. En ik ga het ook allemaal nu doen. Al zegt iets in mij; mañana, mañana. Morgen! Morgen! Maar die 23-uurs-marathon is niet meer morgen. Die is vandaag. En die begint over 10 uur. Om precies te zijn op 26 maart om 12.00. Maar wat mij betreft nu nog even mañana.
www.weblogqueens.nl
# | 01:40 | | Al 5 reacties
25-03-2005
JESUS GOES VOLENDAM“Jesus Christus, wat een lekkere kerels hier", zei ik tegen 10e toen we de kantine behorende bij de televisiestudio binnen kwamen, "waar komen die in Godsnaam vandaan?" "Geen idee", zei 10e. Ik gaf m'n ogen eens goed de kost aan dit leuke uitzicht en probeerde ondertussen een beetje te ontspannen en niet teveel aan de uitzending te denken. En net toen dat ontspannen lukte viel m'n blik op een jongen die ik herkende tussen de lekkere-mannen-groep. Dat was die gozer uit 'Idols'! Die kerel uit Volendam! Die het niet gehaald heeft! Maar die ik wel tot mijn persoonlijke favorieten had gerekend, destijds! Meteen daarna realiseerde ik me dat deze lekkere mannen tot de Volendammer-groep behoorden die in de uitzending een liedje uit 'Jesus Christ Superstar' zouden gaan doen. Toen ik die aankondiging had gelezen op de website van Vara Live had ik iets heel anders in gedachten bij een Volendammer-koor! Mannen in klederdracht bijvoorbeeld. En mannen die de originele tekst vertaald hadden in het Volendams. En dat ik mij zou ergeren, dat ook. Maar lekkere kerels, nee, daar had ik dan weer niet aan gedacht. Ik dacht; Volendammers en ‘Jesus Christ Superstar’, het moet niet gekker worden! Afblijven van deze prachtige musical, dat moeten ze, die visboeren en palingrokers! Want ik ben een groot fan van de originele ‘Jesus Christ Superstar’-versie van Andrew Loyd Webber en vooral van de stem van Carl Anderson, die Judas speelde in de film uit 1973. Maar! Jesus! Christus! Wat ben ik van mijn stoel gevallen tijdens de live vertolking van deze Volendamse groep tijdens Vara Live. Respect, en niet meer dan dat. Al mijn vooroordelen waren weg na 1 noot van de Volendamse Maria, na 1 noot van de Volendamse Judas en ook na 1 noot van de Volendamse Jesus. En het minstens 20 koppen tellende ‘achtergrondkoortje’ was daarnaast zeer appetijtelijk om tegenaan te kijken. Helaas zijn alle kaarten al uitverkocht, want ik was er graag bij geweest, bij hun optreden, volgende week in de Volendammer Evenementenhallen.
www.sporthalopperdam.nl
# | 02:23 | | Al 32 reacties
24-03-2005
P. GEEFT LUNA EEN PEPTALKEen uur voordat ik vertrok naar de B&W-studio vond P. het nodig om me nog een peptalk te geven. “Meisje, ga eens even zitten”, zei hij. “Nee, ik kan niet rustig zitten, ik ben zenuwachtig”, zei ik druk. “Ja, dat is precies wat ik bedoel”, zei hij. “Maar ga nou zitten en luister even naar me.” Vooruit dan maar. “Je wil vanavond toch niet over komen als een huppeltrutje of wel?”, vroeg hij. “Eh, nee”, zei ik. Hij ging verder: “De vorige keer heb ik beetje mee zitten luisteren tijdens jullie interview met het Viva-meisje en ik weet dat je heel enthousiast bent, maar je moet echt een beetje rustig blijven vanavond.” “Ja, maar ik ben niet rustig”, zei ik. “Nee, maar je moet niet gaan lopen zwaaien met je armen en dan zeggen dat je het allemaal zo leuk vindt”, zei hij terwijl hij een imitatie van mij in drukke doen gaf. “Zo doe ik echt niet”, zei ik. “Zo doe je wel. Ik ken je”, zei hij. Beteuterd keek ik hem aan. “Ik weet wel dat je heel springerig en druk bent met je roze shirtjes en je Hello Kitty en je bloemetjesfiets en dat vind ik ook hele leuke features aan je, maar…” “Maar wat”, onderbrak ik hem bits. “Je bent ook een vrouw van bijna 30”, zei hij. Subtiel, heel subtiel, hoe hij me daarmee ineens keihard met beide benen op de grond zette. “Dus?”, vroeg ik. “Nou, daar mag je je ook wel eens naar gedragen.” Ik vroeg me af of dit gesprek nog wel over mijn televisie-optreden van vanavond ging. “Ik word een beetje extra zenuwachtig van jou nu”, zei ik chagrijnig. “M’n moeder zei dat ik gewoon mezelf moest blijven.” “Ja, dat moet je ook”, zei hij. “Ja, wat bedoel je nou?” We keken elkaar aan en we dachten hetzelfde. “Zal ik maar even weggaan? Dan kun jij even tot jezelf komen”, zei hij. “Ja, dat lijkt me heel verstandig”, antwoordde ik. “En ik trek lekker toch een jaren-60-jurkje aan, ook al zei m’n moeder dat ik dat niet moest doen.” “Meisje, doe maar wat jou het beste lijkt”, zei P. en hij vertrok richting een coffeeshop.
# | 20:10 | | Al 10 reacties
“WAAROM HEB JE EIGENLIJK EEN WEBLOG?”Vanmorgen werd ik wakker met het hoofd van Dolf Jansen al scherp op mijn netvlies. In mijn slaap-waak-toestand had hij een microfoon onder m’n neus geduwd en gevraagd: “Waarom doe je dat eigenlijk, dat webloggen?” “Eh”, had ik geantwoord. En toen wist ik niet wat ik verder moest zeggen. En ik weet het antwoord nu nog niet. Niet in 1 spitsvondige zin verpakt in ieder geval. Als Dolf dat maar niet gaat vragen vanavond, dacht ik de hele dag. Tijdens elk interview dat ik de afgelopen 4 jaar heb gehad over dit weblog is die vraag me gesteld. En het enige antwoord dat ik steeds kon verzinnen was dat ik het gewoon hartstikke leuk vind om te loggen. “Ik vind het gewoon hartstikke leuk”, zei ik dan met een grote glimlach. En dat moest ik daarna dan uitleggen, want iets gewoon leuk vinden, dat kan natuurlijk niet. En dan probeerde ik het uit te leggen, maar ik heb soms het idee dat niet-loggers het nooit echt snappen. En het ook nooit zullen snappen. Dat ik nu, na 4 jaar loggen, bijna vergroeid ben met mijn weblog. Dat ik het heerlijk vind om mijn stukjes te schrijven. Om überhaupt te schrijven. Het is een verslaving en ik kan me een leven zonder haast niet voorstellen. Het is een verplichting aan mezelf en af en toe het enige constante in mijn leven. Dat ik de dingen wil vastleggen voor ik ze vergeet. Het is ijdelheid. Het is trots. Het is exhibitionisme. Het is een uitdaging. Het is allemaal van alles. Maar het is vooral gewoon leuk. En ik moet dingen doen waar ik blij van word. Net als aanstaande zaterdag weer samen met 10e een nachtje doorloggen op www.weblogqueens.nl. Dat is ook vooral gewoon leuk. En die ene vraag; "Waarom heb je eigenlijk een weblog", die had ik dus verwacht. Ik zat er heel hard op te wachten. En die vraag stelde Dolf Jansen nou net niet. En wat hij wel vroeg ben ik alweer vergeten.
# | 20:01 | | Al 17 reacties
23-03-2005
LUNA EN DE DIKKE DOUANE-DAMEGisternacht werden P. en ik ronduit onbeschoft weer in het vliegtuig naar Nederland geduwd. Nog geen minuut nadat we het vliegveld van Isla Margarita hadden betreden werd ons verzocht om mee te komen naar een achteraf-kamertje. We waren nog niet eens ingecheckt. Een dikke douane-dame liet ons met een streng knikje en wat gebaren weten dat we haar moesten volgen. “Dat ligt aan mij”, zei P., “ik word er altijd uitgehaald.” Mijn P. heeft inderdaad het uiterlijk van een al-Qaida-strijder, ik schrik er ook nog wel eens van als ik ’s ochtends wakker word. Maar om je dan meteen als een crimineel te behandelen, inclusief minachtend glimlachje, dat hoeft voor mij niet. Onschuldig tot het tegendeel bewezen is, dacht ik. De dikke douane-dame knikte in het achteraf-kamertje naar mij, als teken dat ik m’n koffer open moest maken. Alles haalde ze eruit. Ik werd helemaal nerveus en ik druk me nog zacht uit als ik zeg dat ik het haat als vreemden aan mijn spullen zitten. “P., ze zit aan m’n knip- en plakspulletjes”, fluisterde ik zenuwachtig, doodsbang dat de dikke douane-dame iets kapot zou maken. Ze klopte met haar knokkels op alle kanten van mijn koffer, op zoek naar verborgen ruimtes. Daarna ging ze met een mesje over de bladzijden van al mijn leesboeken en mijn dagboek. Ik besloot deze hele toestand maar gewoon te ondergaan. Ik kon niet anders. Ze keerde de literfles rum die ik in mijn koffer had om en bestudeerde uiterst nauwlettend of er misschien een paar gram cocaïne in was opgelost. De dikke douane-dame leek het haast kwalijk te vinden dat zowel ik als P. niets illegaals in onze koffers hadden. Met een streng knikje liet ze ons een kwartier later weer vertrekken. En toen hadden we de snuffelende coke-hond, de fouillerende douane-beambte die me gezellig tussen m’n benen voelde, de extra checkende tassen-controleur en de dubbel-checkende-tassen-controleur nog niet eens gehad. En dat alles werd bij aankomst op Schiphol nog eens dunnetjes overgedaan. Ik ben kapot. Maar ik ben thuis. En dan nu een glaasje Pinot Blanc. Want ik kan geen cocktails meer zien.
# | 16:48 | | Al 25 reacties
20-03-2005
LUNA BEVINDT ZICH IN PAPPA HUTSPOTIk durf het bijna niet te schrijven, maar momenteel bevind ik mij in een restaurant met de naam Pappa Hutspot op het eiland Isla Margarita. Ik zit hier omdat partner P. graag wilde kijken naar de wedstrijd Ajax-PSV en, ik zou het zelf niet geloven als ik het niet daadwerkelijk zou zien, die wedstrijd wordt in dit restaurant op groot scherm vertoond. Reis je verdomme 4000 kilometer om je neer te vleien op een idyllisch eiland, zit je kerel nog met een glaasje cola naar een groen scherm te staren. Ergens vind ik het nog briljant ook. Wij zitten hier niet alleen uiteraard. Wij zitten hier met onze mede-Hollanders uit hetzelfde hotel. Mede-voetbal-enthousiastellingen die geen zondag zonder 'Studio Sport' kunnen. Ik grijp deze gelegenheid maar aan om even een stukje te schrijven op een computer met een internetverbinding die net zo traag is als de hele sfeer op dit eiland. Relaxt. Alles is relaxt op Isla Margarita. En eigenlijk ben ik sinds vandaag pas in die relaxte sfeer gekomen, maar we moeten overmorgen weer naar huis. En ik had gehoopt hier als een gebruinde beachbabe vandaan te gaan, maar niets is minder waar. Ik ben nog steeds wit. Gebroken wit weliswaar, maar nog steeds wit. En niet gewoon gebroken wit, maar gebroken wit met overal rode uitslag van de zon. Ik blijk niet alleen licht-allergisch voor muggen, maar ook medium-allergisch voor de zon. Mijn nek, knieën, handen en decolleté zitten onder de rode jeukende bultjes. Kleintjes van de zon en grote van een paar muggen. De zon hier is te heet, te fel, voor het witte lijf van mij. Al geniet ik van elk moment dat ik hier ben. Dus ik blijf nog 1 dagje in de schaduw, nog 1 dagje op een strandbedje met uitzicht op een prachtige, blauwe zee en nog 1 dagje genieten van cocktails met namen als 'Bahamamama' en 'Anaconda'. En dan vlieg ik weer naar huis.
www.pappa-hutspot.com
# | 23:31 | | Al 25 reacties
14-03-2005
LUNA GAAT OP VAKANTIE EN NEEMT MEE…1. Partner P.; genieten is fijn, maar het is pas écht fijn als je dat samen met iemand kunt delen. 2. Paspoort; nog nooit eerder in mijn leven had ik een paspoort, want ik ben nog nooit de Europese grens gepasseerd. 3. Amerikaanse dollars; in Isla Margarita om te wisselen voor Venuzuelaanse Bolívars. 4. Mijn recent aangeschafte luipaard-bikini; voor de all-inclusive-Costa-Brave-look. 5. Matching luipaard-zonnebril; voor de complete Jacky-Kennedy-look. 6. Matching luipaard-kekke-slippertjes. 7. Een flinke tube zonnebrand factor 32; mijn wit kan alleen maar rood worden, maar ik ga ervoor. 8. ‘Een schitterend gebrek’ van Arthur Japin; winnaar van de Libris Literatuur prijs 2004. 9. ‘Tussen Apoera en Oreala’; genomineerd voor een Gouden Dourian. 10. iPod; inmiddels voorzien van 1208 liedjes en goed voor 4,7 dagen luisterplezier. 11. Digitale camera; recent voorzien van een 1 gigabyte geheugenkaartje en dus goed voor minstens 1000 foto’s. 12. contactlenzen; heel leuk die bril van mij, maar zo’n Jacky-Kennedy-bril werkt natuurlijk alleen met contactlenzen. Ook handig voor als ik eventueel ga snorkelen. 13. ‘Onwetendheid’ van Milan Kundera; mijn lievelings-auteur. 14. Doos met voldoende knip- en plakspullen; niets lijkt mij heerlijker dan een beetje borduren op een strandbedje en uitkijken over de zee. 15. Blanco boeken en papier; om flink te schrijven en te fröbelen. 16. Over-de-top-jaren-70-zomerjurken; zelfs als ik deze in Amsterdam draag kan ik niets anders dan zachtjes ‘Het was aan de Costa del Sol’ zingen. Tingelingeling. 17. Heimwee naar de katten; voor zover je al heimwee kan hebben voordat je überhaupt de deur uit bent. De katten deden gisteren en vandaag opvallend lief. 18. Anti-muggenspul; een halve koffer vol. 19. ‘Wat & Hoe, Spaans’; Kosmos taalgids, waarbij ik me in het vliegtuig vooral ga focussen op het hoofdstuk; ‘Hoe bestel ik een tropische cocktail met een rietje uit een ananas.’ 20. Onwijs veel zin.
p.s. Luna is 24 maart weer terug in Nederland, maar zal, weblogverslaafde als ze is, waarschijnlijk ook vanaf Isla Margarita een keertje loggen.
# | 11:47 | | Al 44 reacties
12-03-2005
LUNA EN DE iPODNadat ik partner P. uitvoerig had bedankt, gekust, gepijpt en gezogen voor m’n nieuwe iPod toog ik met mijn nieuwe spelendingetje naar beneden, richting mijn computer. Zo snel mogelijk volladen, die hele iPod, dat was mijn doel. Geen gigabyte mocht ik onbenut laten! Dus cd-rommetje erin, iPod inpluggen, knopje, knopje, knopje en het hele apparaat werkte! Hij deed het! Daarna het moeilijkste; kiezen welke cd ik als eerste op de iPod zou zetten. Zomaar willekeurig een cd van de stapel pakken, dat kon natuurlijk niet. De iPod was nu nog maagdelijk wit en de eerste keer downloaden, dat moest ook voor de iPod een bijzondere ervaring zijn. Dus ik koos voor ‘Best Kept Secrets’ van Lamb. En daarna gooide ik die hele iPod vol met alles wat ik maar aan cd’s of MP3-bestanden kon vinden. Madonna, André Hazes, Paul Oakenfold, alledrie stonden ze in luttele minuten op het schermpje van de iPod en kon ik ze luid en duidelijk door de witte oordopjes horen. Ik draaide aan het wieltje om het volume wat harder te zetten. Wat een geil apparaatje! Wat een systeem! En wat draaide dat wieltje lekker. Soepel. Mocht ik in een volgend leven terugkomen als een stukje techniek dan hoop ik dat ik een iPod word. “P.!”, riep ik naar boven, “ik ben verliefd op m’n iPod, dit apparaat is briljant.” Binnen een paar uur had ik voor 1 gigabyte aan muziek op het minuscule apparaatje staan. En ook de dagen daarna heb ik vooral besteed aan het archiveren van mijn muziekcollectie en het volladen van de iPod. Alles moet kloppen; naam van artiest, album, nummer en genre. Bij elk liedje had ik ook graag het desbetreffende albumhoesje gehad willen hebben en omdat ik toch bezig was heb ik meteen maar zo’n kek roze iPod-sokje aangeschaft. Ik overdrijf niet als ik zeg dat de buitenwereld een stuk leuker kleurt als je er een muzikale omlijsting aan geeft. Boodschappen doen, wachten op een tram of trein en lopen door de Kalverstraat; ik leef al een paar dagen in m’n eigen videoclip.
# | 23:32 | | Al 22 reacties
09-03-2005
LUNA EN HET MANIPULEREN“Liefje, ik wil een iPod”, zei ik tegen P. een paar weken geleden. En daar keek ik dan heel schattig bij. Met hele grote ogen. “Waarom?”, vroeg hij. “Nou, gewoon”, zei ik, “dat wil ik. Er kunnen heel veel liedjes op en die kan ik dan altijd luisteren.” Dat was geen goede reden, vond hij. En zo’n iPod was ook te duur. Belachelijk, vond hij het zelfs. “Ik wil ‘m toch”, zei ik. Maar ik kreeg ‘m niet, ondanks mijn lieve ogen. Dus ik kon niet anders dan me bij zijn oordeel neerleggen. Maar ik wist dat er ooit een moment zou komen waarop hij mijn gezeur en gevlei niet meer zou kunnen weerstaan. En dat moment was gisteren. “Liefje, nu we op vakantie gaan naar Isla Margarita, hè?”, begon ik, “nu leek het me zo leuk als ik een iPod zou hebben. Op zo’n strand liggen en muziekjes luisteren, dat lijkt me helemaal geweldig. Dat wil jij toch ook?” Ik zag ‘m twijfelen. “En zo’n iPod is echt het summum op muziekgebied tegenwoordig”, ging ik verder. “En in een strakke verpakking, dat ook.” Ik had ‘m bijna om. Niet verder zeuren nu, anders zou ik het verpesten. En vandaag kwam P. inderdaad de kamer binnen wandelen met een tas van de Apple-winkel. “Hoera”, riep ik, “ik krijg een iPod.” “Nee, hij is niet voor jou”, zei hij. Pardon? “Nee, jij koopt er zelf maar 1”, zei hij. En hij meende het echt. Dus ging ik heel zielig kijken. Heel erg zielig. Een kindje uit Ethiopië was er niks bij. “Oké, dan delen we ‘m”, zei P. uiteindelijk, “dan kopen we wel zo’n splitter, dan kunnen we tegelijk luisteren.” “Ja, doei, echt niet”, zei ik. “Ik weet niet of jij het weet, maar ik vind jouw muziek kut. En jij wil ook niet de hele dag naar Madonna luisteren.” Ik zag P. weer twijfelen. “Ik zet ‘Holiday’ voor een uur op repeat hoor”, dreigde ik. En dat zinnetje deed het hem. Morgen gaat P. nog een iPod halen. Voor zichzelf.
# | 00:24 | | Al 48 reacties
08-03-2005
JOURNAL SPREAD #32
# | 23:20 | | Al 4 reacties
07-03-2005
CAN I HAVE 1 MARGARITA PLEASE?De feiten; de keren dat ik überhaupt op vakantie ben geweest kan ik op 1 hand tellen, en het aantal keer dat ik met partner P. alléén, én langer dan 2 dagen de deur uit ging is 0. Nooit dus. Nog nooit zijn partner P. en ik samen op vakantie geweest. Nu hoeft dat niet echt een groot probleem te zijn. Voor mij niet in ieder geval. Ik heb er vrede mee als ik in dit huis, in deze stad en in dit land sterf en nog nooit Rome heb gezien. Maar P. is 3 weken vrij en hij had plannen gesmeed om mij te ontvoeren naar een eiland met veel zon en zee. “Oh God, vakantie”, zei ik. “Geef je er nu maar aan over”, zei P., “we gaan gewoon.” “Ja, maar, ja, maar”, zei ik. “Ja, maar, we gaan”, zei hij. Dus hij informeerde hier en belde daar en klikte wat rond op internet en kwam tot de conclusie dat Mexico helemaal iets voor ons was. “Dat ligt niet in Europa”, zei ik. Maar toen zong ik het liedje van de Zangeres Zonder Naam en dat klonk eigenlijk best lekker. Ja, P. had zelfs een uitstekende keuze gemaakt. Dus wij boeken. En wij blij. “Wé! Gáán! Náár! Mexicóóó! We gaan Mexico”, zongen wij nadat we op het boekings-knopje hadden gedrukt. Maar onze pret duurde precies 1 dag. Toen kregen we te horen dat het vliegtuig vol zat. En toen we daarna verder gingen zoeken en bellen en regelen kregen we nog veel meer toestanden te verwerken. Kutwijven, allemaal, in die hele reisorganisatie-branche. Ik was er 2 dagen depressief van. “Als het zo moet, dan blijf ik net zo lief thuis”, zei ik. Maar zo snel liet P. zich niet afschepen. Hij zocht verder. En vond. Een last-minute naar Isla Margarita. “In de Caribbean?”, vroeg ik. “Ja, in de Caribbean”, zei P., en ze hebben daar de hele dag cocktails in kokosnoten, met een rietje.” Kijk, dat was nou informatie waar ik wat mee kon. Van 14 tot 24 maart zit ik op Isla Margarita. Met een Margaritaatje.
# | 19:17 | | Al 28 reacties
02-03-2005
AMSTERDAM, WAT BEN JE MOOI!Ik ben de hele dag in Almere geweest en wanneer ik in de trein naar huis zit, passeer ik station Amsterdam Muiderpoort met meer dan 1 uur vertraging. “Door de weersomstandigheden…”, sprak een vrouw door een speaker. En ik ben haast bevroren. Maar wanneer de mij vertrouwde gebouwen en de mij vertrouwde lichtjes allemaal in een nevel van wit en sneeuw, langs de treinraampjes schieten, denk ik; Amsterdam, wat ben je mooi! Wat ben je ongelooflijk mooi! Thuis lig ik op de bank en ik zie wolken wit langs onze ramen naar beneden vallen en ik ben verliefd. Weer zo verliefd op Amsterdam. En op de plek waar ik nu woon. Dit uitzicht, dit wit, dit zo waanzinnige wit, heb ik nog nooit gezien, hier in ons huis. En om 20.00 komt partner P. thuis, in net zo’n verliefde staat als ik. “Meisje”, roept hij, “buiten is het Anton Piek-weer! Kom we gaan!” En ik denk; Jezus, hoe romantisch. En we lopen en we rennen samen, door onze eigen Coca Cola-commercial. Onze voeten knarsen centimeters diep en we gooien sneeuwballen naar elkaar. En we nemen foto’s, want we hebben allebei onze stad nog nooit zo mooi gezien. En we zeggen: “Kijk die bomen eens, hoe mooi!” En we zeggen: “Kijk dit straatje eens!” Heel Amsterdam is wit. En we nemen foto’s van de grachten. En we nemen foto’s van elkaar. Wit. Wit. Wit. “Kom, laten we uit eten gaan”, zegt hij als we op de Dam lopen. “Naar de Japanner”, opper ik, want daar zijn we bijna in de buurt. En op de terugweg lopen we nogmaals terug over de grachten. Het sneeuwt nog steeds. Heel de stad is lief en iedereen kijkt elkaar weer aan. Men schuifelt voorzichtig door de straten en iedereen lijkt zich te realiseren dat zo’n winteravond als deze herinnerd moet blijven. Amsterdam, wat ben je mooi!
# | 23:46 | | Al 29 reacties
01-03-2005
JOURNAL SPREAD # 31
# | 18:11 | | Al 25 reacties
Alsof ik het nog niet druk genoeg had! Aanstaand weekend is er weer een Kamasutra-beurs in Rijswijk en ik vertrek vanavond al richting een hotelletje in Den Haag. Het beloofd de grootste erotische beurs van Nederland te worden, dit keer. En gezellig natuurlijk. Dat altijd!!!
# | | Al 4 reacties
BELLEN MET LUNA
De vorige keer kon ik niet 'skypen' omdat mijn pc te traag was. Dat probleem is nu verholpen. Vandaag, tijdens de weblogmarathon van 10e en Luna, ben ik 24 uur bereikbaar via Skype. Mijn gebruikersnaam: maanisch.
# | | Al 8 reacties
CHATTEN MET 10E EN LUNA
Tijdens onze weblogmarathon, 26 maart, van 12.00 uur zaterdag, tot 12.00 uur zondag is er een heuse chatroom aangemaakt. Om gezellig met z'n allen te, eh, chatten. Inloggen en registreren via www.10e.nl/chat
Tot dan!
# | | Al 3 reacties
ZENUWACHTIG!
Nou, 10e en ik zitten er klaar voor. En we zijn er ook bijna klaar voor. Om hier live tijdens de uitzending van Vara Live te webloggen. De computer waar ik achter zit doet het. Die van 10e nog niet. Zenuwachtig en ook nog stress!
# | | Al 25 reacties
LUNA OP TV
In de mail: 'Wij van VARA Live zouden jou en 10e graag uitnodigen om live tijdens onze televisieuitzending bij ons te komen webloggen donderdag (= morgen) als voorbode op de weblogmarathon van jullie aankomend weekend. Nu weet ik dat je op vakantie bent, maar zou je graag zo snel mogelijk spreken om te zeggen dat je moet komen morgen!' Ik kom er niet meer onderuit. Morgen is Luna live op televisie, bij Vara Live, van 19.50 tot 20.20 op Nederland 3.
www.weblogqueens.nl
www.varalive.nl
# | | Al 15 reacties
EEN PAASEI
# | | Al 4 reacties
14.03.2005
# | |
LIFT ME UP
Nu al de hit van mijn aanstaande vakantie; 'Lift Me Up' van Moby. Uiteraard heb ik zijn nieuwste cd 'Hotel' op mijn iPod staan. Heerlijk.
# | | Al 5 reacties
10.03.2005
# | |
HOND MET TONGPIERCING
Weer een nieuwe ATC-serie; honden met een tongpiercing. Om de rest van deze serie te zien; klik.
# | | Al 8 reacties
P. OBSERVEERT
Over Bruce Lee, tegen mij: "Daarom is dat beest zo gestoord... jij zit er de hele dag tegenaan te praten."
# | | Al 4 reacties