ARCHIEF
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
31-01-2005
LUNA EN DE SPASTZo’n Kamasutra-beurs als afgelopen weekend in Utrecht wordt bezocht door mensen van allerlei allooi. Iedereen heeft behoefte aan seks, dus ook onze spastische medemens. En zo’n spast bevond zich, in zijn rolstoel, voor onze FOXY-stand terwijl 1 van onze FOXY-promotiemeisjes druk bezig was met het bevoelen van hem en zijn rolstoel. Even navragen leerde mij dat de spast zijn mobiele telefoon kwijt was. Meteen werd de verpleegster in mij wakker. Zijn telefoon kwijt! En nog spastisch ook! Ik zou hem helpen! “Waar ben je hem verloren?”, vroeg ik terwijl ik hurkte. “Bij… het… hoofd… po… di… um…”, zei hij. “Wat is je nummer, dan bel ik je even en dan loop ik een rondje”, zei ik. De spast gaf zijn nummer, ik belde hem een aantal keer en liep een paar rondjes rond het podium, maar vond geen telefoon. Zielig! Ik vond de spast heel zielig! “Kun je nog wel thuiskomen?”, vroeg ik. Dat ging lukken. Hij had een busje besteld en dat busje kwam zo. “Ik breng je wel even”, zei ik. En zo duwde ik hem en zijn rolstoel richting uitgang. “Welterusten”, zwaaide ik hem uit. En met een ongecontroleerde armbeweging zwaaide hij terug. Meer dan 3 uur later lag ik uitgeteld op mijn hotelbed met de dreun en de hectiek van de Kamasutra-beurs nog in mijn hoofd. ‘Pieppiep pieppiep’, deed mijn mobieltje. ‘luna, ik heb hem’, zei het sms-je. Ha! De spast had zijn mobiele telefoon gevonden! ‘gelukkig maar… welterusten’, sms’te ik terug binnen 10 seconden. Meer dan 10 minuten later, met van die spastische vingers is het vast moeilijk sms-en, kreeg ik de volgende sms; ‘mijn email is ‘hartstikkespast@hotmail.com’ en ik ben nu online’. En toen pas begreep ik het. Die spast was zijn mobieltje helemaal niet kwijt geweest! Die gebruikte dat gewoon als truc om aan telefoonnummers van meisjes te komen! Telefoonnummers van meisjes die in de seksindustrie werken! Hoe slim! Hoe briljant! Hoe gehaaid! Het zou me niets verbazen als hij eigenlijk gewoon kan lopen.
# | 14:44 | | Al 26 reacties
27-01-2005
LUNA, P. EN DE MODEPOLITIESoms is het moment daar om de realiteit eens diep in de ogen aan te kijken. Om de kledingcollectie die je in de loop der jaren bij elkaar hebt verzameld eens flink onder de loep te nemen en eens flink uit te dunnen. Gisteren was dat moment daar voor P. en mij. Nu zijn P. en ik niet zo van het weggooien. Aan elk kledingstuk hangt een herinnering en elk kledingstuk denken we toch, ooit, nog eens te dragen. Maar onze bewaardrift begon de laatste tijd wel erg groteske vormen aan te nemen. Onze rekken, kasten en lades puilden uit. “Je draagt de helft niet meer”, riepen we tegen elkaar. Want we vonden vooral dat de ánder maar eens iets weg moest gooien. Om onze relatie een beetje gezellig en in balans te houden, besloten we een modepolitie-avondje te houden. Om en om moesten we kledingstukken in een vuilniszak doen. Hij 1 en dan ik 1. Het ging hierbij vooral om het acceptatieproces dat sommige kleding echt niet meer kan en waarschijnlijk ook nooit meer gaat kunnen. “Kan deze broek nog?”, vroeg ik aan P. terwijl ik mezelf in de spiegel bekeek. “Eh, nee, meisje, die kan echt niet meer”, zei P. voorzichtig. “Ja, maar ik heb nu een gewone onderbroek aan. Met een string kan het toch best nog? Toch?”, vroeg ik. “Eh”, zei P., “eh, nou.” Die paarse broek kon dus echt niet meer. Zucht. In de vuilniszak ermee. Daarna kwam P. voor me staan in een veel te grote, gebreide beige trui: “Dit was m’n lievelingstrui toen ik nog studeerde.” Ik bekeek ‘m eens goed. Nee, toen hij nog studeerde was ik zeker niet op P. gevallen. Nog even checken voor de zekerheid. Nee, zeker niet! Wat een afzichtelijke trui! “Jesus, P. heb jij dat aangehad?”, lachte ik. “Weggooien dus”, zei P. een beetje beteuterd. Totaal hebben we 2 vuilniszakken met kleding gevuld. Wat een geestelijke bevrijding! Ter compensatie heb ik vandaag 2 paar schoenen gekocht.
# | 14:03 | | Al 19 reacties
25-01-2005
LUNA IN DE WACHTKAMERIk zit om 10.30 in de wachtkamer van de tandarts in Tiel. “Koud wah buiteh?”, zegt een man die net binnenkomt tegen niemand in het bijzonder. “Ik heh me eigeh vahmorgeh maar goed ingepak.” Hij hangt z’n jas aan de kapstok en gaat zitten op een wit klapstoeltje. Hij kijkt onrustig om zich heen. Ik probeer me te concentreren op een Libelle, maar de man is een prater. En die praten toch wel. “Ge bin toch nie senu-achtig wah?”, vraagt de man. Hij kijkt mij aan. Nee hè, hij heeft het tegen mij. Er zitten hier 7 wachtenden en hij kiest mij. Heb ik weer. “Nee hoor, ik ben helemaal niet zenuwachtig”, zeg ik beleefd. Om dat te bewijzen geef ik hem een vriendelijke glimlach zodat hij kan zien dat al mijn tanden keurig op een rijtje staan. “Ja, want witteh, ik zeg altijd moar, ge kun bitter bij de tandarts zitteh dan bij de dokter”, vervolgt de man. Hij heeft iemand gevonden om tegen te praten, dus nu is er geen houden meer aan. Hij vervolgt zijn monoloog over een bedrijfsongeval van 6 jaar geleden. Hij was betonvlechter. Iets met een machine die niet werkte, en huppakee, zo een stalen buis door z’n pols. “Ja, en dan stoah de wel effe te kieken”, zegt hij. “Nou”, zeg ik. Hij balt z’n vuist en draait z’n pols op en neer. “Maar gelukkig heh de dokter alles weer aan elkoar witteh te zetteh”, zegt hij. “Ja, dat kan allemaal tegenwoordig”, zeg ik. “Soms hedde een dokter gewon nodig”, zeg hij. Hij doet z’n vuist open. Ah! Nee! Nee! Die kerel mist 2 kootjes van z’n wijsvinger! Ah! En het is nog ochtend! Als ik amputaties wil zien dan kijk ik wel op Yorin naar ‘Shock Doc’. Waarschijnlijk vertelt deze man, al 6 jaar lang, aan iedereen het verhaal van zijn bedrijfsongeval. En dan laat hij aan iedereen een beetje terloops z’n geamputeerde vinger zien. Zo van, kijk, ik zit er helemaal niet mee. Heus niet. “Ja, soms hedde een dokter gewon nodig”, herhaalt de man. “Nou”, zeg ik. En ik kijk de andere kant op.
# | 14:27 | | Al 16 reacties
22-01-2005
LUNA EN DE TORI AMOS-FANEr kwam een meisje met een wollen mutsje het café binnen. En het meisje kwam, samen met haar IPod naast me staan. “Hé, een IPod”, zei ik. "Wil je meeluisteren?”, vroeg het meisje. En zo kwam het dat het meisje en ik om en om en af en toe tegelijkertijd naar de MP3-tjes op haar IPod luisterden. We zongen wat, we dronken wat, we dansten wat en we lachten wat. We vonden dezelfde liedjes leuk, tot het meisje 3 keer achter elkaar een liedje van Tori Amos opzette. Ik trek Tori niet zo. Maar ik snapte de subtiele hint meteen. En ik kon het ook niet meer voor me houden. Dus ik gooide het er gewoon uit: “Zeg, val jij misschien op vrouwen? Ik bedoel, Tori Amos is natuurlijk typisch muziek voor lesbiennes.” Ik zag het meisje voor m’n ogen ontploffen. Van lief naar door-het-lint in nog geen seconde. “Wat wil je daarmee zeggen?”, schreeuwde het meisje. “Wat! Wat! Wat!” “Nou, gewoon”, zei ik voorzichtig, “ik dacht, Tori Amos, eh, nou ja, die is toch lesbisch? En volgens mij is een groot deel van haar fans ook lesbisch. Dacht ik dan. Dus, eh.” “Ben je eigenlijk wel eens naar een concert van haar geweest?”, brieste ze. “Eh, nee, want ik vind haar dus niet zo goed”, zei ik. “Hoe kun je dan een oordeel over haar hebben?”, schreeuwde ze. “Jij probeert mij een reactie te ontlokken en daar hou ik niet van.” “Ik vroeg alleen maar of je lesbisch was hoor”, zei ik. “En wat bedoel je daar nou mee?”, brieste ze. Ze knapte nu echt volledig uit haar panty. “Eh, ik heb ook wel eens seks met vrouwen gehad hoor”, probeerde ik. “Ik vind jou echt niet leuk”, schreeuwde het meisje door het café. “Oh, ik jou wel”, zei ik, “we hebben net een paar uur heel gezellig gepraat en gedanst.” “Nee, jij bent niet leuk”, besloot ze het gesprek. In de kast en op de kast verliet het meisje het café. Volgens mij vindt ze me best aardig.
# | 11:52 | | Al 37 reacties
20-01-2005
LUNA EN DE LAPDANCEWaar het hart vol van is, stroomt de weblog van over, dus ik wil graag nog even schrijven over vorige week vrijdag. Want toen belandde ik, na het feestje in het webcamhuis, in een stripclub. “Luun”, zei vriend C., “ga jij even op die barkruk zitten.” “Ah, nee”, lispelde ik, maar ik zat natuurlijk meteen op die barkruk. Vriend C. knikte naar een blond moppie en even later stond ze voor me op de bar. Ik keek recht in haar slipje. “Joehoe”, glimlachte ik en het blonde moppie begon met haar heupen van links naar rechts te wiegen. Woehoe, dacht ik. Ze pakte mijn hand en legde die op haar tiet. Een neptiet, maar wat kon mij dat verdommen, op dit tijdstip en na zoveel drank. Handtam en kuikenmak keek ik haar aan. Als ze nu zou vragen of ik de rest van mijn leven met haar zou willen delen, dan zou ik ‘ja’ zeggen. En met liefde, dat ook nog. Ze duwde haar tepel richting mijn mond, en, natuurlijk likte ik haar tepel. En het kon mij niets schelen dat diezelfde tepel al door honderden mannen eerder gelikt was, want nu, op dit moment, was dit blonde moppie alleen met mij bezig. Ze wiegde van links naar rechts. En vriend C. duwde mij een briefje van 20 euro in m’n handen. Die was voor het blonde moppie! Dat had ik wel eens gezien op televisie. Ja! Ik wist wat ik moest doen, dus ik trok haar stukje string iets naar voren om het 20-euro-briefje erin te stoppen. Maar dat was dus niet de bedoeling volgens het blonde moppie, want ze haalde m’n hand weg. Compleet blanco keek ik haar. “Eh”, zei ik. Het blonde moppie stopte het 20-euro-briefje in m’n mond, deed haar slipje naar beneden en duwde mijn hoofd richting haar kruis. Ik kon niets anders dan het 20-euro-biljet loslaten tussen haar schaamlippen. Het blonde moppie keek me nog even aan en vervolgde daarna haar werkzaamheden in de bar. Zij 20 euro, ik 20 illusies rijker.
# | 23:40 | | Al 9 reacties
18-01-2005
EX S. IN HET WEBCAMHUISOp 13 september 2003 schreef ik over het eerste FOXY-feestje in het webcamhuis: ‘Ik durf met zekerheid te zeggen dat iedere man met een beetje ballen, een beetje testosteron in zijn bloed of een beetje heteroseksueel gevoel, jaloers zal zijn op waar ik vanavond was. (…) Ik kon alleen maar denken aan al mijn mannelijke vrienden en dat ze allemaal op dit moment met me hadden willen ruilen.’ Op dat stukje kreeg ik toen een heleboel zeik-reacties. Dat mannen helemaal niet onder de indruk zijn van een feestje met de lekkerste meiden in de minuscuulste stringetjes en behaatjes. Maar natuurlijk! Gelukkig bestaat mijn vriendenkring wel uit échte mannen. Want ex S., 1 van mijn liefste vriendjes, die wilde maar wat graag een keertje naar dat webcamhuis. Regelmatig liet hij zinnetjes vallen als: “Ik wil mee de volgende keer naar zo’n feestje! Ik wil echt wel mee!” En omdat hij onlangs jarig was leek mij een uitnodiging voor het FOXY-webcamfeest een perfect verjaardagscadeau. En dat was het ook. Als een kind in een snoepwinkel keek ex S. om zich heen, al heb ik de hele avond geen kind aan hem gehad. “Dit zouden ze bij mij om de hoek moeten hebben, zo’n tent als dit. Dan zat ik er elke dag”, vond hij. Of hij kwam even langs om te melden: “Ik stond net ergens en die ene meid, die in dat blauwetje stringetje, die begon ineens dat meisje in dat rode behaatje te beffen. Ik stond op nog geen meter afstand!” Ex S. had een grijns op z’n gezicht die er de hele avond niet meer vanaf te slaan was. En daar had hij ook alle reden toe, want het feestje was nog heter, spannender en geiler dan de jaren daarvoor. Aan het einde van de avond stond ex S. met ontbloot bovenlijf te dansen tussen een partijtje eye-candy om ‘U’ tegen te zeggen. Hij heeft de avond van zijn leven gehad en als het aan hem lag dan waren we nu nog steeds daar om zijn verjaardag te vieren.
www.webcamgirls.nl
# | 12:10 | | Al 23 reacties
17-01-2005
LUNA EN DE NAAKTE NEGER“Eh, Luun, hoofdredacteur P. heeft vanavond een verrassing voor ons”, zei vriendin M. vrijdagochtend. “Oh, God, Christus, nee, hè”, zei ik. “Ja, echt”, zei zij en we wisten allebei dat ons lot bezegeld was. Wij zouden die avond een stripneger krijgen. Al 4 jaar zeurden vriendin M. en ik om een neger bij hoofdredacteur P. van FOXY. “Als de oplage zo en zo hoog is, dan willen wij een neger”, riepen wij. En zo kwam het dat ik afgelopen vrijdag tijdens een feestje in het webcamhuis ineens de imposante torso van een stripneger aan het insmeren was. Ik had niet eens de tijd om tegen te stribbelen en het beste met dit soort amusement is het om alles maar gewoon lekker over je heen te laten komen. Ik moest gaan zitten en de stripneger duwde m’n benen uit elkaar. Mijn publiek bestond uit álle medewerkers en álle adverteerders van FOXY en álle webcammeisjes. Ik kreeg blosjes op m’n wangen toen de neger met z’n hoofd onder m’n jurk verdween. En terwijl hij mij een flinke showbefbeurt gaf, was ik erg blij dat ik een panty aanhad. “Woehoe”, riep iedereen om me heen. “Woehoe”, glimlachte ik voorzichtig. Met 1 arm tilde de stripneger me daarna de lucht in, met m’n benen langs zijn middel. “Woehoe”, woehoede ik. “Woehoe!” Ik begon er net lekker in te komen, maar toen was vriendin M. aan de beurt. Hij zette haar op de stoel en haalde zijn keiharde lul uit zijn tijgerstring. Zo! Zo! Nou! Nou! Hij spoot er slagroom op en vriendin M. moest het eraf likken. “Woehoe”, schreeuwde ik en floot hard op m’n vingers. “Woehoe!” Stiekem dankte ik God dat de neger mij als opwarmertje had gebruikt en dat vriendin M. het echte werk moest doen. Ha! Hij reed daarna in verschillende standjes tegen vriendin M. op en ik bedankte God nog maar een keertje. “Haha, dat was lachen”, zei ik na afloop tegen vriendin M., “maar ik was wel heel blij dat jij ‘m moest pijpen en niet ik.” “Oh, maar het was gewoon een neplul hoor”, zei vriendin M.
# | 11:03 | | Al 21 reacties
16-01-2005
LUNA EN DE GOOCHELAAREr komt natuurlijk altijd een moment op zo’n weblogmeeting dat je denkt; wat doe ik hier. Dat je je afvraagt wie al deze mensen zijn en vooral wat jij daartussen te zoeken hebt. Dat je het eigenlijk een goed moment vindt om naar huis te gaan. Net een beetje aangeschoten. Maar niet dronken. Om een uur of 1.00 vond ik het mooi geweest gisteren, in de Florin in Utrecht. Maar net op dat moment, na mijn laatste slokje bier, stond er ineens een goochelaar voor me. Een weblogger met trucjes. “Neem een kaart in gedachten”, zei hij. Dat deed ik. Ik dacht heel hard aan de schoppen vrouw. “Als je het weet ga ik met je trouwen”, zei ik. En hoe hij het deed, deed hij het, maar hij haalde die schoppen vrouw uit het stok kaarten vandaan. “Jesus”, zei ik. En hij had nog veel meer trucjes. Trucjes met kaarten en balletjes en nog meer kaarten. Ik vond het briljant. En in een poging om de trucjes te doorgronden, ging ik op z’n vingers letten. Fuck die kaarten, de truc zit ‘m in die vingers. Maar al snel raakte ik een beetje afgeleid. Ik bedoel, als een man dat soort dingen met zijn handen kan, dan ben ik in gedachte al heel snel met heel andere dingen bezig. Ik was diep onder de indruk. “En kan je ook lekker Surinaams koken? Soato soep bijvoorbeeld?”, vroeg ik tussendoor. Dat kon-ie. Zucht. Soato soep. Diepe zucht. De goochelaar knoopte vervolgens 2 sjaaltjes aan elkaar en duwde de knoop richting mijn décolleté. Daarna trok hij aan de uiteinden van de sjaaltjes en, hocuspocus, tussen de sjaaltjes zat ineens een roze BH geknoopt. Geweldig! “En hij kan ook nog piano spelen”, hoorde ik even later. Ja. Dat was nou net te veel voor me. En goed vingerwerk én kunnen koken én kunnen pianospelen. Het was de hoogste tijd voor Luna om een trein te pakken. Toen ik thuiskwam vroeg P. waarom ik geen BH aanhad.
www.sudesh.nl
# | 14:28 | | Al 17 reacties
14-01-2005
LUNA EN HET ROLLENPATROONGisteren, 19.30. Ik nam plaats op de bank met een bloedchagrijnig gezicht. Dat dat het eerste zou zijn dat P. zou zien als hij binnenkwam. Hij was te laat en dat trok ik slecht. Gelukkig viel het kwartje al snel toen hij me zag. “Eh, zal ik koken vanavond?”, vroeg hij. Nu heeft partner P. tijdens ons 6-jarig samenzijn misschien 3 keer gekookt. Dus dit aanbod deed mij haast een huwelijksaanzoek doen. Maar in plaats daarvan zei ik: “Dat lijkt me heel verstandig, want ik was het niet van plan.” Een kwartier later stond P. zenuwachtig op en neer te springen in de keuken. “Ik kan dit niet, ik kan dit gewoon niet”, zei hij. “Kan je me niet helpen?” “Liefje, alles staat op het doosje”, zei ik, “gewoon lezen.” Ik dacht, ik geef die man een Knorr-doosje ‘Kip Palava’ en de bijbehorende ingrediënten. Kan gewoon niet misgaan. Achter me hoorde ik P. zuchten, snijden, hakken en met keukenkastjes smijten. Voldaan zat ik op de bank. Tot ik P. vanachter het gasfornuis hoorde piepen: “Schatje”. Ik wist meteen dat er iets was misgegaan. “Wat?”, vroeg ik lieflijk. “Schatje, ik heb een foutje gemaakt.” Ik wist meteen dat hij de zakjes ‘marinade’ en ‘saus’ had omgewisseld. Hij hoefde het niet eens te zeggen. Verdomme, dacht ik, ik woon samen met 1 van de beste copywriters van Nederland en die is niet eens in staat om een Knorr-verpakking te lezen. Verdomme! Ik liep de keuken in, overzag het probleem, loste het op en stuurde hem de keuken uit. Optiefen. Het was geen goed idee om hem toegang te geven tot mijn domein. “Jesus”, brieste ik even later tegen P., “je hebt het gepresteerd om het enige dat fout kon gaan ook daadwerkelijk fout te doen.” “Ja, het is toch ook jouw hobby! Dat koken!”, schreeuwde hij. “Niet de mijne. Ik bedoel, kan jij een pass over 40 meter geven? Nou? Nou?” “Eh”, zei ik terwijl ik de rijst in de pan deed, de kipfilet aanbraadde en mezelf een sangriaatje inschonk. “Nee, dat kan ik niet.”
# | 13:49 | | Al 28 reacties
BRUCE LEE OVERZIET DE DINGEN
# | 10:48 | | Al 6 reacties
13-01-2005
LUNA EN HET MUZIEKSTOKJE“Geef mij dat stokje maar”, zei ik maandag enthousiast tegen Kaat van www.desalniettemin.com. Zij was ook op het feestje van ex S. en wij waren aan het roddelen over webloggers. Dat doen vrouwelijke loggers als ze elkaar ontmoeten. Roddelen. Dat die en die met die en die gaat. Of ging. Zij had een stokje gekregen en had ‘m al doorgegeven, maar ik vond dat ik ‘m ook moest krijgen. “Ik wil ‘m, ik wil ‘m”, zei ik tegen haar. Dat was in mijn, door een paar glazen wijn opgewekte, enthousiasme. Want eigenlijk vind ik stokjes stom. Maar ik voelde me ietwat gepasseerd, want op de 1 of andere manier had niemand mij dit stokje nog gegeven. Verder kon ik geen log meer bezoeken of er stond wel een post over muziekbestanden, muziek en nog meer muziek. Iedereen! Iedereen had dat muziekstokje al gehad. Iedereen, behalve ik. Nu ben ik misschien een arrogante trut, maar als ik heel eerlijk ben kan het mij niet boeien naar wat voor een muziek andere loggers luisteren. Ik heb ook nooit zoiets van; nou, als hij dat een lekker plaatje vindt, dan moet ik dat maar eens even downloaden. En al helemaal niet van; nou als zij hier zoveel intens, diepe en trieste gevoelens bij ervoer toen en toen, nou, dan moet ik die plaat ook hebben. Nee, dus. Daarnaast heb ik het idee dat als er om muzieksmaak gevraagd wordt, dat dan bij iedereen ineens allerlei moeilijks boven komt drijven. Obscure bandjes, B-kanten van toch al zeldzame platen en bootlegs. En daar hou ik nou net niet van. Dus ik kan het me niet voorstellen dat iemand oprecht geïnteresseerd is in het aantal Gb muziekbestanden op mijn computer, mijn laatst gekocht cd, het laatste nummer dat ik luisterde en welke 3 platen veel voor mij betekenen. Maar ik moest toch iets met het stokje doen, ik ben tenslotte een lifelogger. En straks doe ik een poezenfoto. Een écht lifelog kan namelijk niet zonder poezenfoto’s. En weblogstokjes.
Het stokje blijkt gelukkig ook ‘echt’ bij mij terecht te zijn gekomen. Kikkert van www.kikkie.nl en Hannah van www.artificialwomen.com waren benieuwd naar mijn muzieksmaak.
# | 15:24 | | Al 10 reacties
11-01-2005
LUNA ZEGT ‘DOEI’ TEGEN DETOXKijk, dat met dat niet-drinken, dat is me gewoon niet gelukt. Het zit gewoon niet in me, een alcoholvrij bestaan. Maar het had zo mooi kunnen zijn. Een leven zonder alcohol lonkte naar me op 1 januari. Maar ik moest realistisch zijn. En mezelf een haalbaar doel stellen. Een maand niet drinken, dat werd het. Luna zou een maand niet drinken! Ik kon het! “Ik doe een maandje detox”, zei ik tegen iedereen. “Doe even normaal”, zei iedereen terug. En iedereen wilde pas met me afspreken na 1 februari, want een Luna zonder glaasje wijn erbij, dat was echt een beetje raar. “Maar ik ben heel leuk hoor zonder alcohol, echt, ik ben heel grappig nuchter”, zei ik dan. “Een genot om naast te zitten, dat ben ik. Heus” Het probleem bleek echter dat je er soms gewoon niet onderuit komt. Dat je bijvoorbeeld een workshop tapas maken volgt en dat je dan ook leert hoe je sangria moet maken en dat je die dan ook moet proeven. Want proeven moet. En als je eenmaal proeft is de kan zo leeg. Het overkwam me gewoon. Overmacht. Of dat je bijvoorbeeld de krant leest en denkt, nou, hier moet ik écht even een wijntje bij hebben, want dit nieuws trek ik niet zo op de vroege ochtend. En dat het dan niet alleen bij denken aan dat wijntje blijft. Of dat bijvoorbeeld ex S. jarig is en een soort van feestje geeft en dat ex S. dan hele goeie wijn in huis heeft en dat je dan wel water kan gaan drinken, maar je gaat gewoon geen water drinken als er hele goeie wijn in huis is. Dat soort dingen doe je niet. Dat is zonde. Dus ik heb het een week volgehouden zonder alcohol. Een héle week. Alsnog een prestatie van wereldformaat natuurlijk.
# | 11:26 | | Al 21 reacties
09-01-2005
LUNA EN DE RAUWE TONIJNVriendin M. had een verrassing voor me vandaag. Dus ik had deze dag vrijgehouden. Net als vriendin J., want de verrassing was ook voor haar. Vanmorgen vertelde vriendin M. dat we een workshop tapas gingen volgen bij Manzano. “Jaaaaaaaaa”, riep ik, “ik ga eindelijk leren hoe ik rauwe tonijn met geconfijte citroen moet maken!” Dus wij op onze fiets richting Manzano. En na een welkomstkoffie mochten wij het recept ophalen dat we gingen maken. “Hoi”, riepen vriendin M., vriendin J. en ik naar de tapaskok. “Hoi”, zei de tapaskok. “Jij hebt een weblog hè?” Hij keek naar mij. “Eh, ja, dat klopt”, zei ik en ik keek argwanend terug. “Ik zocht een keer op internet op ‘rauwe tonijn’ en toen kwam ik op jouw site”, zei de tapaskok. “Eh, ja, dat kan wel kloppen”, zei ik. “Ik prijs al een paar jaar die rauwe tonijn van jullie de hemel in.” “Dan wil jij nu zeker ook dat gerecht klaarmaken?”, vroeg hij. Ja, dat wilde ik wel. Daar kwam ik zelfs voor! Dus samen met vriendin M. en vriendin J. bereidde ik een kilo rauwe tonijn. De andere deelnemers aan de workshop bereidden verschillende andere tapas, maar dat was allemaal bijzaak. Het ging mij om de rauwe tonijn. Ik werd 1 met de rauwe tonijn. En de rauwe tonijn werd 1 met mij. Ik genoot. Ik smulde. En de rauwe tonijn smolt uiteindelijk op mijn tong. Na afloop van de workshop zag ik vanuit mijn ooghoek een meisje alle restjes van de tapas richting een afvalbak dragen. Meteen sprong ik op. “Die tonijn wordt toch niet weggegooid?”, vroeg ik. Nou, eigenlijk wel. Maar ik mocht wat over was best mee naar huis nemen. Nou, heel graag. Ik kan het niet aanzien dat goed en vooral heerlijk eten wordt weggegooid. Dus zonder gêne vulde ik een plastic bakje met alle restjes van de rauwe tonijn met geconfijte citroen. Mijn leven is bijna perfect, nu ik weet hoe ik dit briljante gerecht moet maken.
www.manzano.nl
# | 22:38 | | Al 13 reacties
08-01-2005
LUNA OP HET BENEFIETCONCERTIk ging natuurlijk wél donderdag naar dat benefietconcert op de Dam. Als ik gratis naar ’s lands beste exportproduct kan gaan kijken, dan sta ik vooraan, dat lijkt me duidelijk. Tussen de 25.000 bezoekers van het benefietconcert liepen meisjes in witte jassen met ‘radio555’ op hun rug. Ze vroegen iedere bezoeker om een donatie voor Azië. “Ik heb al gedoneerd”, zei ik. “Wil je dan misschien nóg een keer doneren?”, vroeg zo’n radio555-meisje. Nog een keer? Nog een keer? Daar moest ik even over nadenken. Ik heb al gegeven en eigenlijk heb ik hele kekke schoenen gezien in de Kalverstraat. In de aanbieding, echt waar. Ik bedoel, mijn normale leven moet ook weer gewoon doorgaan. Ik kan mezelf dan wel de rest van de maand een compleet andere levensstijl aanmeten, of weet je wat, voor de rest van het jaar. En als iedereen dat nou zou doen, en gewoon al het geld dat ze overhielden van alle nutteloze aankopen, als ze al dat geld nou op giro 555 zouden storten, dan zou de wereld een stuk fijner zijn. Denk ik. Maar dat wil ik helemaal niet. Nou ja, dat wil ik wel, maar zo zit de wereld gewoon niet in elkaar. Ik wil best wel geven hoor, en ik wil ook best wel gul geven, maar ik blijf niet aan de gang. Ik ben niet zo van het stukslaan van mijn eigen spaarpot. Ik ben niet van een actie waarbij ik 1 euro doneer op giro 555 voor elk woord dat ik schrijf. En ik heb al gedoneerd. En kun je nu misschien even aan de kant gaan met dat donatieformulier? Je staat in m’n beeld. Tiësto komt zo op. “Eh, nee, sorry, ik ga niet nóg een keer doneren”, zei ik tegen het radio555-meisje. Ik geef niet wat ik kan missen, ik geef wat ik wil missen.
# | 10:53 | | Al 15 reacties
06-01-2005
LUNA EN GIRO 555Gisteren om 12.00 precies stond ik met oppaskind M. op station Weesp. Wij stonden daar 3 minuten stil te staan bij de ramp in Azië. Na afloop zei ik tegen M. dat hij zich keurig stil had gehouden. “Ja, maar eigenlijk dacht ik helemaal niet aan al die mensen daar”, zei hij. “Weet je”, zei ik, “ik eigenlijk ook niet.” En daar loog ik niets van. Ik kom er gewoon niet echt in. In het verdriet. In de toestand in de wereld. Ik zie de beelden op het journaal en ik lees de berichtgeving in de krant en ik vind het vreselijk. Toon mij een huilende vrouw die al haar 4 kinderen, inclusief haar man heeft verloren en ik zit huilend achter de televisie. Maar even later zet ik die tv uit, haal adem en ga weer verder met m’n dagelijkse dingen. Al zappend en koppensnellend probeer ik de meest dramatische beelden en teksten te vermijden, maar het verdriet in Azië blijft constant een beetje lafjes in de achtergrond van mijn gedachten hangen. Vandaag staat heel Nederland in het teken van geld inzamelen voor de slachtoffers van de ramp in Azië. Geen medium wordt onbenut om ervoor te zorgen dat er nog wat extra euro’s op giro 555 worden gestort. Televisie, radio, dagbladen en internet. Alles. En nu voel ik me schuldig. Schuldig dat ik niet, net als de helft van mijn linklijstje, op wit ga. Schuldig omdat ik nog helemaal niets over de ramp in Azië heb geschreven. Schuldig omdat de laatste dagen vooral de woorden ‘Tsunami Warning System’ en ‘Joint Strike Fighter’ door mijn hoofd spoken. Maar met die gedachten help ik niemand. En al helemaal niet de slachtoffers in Azië. Die hebben alleen maar wat aan geld. Veel geld. Aan donaties op giro 555. En dan voel ik me meteen weer schuldig omdat ik me afvraag hoeveel geld op die girorekening uiteindelijk aan verkeerde strijkstokken blijft hangen. Maar ik voel me het meest schuldig dat ik nog helemaal niets heb gedoneerd. Gelukkig was dit laatste schuldgevoel makkelijk af te kopen.
www.giro555.nl
# | 09:05 | | Al 24 reacties
05-01-2005
LUNA KEEK ‘HERKEN DE HOMO’Ik had me al een week verheugd op het programma ‘Herken de Homo’ dat gisteravond voor het eerst te zien was op Net5 en het bleek het verheugen meer dan waard. Jackie, een lekker in het vel zittende studente, wordt voorgesteld aan 14 onwijs lekkere gespierde mannen. Heteromannen én homomannen. Aan Jackie de taak om de hetero’s van de homo’s te onderscheiden en uiteindelijk voor een hetero te kiezen. Doet ze dat, dan krijgen zowel zij als die hetero een half miljoen dollar. Kiest ze voor een homo, dan krijgt die homo 1 miljoen, helemaal voor zichzelf. Een heerlijk televisie-idee en ik smulde tijdens het kijken. Ik gruwelde van het typische humorloze Amerikaanse gedrag van Jackie, die wanneer ze wordt geconfronteerd met het feit dat sommige mannen homo zijn, nog net niet in huilen uitbarst aan de eettafel. Maar even later, ze kent de mannen dan nog geen 24 uur, zit ze te snikken in haar kamer: “Ik vind het ongelooflijk dat sommigen mannen tegen me liegen. Dat doet me pijn.” Ik lachte hardop om zo weinig zelfspot en relativeringsvermogen. “Je was toch niet van plan om dit programma de komende 8 weken te gaan volgen hè?”, vroeg P. me. Ik dacht na. Dat was eigenlijk wel mijn bedoeling. “Meisje, maar dit is alwéér zo’n pulpprogramma”, zei hij. “Grrrr”, gromde ik naar hem, want hij had eigenlijk gelijk. ‘Herken de Homo’ is vermakelijk, maar volkomen inwisselbaar met welk dating-programma dan ook. Eigenlijk met welk bagger-programma dan ook. Volgende week naar aflevering 2 kijken zou een verslaving betekenen. En ik kijk al zoveel bagger op tv. Voordat ik naar bed ging nam ik een wijs besluit. Ik ging naar de Amerikaanse website van dit programma en las het verslag van de laatste aflevering. Zo. Soms moet je jezelf tegen jezelf beschermen.
# | 08:27 | | Al 25 reacties
03-01-2005
LUNA HEEFT ONDERBROEKENLOL“Ik heb iets voor je”, zei vriend P. een paar weken geleden en hij overhandigde me een envelop. ‘Voor Luna’, stond erop. “Die moest ik van A. aan je geven”, zei vriend P. met een grote glimlach en ik werd meteen nieuwsgierig. In de veronderstelling dat ik met iets heel bijzonders te maken had scheurde ik de envelop open. ‘Onderbroekenlol!’, stond er in grote kapitalen bovenaan een brief. De rest van de vormgeving van de brief, alsmede de 2 handgeschreven adressen onderaan deden mij meteen het allerergste vermoeden. Een kettingbrief. Kut, vriendin A. heeft me opgezadeld met een kettingbrief. Ik begon te lezen. ‘Stuur ondergoed met alle kaartjes er nog aan naar de persoon die op nummer 1 staat.’ Zucht. ‘Het gebeurt zelden dat er iemand afhaakt, omdat we allemaal wel wat grappig, gek, sexy ondergoed kunnen gebruiken. Je krijgt wel 36 stuks voor de prijs van 1’, stond er. Ja, dat zal wel, dacht ik. ‘Het is grappig om te zien wat voor een verschillend ondergoed je zult ontvangen.’ Haha, nou wat een humor! Laat me niet lachen. Kettingbrieven zijn bij voorbaat stom. En ik wou eigenlijk niet meedoen. Maar ik wou vriendin A. ook weer niet teleurstellen. Dan zou zij weer op zoek moeten naar iemand anders. En ik had zelf toch wel genoeg vriendinnen die, net als ik, eigenlijk ook niet met zo’n kettingbrief mee wilden doen? Ik moest 'm gewoon doorsturen, zonder te vragen, dat had vriendin A. immers ook gedaan. Dus ik zond braaf een lieflijk lichtblauw slipje met zwarte strikjes naar de persoon op nummer 1. En ik kopieerde de brief 6 keer en stuurde ‘m naar 6 vriendinnen. En! Ik heb sindsdien 7 slipjes mogen ontvangen. Variërend van een zwarte string met jarretelgordeltjes tot een bloemetjesonderbroek. Het zijn er dan wel geen 36, maar 7 voor de prijs van 1 is toch leuk. Ik zou bijna nog een keer meedoen.
update: En waarom zou ik ook niet gewoon nog een keer meedoen? Stuur je adres naar electricluna@maanisch.com en ik stuur je de kettingbrief!
# | 23:53 | | Al 17 reacties
02-01-2005
LUNA EN DE TOEKOMSTGARANTIE“Meisje, ik sta nu bij de Kleine Komedie. Zal ik 4 kaartjes meenemen voor Eric van Sauers?”, vroeg P. me de dag voor kerst. Hij was op zoek naar kerstcadeautjes en kaartjes voor het theater leken hem een perfect cadeau voor zijn zus en haar man. “Voor wanneer?”, vroeg ik. “Ik dacht aan woensdag 1 juni”, zei hij. “Woensdag?”, zei ik, “als je dan maar wel op tijd thuis bent van je werk.” “Doe even normaal”, zei P., hoor je zelf wel wat je zegt?” “Ja, dat je op tijd thuis moet zijn dan”, zei ik. “Dan kunnen je zus en E. van tevoren ook een hapje bij ons eten. Dan hoeven we niet zo te haasten.” “Het is pas over een half jaar!”, riep P. verontwaardigd. “En nu zeg je al tegen me dat ik dan op tijd thuis moet zijn. Misschien zit ik tegen die tijd wel in New York. Of misschien ben ik wel dood.” “Jesus, ik vraag gewoon of je dan op tijd thuis kunt zijn”, zei ik pissig. “Ik ken je. Dan hebben we een afspraak om 18.00 en dan kom jij rustig pas om 19.30 thuis.” “Je bent nu al boos op me om iets wat nog moet gaan gebeuren!”, riep hij, “dat doe je nou altijd.” “Ja, dat is omdat jij altijd te laat komt”, zei ik geïrriteerd. “Maar ik heb nog helemaal niks fout gedaan”, zei hij. ”Nee, maar dat je het even weet”, reageerde ik. “Wat ben je toch een kreng”, zei P. en hij meende het. “Speelt Eric van Sauers niet op een dag in het weekend?”, probeerde ik om het probleem te omzeilen. “Ja, ook op vrijdag, zaterdag en zondag”, zei hij. “Waarom koop je dan geen kaartje voor 1 van die dagen?”, vroeg ik bits. “Ik kijk wel”, zei P. en hij hing op. Vrijdag 3 juni gaan we met zus B. en zwager E. naar de Kleine Komedie. Gezellig. In het verleden niet-behaalde resultaten van P. zijn voor Luna een garantie voor de toekomst.
# | 22:13 | | Al 17 reacties
JOURNAL SPREAD #30
# | 09:52 | | Al 7 reacties
01-01-2005
LUNA BEGINT 2005 GOEDHet is momenteel 1:28, 1 januari 2005, partner P. is een uur geleden vertrokken richting een feestje bij vriend P. en vriendin A. en ik zit hier in m’n eentje thuis. Ik voel me goed en gelukkig. En ik ben nuchter. Helemaal broodnuchter! Voor het eerst in 10 jaar heb ik niets gedronken, geslikt of gesnoven op oudejaarsavond. Geheel nuchter ben ik het nieuwe jaar in gegaan en dat is al zo’n prestatie op zich, dat de rest van het jaar wat mij betreft nu al niet meer kapot kan. Maar al ben ik zo nuchter als iets, ik ben wel klaarwakker en ik voel me extatisch. Ik ben high van mijn eigen goede voornemens. Zo high dat ik eigenlijk het liefst meteen met al die goede voornemens wil beginnen! En eigenlijk ben ik daar ook al mee begonnen! Want in 2005 wil ik minder gaan drinken en als het even kan misschien wel helemaal stoppen! Ik wil vroeger opstaan, elke ochtend ontbijten met P., elke dag een stukje schrijven op mijn weblog, mijn Art Journal weer regelmatig bijhouden, meer ATC’s maken, meer kaartjes sturen naar familie en vrienden, meer gaan bewegen, 10 kilo afvallen, op tijd naar bed, minder televisie kijken, meer boeken lezen, minder geld uitgeven, vaker naar het theater, me minder druk maken, elke dag 2,5 liter water drinken, m’n administratie beter bijhouden, regelmatiger de was doen, minder klagen en het huis nu echt een keertje afmaken. Ik heb me gewoon allerlei standaarddingen voorgenomen! Maar ik heb me vooral voorgenomen om niet te klagen over het vorige jaar. Om dingen te zeggen als: “Vorig jaar was zo ontzettend kut, dit jaar kan alleen maar beter worden.” Niets van dat al. Al wordt 2005 een ongelooflijk kutjaar, kom maar op dan. Ik ben er klaar voor!
Uiteraard wens ik mijn lezers het allerbeste in 2005!
# | 01:39 | | Al 42 reacties
Vandaag gingen 10e en ik op de foto voor de Viva!
# | | Al 12 reacties
LUNA SHARES THE FUN #5
# | | Al 8 reacties
LUNA SHARES THE FUN #4
# | | Al 6 reacties
LUNA SHARES THE FUN #3
# | | Al 7 reacties
LUNA SHARES THE FUN #2
# | | Al 3 reacties
LUNA SHARES THE FUN #1
# | | Al 6 reacties
LUNA EN HARRIE
Woensdag gehoord, in plaats van 'uit je knijter', 'uit je kanarie', 'uit je dak' of 'uit je plaat'; 'harrie-in-de-warrie'. Briljant.
# | | Al 6 reacties
BIERTJE MET LUNA?
Morgen, 19 januari, vanaf 21.00 zit ik in café De Waag op De Nieuwmarkt in Amsterdam, samen met reageerder van het eerste uur Menno A.! Als er nog meer Luna-lezers of webloggers zijn die zin hebben in een biertje, dan zie ik ze graag! Ik ben die met die bril en dat rode haar.
# | | Al 8 reacties
DAGBOEK ATC'S
En wéér een nieuwe ATC-swap! Een dagboek-swap. Leuk! Om dit mini-dagboekje te openen, . Om de rest van deze dagboek-serie te zien, klik.
# | | Al 3 reacties
LUNA ZEGT ‘NEAU’
Dit vind ik nu een leuk initiatief! ‘Neau is een alternatief voor bron- en mineraalwaters, gemaakt van 100% kraanwater! Net zo gezond en verfrissend voor mij, maar beter voor anderen! NEAU-kraanwater wordt namelijk tegen bronwaterprijs verkocht, waarbij alle opbrengsten ten goede komen aan drinkwaterprojecten in ontwikkelingslanden en rampgebieden.’
www.neau.nl
# | | Al 7 reacties
LUNA'S LEVENSVRAAG #1
Waarom zijn witte eieren goedkoper dan bruine eieren?
# | | Al 13 reacties
08.01.2005
# | |
8.01.2005
# | |
BILL HICKS QUOTE
(…) “Here's what you can do to change the world, right now, to a better ride. Take all that money that we spend on weapons and defenses each year, and instead spend it feeding, clothing and educating the poor of the world, which it would many times over, not one human being excluded, and we could explore space, together, both inner and outer, for ever, in peace.”
Meer: www.billhicks.com.
# | | Al 6 reacties
BONDAGE BEAR
Ik ben weer helemaal druk met het maken van ATC's. En een beren-swap is altijd leuk. Zie voor meer ATC's van Luna: klik
# | | Al 3 reacties