ARCHIEF
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
28-07-2004
JA, DAN GAAN WE NAAR DE SPEELTUIN!!!“Wauw, het is hier een kinderparadijs!”, zei oppaskind M. toen we De Linnaeushof binnenliepen. De Linnaeushof is het kinder-equivalent van Six Flags en ook al vond M. het er allemaal fantastisch uitzien, meestal moest ik hem flink oppeppen voordat hij ergens in durfde. Het hielp om zelf te beginnen met klimmen, schommelen of draaien en hem een ‘watje’ te noemen. Vervolgens deed hij mee en vond het allemaal fantastisch. Dus toen ik met een kokosmat de trappen richting glijbaan beklom kwam hij met zijn kokosmat braaf achter me aan. Om boven gekomen niet meer te durven. “Je bent toch niet al die trappen omhoog geklommen om weer naar beneden te lopen? Glijden moet je! Watje!”, zei ik. Maar na een paar minuten staren naar de glijbaan en een huilbui besloot hij via de trap weer naar beneden te gaan. Ik niet. Ik wou glijden. En dus roetsjte ik met een jippie-gevoel op mijn kokosmat naar beneden om hem daar weer op te wachten. Na de hangbruggen, de hobbelfietsen en de lachspiegels zag M. ineens iets waar hij écht in wilde. “Jaaaa!!!”, riep hij enthousiast. Kut, dacht ik. Heb ik weer. Van alle attracties in deze speeltuin, van alle 350 speeltoestellen en attracties, kiest hij nou net die attractie uit waar ik niet in durf. Ongelooflijk. We stonden inmiddels bij de motorskelters. Ze gingen hard en kinderen mochten alleen met een volwassene in zo’n motorskelter, dus hij mocht niet alleen. En ik durfde echt niet. Dingen met snelheid in combinatie met andere weggebruikers zijn niet aan mij besteed. Dit houdt in dat Luna niet aan autorijden, niet aan brommerrijden, niet aan skiën en dus ook niet aan motorskelteren doet. “Eh, M., je hebt nu dat ene ding uitgekozen wat ik niet durf”, zei ik. “Ik durf niet eens op een brommer.” Hij keek me aan met grote ogen en zijn gezicht klaarde op. “Watje”, zei oppaskind M. en keek me triomfantelijk aan. Maar we gingen er echt niet in.
www.linnaeushof.nl
# | 16:54 | | Al 18 reacties
27-07-2004
TRINK, TRINK, BRÜDERLEIN DRINK!“Mam! Ik zit hier aan een prachtig meer met allemaal zwanen erin. Zo mooi! En het is goed weer! Ik kom helemaal tot rust en ik geniet en de zon schijnt en ik zit bij een supermooi riviercafé aan een wit wijntje!”, meldde ik mijn moeder donderdag aan de telefoon. “Aan de wijn?”, zei m’n moeder, “het is pas 12.00. Let je wel een beetje op?” “Mam, ik heb een beetje vakantie hoor! P. is aan het werk en ik vermaak me prima! Ik heb net een Bratkartoffel besteld! Doei!” Of ik nu elke dag of eens per maand ’s middags drink, iedere keer is het een cadeautje voor mezelf. Een wijntje bij de lunch is voor mij misschien wel het toppunt van decadentie. Het toppunt van zelfverwennerij. Daarom doe ik het zo graag, maar de wijntjes die ik ’s middags dronk in Hamburg waren extra lekker. Omdat de zon scheen, omdat ik van huis was, omdat het uitzicht over Der Alster briljant was en omdat ik vond dat ik deze wijntjes ontzettend hard verdiend had. En de Duitsers weten niet alleen van bier drinken, ze weten ook alles van wijn drinken. Niks geen lullige mini-glaasjes wijn die in 1 slok op zijn, nee, wanneer ik om een ‘weiß Wein’ vroeg, dan kreeg ik tenminste een weiß Wein. Een groot glas tot het 0,2-liter-streepje gevuld of een klein glas met daarbij een kannetje met witte wijn tot het 0,25-liter-streepje. Een land naar Luna’s hart. En na 1 dag in Hamburg had ik de Sissi-lifestyle helemaal te pakken. Beetje wandelen door de stad, beetje lezen in een park, beetje slenteren langs het meer, beetje wandelen door de dierentuin, beetje op een bootje door de havens. En ondertussen mijn denkbeeldige personeel voor me laten lopen: “Ein weiß Wein bitte.”
# | 02:13 | | Al 25 reacties
26-07-2004
LUNA – DIE JUNGE KEIZERIN“Jesus”, zeggen P. en ik tegen elkaar als we door een taxi voor de deur van ons hotel in Hamburg worden afgezet. We staren naar het rijtje auto’s in de parkeervakken. Jaguar’s, BMW’s, allemaal luxe glimmende wagens. Het hotel in rococo-stijl is aan de buitenkant al net zo luxe en glimmend en als we bij de receptie komen blijkt de binnenkant precies hetzelfde. Overal goud en dan vooral goud van het kitsche soort. Ik had op internet al gelezen dat het hotel was ingericht met echt antiek en we worden inderdaad omringd door grote schilderijen met typisch Duitse panorama’s, een waanzinnige gouden klok, een piano en marmer op de vloer. Alles lijkt te hebben gefungeerd als decor voor een Sissi-film. “Jesus”, zeggen P. en ik nog maar een keer tegen elkaar. Directeur N. van de Miami Ad School waar P. 2 dagen workshops gaat geven heeft ons opgewacht bij de receptie en vraagt of het naar onze zin in is. “Yes, it’s absolutely beautiful!”, zeggen we. En daarna zeggen we meteen dat het echt niet zo chique had gehoeven allemaal. Dat een simpel hotelletje ook prima was geweest. Maar N. wil van niets weten. Hij is vastberaden om ons een toptijd in Hamburg te geven en om ervoor te zorgen dat het ons aan niets ontbreekt. “I’m so happy to see you”, zegt hij gemeend. En dat is wederzijds. We vertellen hem over onze pech met hotels. Dat we altijd uitkijken op liftschachten of blinde muurtjes. “We really hope we have a view on the lake this time”, zeggen we. Even later blijkt onze kamer net zo schitterend als de rest van het hotel. En wanneer ik de gordijnen open kijk ik regelrecht naar een ondergaande zon in Der Alster. Ik voel me volledig niet in stijl als ik met mijn plastic slippertjes, oude joggingbroek en t-shirt op een chaise longue ga zitten.
# | 11:37 | | Al 8 reacties
LUNA IS WEER TERUG UIT HAMBURG
# | 09:53 | | Al 5 reacties
19-07-2004
LUNA IS TELEFOBISCHHet is vrijdagavond 19.15 en onze vaste telefoon gaat. Pieppiep pieppiep. “Ik neem niet op”, zeg ik tegen P., “het is niet voor mij.” Dat zeg ik altijd als de telefoon gaat. We zitten op de bank en de telefoon ligt in het midden. Pieppiep pieppiep. Partner P. maakt net als ik weinig aanstalten om op te nemen. Pieppiep pieppiep. “Neem jij ‘m nou op”, zegt P., “ik heb ‘m de vorige keer al opgenomen.” “Nee, ik heb er geen zin in”, zeg ik. “En ik heb m’n moeder al gesproken vandaag, dus die is het niet.” Pieppiep pieppiep. Als P. beseft dat ik echt niet op ga nemen, pakt hij de telefoon, drukt ‘m aan en houdt de hoorn bij mijn oor. Ik kijk P. rustig aan en zeg niks. We blijven zo een paar seconden naar elkaar staren tot P. merkt dat ik echt niks ga zeggen. “Met P.”, zegt hij terwijl hij de telefoon naar zijn oor verplaats. Stilte. “Ligt eraan waar het over gaat”, zegt hij daarna. Ha, een verkoper! Eigen schuld. Haha! Goed dat ik niet heb opgenomen. Ik ben lichtelijk telefobisch de laatste tijd. Ik word een beetje gek van het altijd maar bereikbaar zijn. Mobieltje, vaste telefoon, e-mail. Ik heb er soms helemaal geen zin in. En ik neem dan ook regelmatig mijn mobieltje niet op. Geen zin om er naartoe te lopen. Of geen zin om op te staan. Of gewoon geen zin om te praten. Geen zin om te bellen. Met wie dan ook. En als ik het nummer niet ken, of het nummer is afgeschermd, dan neem ik sowieso niet op. Dit tot grote verbazing van P., die vindt dat je de telefoon altijd op moet nemen. Je weet immers maar nooit wie het is. Of wat je mist. Als het belangrijk is, dan spreken ze wel wat in op m’n voicemail, vind ik. Maar ja, dan moet ik weer terugbellen. En dat is nu net het probleem.
Luna heeft vast last van een mobiele burn-out. Een burn-out die ontstaat door het altijd maar bereikbaar en online te zijn.
# | 11:34 | | Al 24 reacties
17-07-2004
LUNA LOVES ROBGraag wil ik van deze gelegenheid gebruik maken om mijn liefde voor Rob de Nijs uit te spreken. Rob de Nijs doet, samen met Barbra Streisand, wonderen voor mijn ziel. Een erfenis van mijn moeder, die vroeger in het gelukkige bezit was van alle platen van Barbra en Rob. En die platen werden grijs gedraaid. Allemaal, stuk voor stuk. Nu hebben mijn ouders al een tijdje geen platenspeler meer, dus onlangs kreeg ik mijn moeders platen van Barbra cadeau. “Waar zijn die van Rob?”, vroeg ik. Die kreeg ik niet. Haar liefde voor Rob zat te diep, daar kon ze niet zomaar afstand van doen. Rob de Nijs is de held van iedere Libelle-huisvrouw, Rob de Nijs is mijn held, Rob de Nijs is goud. Groot was dan ook mijn geluk toen ik gisteren op het Waterlooplein regelrecht in het spleetje tussen de tanden van Rob keek. Dé plaat, ‘Pur Sang’, die mijn moeder het meeste draaide, lag voorop in de bak van € 1,-. Rob, gekleed in een glimmend zwart overhemdje, nonchalant open geknoopt zodat zijn borsthaar zichtbaar werd, keek mij zwoel aan. Dit was de eerste elpee die ik overzette op een cassettebandje, de eerste plaat die ik in m’n eentje draaide op m’n kamer. Leve de jaren 80! Leve Rob, die aan de binnenkant van de hoes gekleed is in een strak, zwart net-T-shirtje. Hoe sexy! Hoe subtiel! Toen ik thuis de plaat opzette, klikte het meteen weer. Oude liefde roest niet. “Oh, Rob, wat heb ik al die tijd gedaan? Waar had ik het zo druk mee dat ik jou kon laten gaan? Waarom niet eerder al jouw platen gekocht?”, vroeg ik hem vertwijfeld. Maar Rob zong me toe: “Zeg maar niets! Neehee! Zeg maar niets! Wat moet je met woorden!” Alle gemiste jaren waren meteen weer ingehaald. Luna is voor altijd fan van Rob.
Luna wil dit gevoel natuurlijk dolgraag delen!
Rob de Nijs: ‘Johnny Soldaat’ (download 3.5MB) Let op het achtergrondkoortje! Wanneer zij ‘nana’ zingen, dan is het onmogelijk om niet aan ‘Op Volle Toeren’, beenwarmers en Chiel Montagne te denken.
Rob de Nijs: ‘Zeg Maar Niets’ (download 3.5MB)
# | 17:59 | | Al 21 reacties
16-07-2004
LUNA DOET AAN RETAIL THERAPYIk zit al een tijdje niet lekker in m’n vel. Gedoe, toestanden, drama. Nu zou ik kunnen gaan soulsearchen tot ik een ons weeg. Of op yoga kunnen gaan. Of naar een psycholoog. Of een paar maanden in een hutje op de hei gaan zitten. Maar waarom zou ik dat allemaal doen als de beste therapie ook nog eens de leukste is? Vol overgave stort ik mij op de Retail Therapy! Kopen, kopen, kopen. En aangezien John Gray, auteur van het boek ‘Men Are From Mars, Women Are From Venus’ ons vrouwen op het hart drukt dat ‘men are motivated when they feel needed’, dacht ik, laat ik partner P. eens om zijn pinpas vragen. Die heb ik namelijk hartstikke nodig. Zonder de pinpas van partner P. ben ik nergens en zo sla ik ook nog eens 2 vliegen in 1 klap; én ik voel mezelf een stuk gelukkiger én ik ben ook nog eens actief aan mijn relatie aan het werken. Partner P., altijd bereid om mee te werken aan een evenwichtige en gezonde relatie, gaf mij zonder morren zijn pinpas en verdween naar zijn werk. En ik verdween richting Kalverstraat. En in de Kalverstraat was het uitverkoop, net als in de Leidsestraat, net als in de 9 straatjes en net als in de rest van Amsterdam. Nadat ik allerhande tasjes had gevuld met truitjes, slipjes, behaatjes, crèmepjes en boekjes stuitte ik gisteren op prachtige roze, suède sandaaltjes van Fornarina! En voor het eerst in m’n leven bleek mijn maatje 41 de enige maat te zijn die over was. Dus in de aanbieding! Dus kopen. Het kassameisje pakte mijn nieuwe schoeisel in rood en oranje vloeipapier en compleet verlicht liep ik de winkel uit. Daar kan geen psycholoog tegenop, zeg ik. En geen strip Prozac ook.
# | 14:38 | | Al 36 reacties
08-07-2004
DIGWEED LIGT ER WARMPJES BIJ
# | 23:18 | | Al 22 reacties
06-07-2004
LUNA VINDT HET LEKKELTijdens de maandelijkse FOXY-redactievergaderingen bij de Chinees weet ik nooit of ik in de maling word genomen of niet. Vanavond kwam vormgever B. met een verhaal over kopneuken: “Echt, ik heb het thuis in een boek staan. Ik kan het voor je opzoeken.” “Kopneuken?”, vroeg ik, “dus helemaal met een hoofd erin?” Ondertussen kwam een Chinees vrouwtje onze bestelling opnemen: “Bieltje?” Lekker, een biertje. “Ja, helemaal”, ging vormgever B. verder, “en dan stoppen ze rietjes in hun neus om adem te halen.” “Hè, nee, dat meen je niet!?”, vroeg ik. Het Chinese vrouwtje regelde met hoofdredacteur P. dat ze een speciaal menu zou samenstellen. Vormgever B. meende het wel van die rietjes en het hele kopneuk-verhaal werd door vriendin M. bevestigd. “Ik was in keer in Thailand en daar vertelde een hoertje dat ze een vaste klant had met een kale kop. Speciaal kaalgeschoren voor het kopneuken.” “Nee, echt?”, vroeg ik. “Echt”, zei ze. Het Chinese vrouwtje kwam vragen of we nog een biertje wilden. Ja, lekker, nog een biertje. “Jullie zouden daar trouwens eens iets over moeten schrijven”, zei vormgever B., “over kopneuken.” “Ja, doei”, zei ik, “M. en ik hebben vanmorgen net een handleiding voor vuistneuken geschreven en dat vond ik eigenlijk al iets teveel van het goede.” “Oh, doen jullie wel eens aan vuistneuken dan?”, vroeg vormgever B. geamuseerd. “Ja, maar alleen anaal”, zei vriendin M. met een grote glimlach, “en alleen met latex handschoenen.” Schalen met kip, tong, eend en ossenhaas kwamen op tafel en de bizarre verhalen vlogen heen en weer. Hoofdredacteur P. wist er ook nog wel eentje. Plompzakken. “Dat bestaat echt hoor”, zei hij, “ik zit het niet te verzinnen.” Het was iets met een riem heel strak om een vrouwenbuik binden en met een daaruit resulterende hele grote opening en een daarin compleet passende pik en ballen. Kon ook wel eens mis gaan. “Is het lekkel?”, kwam het Chinese vrouwtje informeren. “Ja hoor, het is heel lekker”, zeiden we.
Vormgever B. was zo vriendelijk om mij de volgende link (filmpje) nog even door te sturen: klik (klik op 'extreme headfucking'). Mijn leven zal nooit meer hetzelfde zijn.
# | 23:51 | | Al 35 reacties
KLUSSEN DOE JE ZOHoe het komt, komt het, maar het lijkt wel alsof partner P. en ik gewoon altijd ongelooflijke pech hebben als het op klusjesmannen aankomt. Vorig jaar lakte klusjesman E. onze vloer. En dat deed-ie goed, al liet de laklaag los, maar dat lag niet aan hem. Een maand later lakte hij onze trap. En ook dat deed-ie goed. Vorig week deed hij een poging om de rest van ons huis af te werken. Een poging die jammerlijk mislukte. Een poging waardoor ik nu bijna al zijn werk opnieuw moet doen én nog eens allemaal extra werk. Zo heeft hij de raamkozijnen binnen geverfd, maar is daarna ergens iets gaan schuren zodat de verf is opgedroogd met het stof erin. Kleinigheidje. Op het plakplastic dat een gedeelte van onze ramen bedekt heeft hij verf gemorst, kan gebeuren, en die met een schuurpapiertje proberen te verwijderen. Het gevolg; het plakplastic is permanent beschadigd. Met zijn witte verfhanden is hij een paar keer nonchalant tegen mijn augurkgroene muurtje gaan hangen. Gevolg; een augurkgroen muurtje met een wit sponseffect. Kan zo in de VT Wonen. Die witte vingers zitten ook op onze telefoon, mijn Senseo-apparaat en onze tafel. Onze authentieke steentjesmuur in slaapkamer en kantoor heeft hij keurig gelakt, maar wel zodanig dat ook de vloer subtiel is meegenomen. Maar de allergrootste blunder was toch wel het compleet omkiepen van de bus Histor Appelwit waarmee hij de kozijnen buiten aan het verven was. Het gevolg; precies voor onze deur een grote, witte vlek. Valt haast niet op. Kan gebeuren. "Sorry." Ik baal nog het meest van het feit dat we zijn werk pas aan een grondige inspectie hebben onderworpen nádat hij ‘klaar’ was. En nádat hij betaald was. Dom van ons, maar van afstand zag het er allemaal keurig uit. Met een agressie waar Mike Tyson jaloers op zou zijn ben ik nu bezig om zijn fouten te herstellen én de rest van het huis af te maken.
# | 09:53 | | Al 14 reacties
02-07-2004
LUNA EN DE BETONKNIPPERIk haat bouwvakkers! En ik haat ze allemaal! Ze mogen allemaal gestenigd worden en allemaal tegelijkertijd! Nadat P. en ik een jaar lang door onze eigen bouwmannetjes geterroriseerd zijn, zijn andere bouwvakkers een maand later begonnen in het huis naast ons. Al een jaar lang komen er vanaf 7.00 allerhande geluiden door de muren, soms hard, soms zacht. Maar vanmorgen om 7.00 voelden wij ons huis trillen op haar bouwvesten. “Tering”, zei ik tegen P., “nou is het afgelopen.” Ik trok m’n kimono aan en vloog naar boven. “Jesus, doe even normaal man”, zei ik tegen 6 bouwvakkers die bezig stukken betondraad van zo’n 3 bij 2 meter voor onze deur te gooien. “Wij wonen hier. En het is 7.00”, riep ik zo hard als ik slaperig kon. Alle 6 keken ze me glazig aan. “We halen het zo wel weg”, zei er eentje. “Nee, laat nou maar liggen, dan kunnen we misschien nog even slapen”, zei ik en ik ging weer terug bij P. in bed liggen. Om 3 minuten later weer precies dezelfde geluiden te horen. Bloedlink stoof ik weer naar boven. “Ik vraag net of jullie willen stoppen! Wij proberen hieronder te slapen!”, riep ik terwijl een bouwvakker gewoon doorging met het knippen van het betondraad. Een TMF-kop keek me aan. “Dit moet toch gebeuren. Over 3 uur komt het beton en dan moet het klaar zijn”, zei hij snugger. “Wat kan mij dat nou schelen, godverdomme?”, riep ik. “Dit stuk”, en ik wees naar de grond onder hem, “is van mij. Mine! Mine! Mine! Mijn eigendom! Mijn hof! Godverdomme! Mijn grond!” “Wat moet ik dan?”, vroeg de TMF-kop. “Leg die dingen op straat neer en ga daar staan te knippen, als je het hier maar niet meer doet”, zei ik. De TMF-kop keek alsof hij het begreep, stopte even met zijn werk, maar toen ik weer bij P. in bed lag ging hij vrolijk door met betonknippen. Zucht. Hoe groot was de kans ook alweer dat een bouwvakker tijdens zijn werk ernstig ten val komt?
www.1op6.nl
# | 08:51 | | Al 29 reacties
# | | Al 5 reacties
TERUGKOMEN
Wie terugkomt van een reis, draagt de afgelegde afstanden nog met zich mee als gespreide vleugels – tot hij de sleutel in zijn voordeur steekt. (…) Op het moment dat hij de deur achter zich dichtdoet, kan hij zich al niet meer voorstellen dat hij ooit weg geweest is.
Harry Mulisch
# | | Al 9 reacties
HAPPY NAAR HAMBURG
Partner P. gaat de komende dagen workshops geven in Hamburg. En ik ga lekker mee als vrouw-van! Heerlijk een paar dagen in een hotel. Ik ben er aan toe. Zucht!
# | | Al 13 reacties
BRUCE SLAAPT SCHAAMTELOOS
# | | Al 3 reacties
AND AGAIN
# | | Al 6 reacties
OOPS I DID IT AGAIN
# | | Pas 1 reactie
IK HOU VAN MIJ
Ik vind het 1 van de mooiste Nederlandstalige liedjes: 'Ik hou van mij' van Harry Jekkers. "Want wie van zichzelf houdt / die geeft pas echt iets kostbaars / als-ie 'ik hou van jou' / tegen een ander zegt."
Harry Jekkers, 'Ik hou van mij' (download 2.3MB)
# | | Al 20 reacties
OOOOOH! ROB!!!
# | | Al 5 reacties
HACHEE
Hachee eten in de zomer. Ja, alles kan een mens gelukkig maken.
# | | Al 5 reacties