ARCHIEF
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
29-05-2004
LUNA EN DE GROENVOORZIENING“Ik neem gewoon m’n trolley mee hoor”, zei vriendin J., “interesseert me niks.” Ik vond het nogal wat. Toegeven dat je als niet-65-plusser in het bezit ben van een trolley. Het leek me het juiste moment om het dan zelf ook maar gewoon toe te geven: “Dan neem ik de mijne ook wel mee. Scheelt toch de helft met tillen.” Dus zo kwam het dat vriendin J. en ik gisteren met onze trolley’s door Almere liepen. Het was Luilak en de hele binnenstad van stond in het teken van een bloemen- en plantenmarkt. En bloemen en planten hadden we nou net nodig. De marktkoopmannen gaven het bijna voor niets weg dus na 1 rondje over de markt zaten onze trolleys al vol met sanseveria’s, bromelia’s, viooltjes en 2 tuinkabouters. “Maar ik wou nog meer tuinkabouters”, zei ik licht teleurgesteld. Vriendin J. belde prompt haar man S. die onze planten en mijn tuinkabouters in zijn wagen laadde en daarna neerstreek op een terrasje. Zo konden J. en ik naar hartelust verder shoppen. De zon scheen, we waren omringd met bloemen en af en toe kwam er roedel ganzen voorbij gemarcheerd. Ik vulde mijn trolley met allerhande kamerplanten en vriendin J. kocht zoveel mogelijk buitenplantjes. En als onze trolleys te zwaar beladen raakten liepen wij naar vriend S. op het terras om te lossen. Ondertussen nog even snel een witbiertje wegtikken om daarna weer op pad te gaan voor de volgende ronde. “Het is wel een beetje veel hè?”, zei vriendin J. toen ze na 3 uur naar al ons aangeschafte groen keek. “Dat krijgen we nooit in jullie auto”, zei ik, “we zijn misschien iets te enthousiast geworden door die trolley’s.” Maar het is gelukt. En het huis is er weer stukken van opgeknapt. Ook partner P. is best content met de 20 nieuwe kamerplanten. Met de 4 tuinkabouters heeft hij iets meer moeite.
# | 00:44 | | Al 18 reacties
27-05-2004
REGELS ZIJN REGELSEen fijne brief van mijn vorige provider. Of ik snel
€ 71,22 wil betalen voor de periode van 1 april 2004 tot 1 juli 2004 omdat anders de rekening wordt overgedragen aan een deurwaarder. Ik bellen: “Hé, ik zit allang niet meer bij jullie. Ik zit op een eigen server en ik was voor 1 april al bij jullie weg. Dus.” Het provider-mannetje vertelt dat die rekening toch betaald moet worden, omdat ik een maand van te voren op had moeten zeggen. “Dus ik moet jullie nu voor 3 maanden hosting betalen terwijl ik in die 3 maanden niet meer door jullie gehost wordt?” Ja, dat was zo. “Belachelijk, echt belachelijk”, zei ik. “En dat terwijl ik helemaal niet tevreden was. Jullie hebben 1 keer jullie systeem laten hacken, zodat mijn site een paar dagen onbereikbaar was én jullie zijn een keer ál mijn gegevens kwijtgeraakt omdat jullie server én jullie backup-server gecrasht waren.” “Ja”, zei het provider-mannetje, “maar daar staat tegenover dat jij, door een fout van ons, het eerste jaar helemaal niets hebt hoeven betalen.” “Echt niet”, brieste ik, “ik heb alle rekeningen altijd betaald.” “Oh, eh, oh”, zei hij. Misschien was hij in de war met iemand anders. "Doei", zei ik. En jullie zijn ook nog eens vét duur vergeleken met andere providers en als ik het abonnement op een krant stopzet moet ik toch ook niet nog 3 maanden betalen terwijl ik geen krant meer door m’n brievenbus krijg. Eikel! Dat had ik willen roepen, maar dat deed ik niet. Ik leef in een wereld waarin ik een boete van € 29,40 moet betalen omdat ik een strip te weinig afstempel in de metro, waarin de taxi van M. van de ART-TAXI van de weg wordt gehaald omdat hij 2 toeters heeft in plaats van 1 en waarin ik € 71,22 moet betalen aan een provider voor 3 maanden hosting terwijl ik in die maanden niet eens door hen gehost wordt. Want… regels zijn regels. Ik heb het weer gehad voor vandaag. Ik ga me bezatten.
# | 04:43 | | Al 22 reacties
22-05-2004
ROOM WITH A VIEWGisteren 18.30. “Volgens mij is er daar een ongeluk gebeurd”, zegt m’n vader terwijl hij uit het raam naar buiten kijkt. “Er staan daar allemaal agenten op de weg.” Ik ga naast hem staan en kijk naar buiten, maar zie weinig bijzonders. “Ik zie niks”, zeg ik. M’n vader eigenlijk ook niet. Pas als we, in plaats van op de weg, naar de spoorweg daarachter kijken wordt duidelijk waarom die agenten er staan. Aan de manier waarop we reageren weten m’n moeder en P. dat ze meteen moeten komen. Met open monden staren we met z’n vieren naar een treinstel dat in een hoek van 45 graden op een wagon staat. Het is een ongelooflijk bizar gezicht. Eng. “Die mensen in die wagon zijn hartstikke dood”, zegt m’n vader. Ik word er misselijk van. Binnen enkele minuten vliegen helikopters boven ons huis en vullen 3 verschillende sirenedeuntjes onze huiskamer. Een teringherrie. M’n vader en ik blijven voor het raam staan. M’n moeder niet: “Op tv zie je het straks toch veel beter.” M’n vader en ik besluiten om even buiten te gaan kijken, net als vroeger als er ergens brand was in Tiel. Echte sensatiezoekers. Maar buiten is het koud en zoveel beter zien we het nu ook weer niet. Binnen wachten we op het journaal en lezen we de nieuwsberichten op teletekst. Ze zeggen allemaal wat anders. Wel doden, geen doden, 2 doden. De hele nacht blijven er mannetjes bezig bij het treinstel en op het journaal horen we dat het nog wel even kan duren voordat het treinverkeer weer op gang komt. M’n ouders besluiten meteen om nog een nachtje extra te blijven logeren. Momenteel zijn de bergwerkzaamheden begonnen en m’n vader en ik staan elk kwartier voor het raam. Net kwam het in elkaar gedeukte treinstel langs gereden.
# | 15:08 | | Al 14 reacties
20-05-2004
LUNA EN HAAR EERSTE BEKEURINGVanmorgen had ik ineens zin om weer wat stukken sinaasappelkist tegen de muur te timmeren. Terwijl ik de eerste spijker de muur in sloeg, schrok Bruce Lee, die nietsvermoedend in de vensterbank lag te genieten van het ochtendzonnetje, zo ontzettend dat hij van de vensterbank afdonderde en in zijn val 1 van de 8 bloempotten meenam. Van de uiteenspattende bloempot schrok Bruce nog veel harder, zodat hij in zijn vlucht naar een veilig plekje ook nog eens een heel schilderij een verdieping lager liet zakken. Een complete ravage, maar omdat de zon scheen en IKEA op Hemelvaartsdag haar deuren wagenwijd open heeft staan besloot ik ter plekke om met de metro een nieuwe bloempot te gaan halen. Ik kocht een strippenkaart, stempelde af en ging zitten in de metro richting Gein. Ik las een boek en dit boek was zo spannend en het zonnetje zo fel dat ik per ongeluk een halte te vroeg uitstapte. Om daar het hele Amsterdamse politiecorps aan te treffen. Inclusief minstens 30 GVB-mannetjes en GVB-vrouwtjes. Controle. Razzia. Op Hemelvaartsdag! Op fucking Hemelvaartsdag! Maar ik reis nooit zwart. Nooit. Niet in de trein, niet in de metro, niet in de bus of in de tram. Nooit. Dus toen een dikke Surinamer naar mijn vervoersbewijs vroeg, liet ik hem breed lachend mijn strippenkaart zien. “Gaat u daar maar even staan, dame”, zei de dikke Surinamer. “Hoezo?”, vroeg ik hem. Ik had een zone te weinig afgestempeld, terwijl ik écht in de heilige overtuiging was dat het van Centraal Station tot Bullewijk 3 zones was. Ik werd behandeld als een crimineel. Er kon geen lachje van af. Tot overmaat van ramp werd ik via de roltrap afgevoerd naar een potsierlijke, dikke agente die me ook nog eens onzedelijk betaste. “Preventief fouilleren”, noemde ze het terwijl ze alle vakjes in m’n tas doorzocht. Bovenstaand stukje heeft me € 29,40 gekost. En € 1,90 voor een nieuwe bloempot.
# | 18:43 | | Al 27 reacties
16-05-2004
LUNA VINDT HET BIJ DE BEESTEN AFAls het nog licht is buiten lukt het me meestal niet om over seks te schrijven. Ik werk dus meestal ’s avonds. Daarnaast kunnen mijn ogen overdag de smerigheid van de meeste sekssites niet aan. Een meisje met een dikke negerlul in haar mond, een meisje met een mond vol sperma, een meisje dat zowel anaal als vaginaal genomen wordt, allemaal plaatjes waar ik overdag niet zo goed tegen kan. In de avond of nacht vind ik dat soort plaatjes best geil. Ook al heb ik er al duizenden van gezien. Maar beelden die ik op geen enkel tijdstip kan verdragen zijn de plaatjes waarop vrouwen bezig zijn met dieren. Honden, paarden, geiten, de hele kinderboerderij komt aan mijn ogen voorbij. En op deze plaatjes word ik regelmatig ongevraagd getrakteerd als ik een willekeurige sekssite bezoek. Jeg. Ieder z’n ding natuurlijk, maar van mij mogen deze plaatjes schuilgaan achter een heleboel muisklikken in plaats van als pop-up op m’n scherm te verschijnen. Seks met dieren is momenteel nog legaal, maar Minister Veerman heeft aangekondigd nog voor de zomer met een wetswijziging te komen die seks met dieren verbiedt. Of hij dit doet omdat hij seks met dieren iets vindt wat in strijd is met de huidige normen en waarden óf omdat hij zo begaan is met de dieren valt nog te bezien. Ondertussen vraag ik me af of een paardenlul het echt vervelend vindt als er door een vrouw aan gelikt wordt of dat die paardenlul dan is aangetast in zijn integriteit. Feit blijft dat dierenseks-afbeeldingen gewoon pijn aan mijn ogen doen. En aan mijn maag ook. Dus ik ben voor een verbod op dierenseks! Optiefen met al die smerige videobanden en dvd’s uit de videotheek. Weg met al die ranzige plaatjes en filmpjes van het internet. Hard aanpakken die handel! Ik zal er geen traan om laten. Luna vindt het wél jammer dat katten zo’n ruw tongetje hebben.
www.regering.nl (oud nieuws)
# | 15:25 | | Al 42 reacties
14-05-2004
LUNA EN HUISHOUDELIJKE APPARATENIk ben gek op gadgets. Huishoudelijke gadgets. Staat er in de Blokker-folder een handig apparaatje waarmee je melk supersimpel kunt opschuimen voor in de cappuccino, dan lig ik de volgende dag voor de deur om zo’n stukje technisch vernuft aan te schaffen. Ook al drink ik mijn koffie altijd zwart. Dit melk-opkloppertje heb ik precies 1 keer gebruikt en ligt nu gezellig naast de sinaasappelpers, de blender, de mixer, de frituurpan, de staafmixer, de broodrooster, het tosti-apparaat en de grillpan in een keukenla. Het werd tijd voor een nieuw speeltje. Al een jaar wou ik een broodbakmachine. Leek me heel gezellig. Dat je de tijdsklok instelt en dat je ’s ochtends wakker wordt met de geur van versgebakken brood. Helemaal RTL4. “Onzin. Zonde van je geld”, zei m’n moeder. Maar afgelopen dinsdag schaften zowel vriendin M. als ik onszelf een broodbakmachine aan bij de Blokker. Slechts € 39,95. Geen geld, vonden wij. Sinds die tijd hebben we allebei 3 broden gebakken en ze zijn alle 6 mislukt. “Het komt wel heel nauw volgens mij, met die ingrediënten”, zei vriendin M. net door de telefoon. “Ik bel je zo even terug”, zei ik, “want ik heb er net weer eentje in zitten. Die is over precies 14 minuten klaar.” Na het gepieppieppiep ontdekte ik een zielig hoopje ingedeukt brood in de machine. Kut. Alweer mislukt dus. Het brood was maar een beetje gerezen en de binnenkant was nog vochtig. En onder lekker versta ik iets heel anders. Zucht. Als het zo moet, dan heb ik er al geen zin meer in. Dan kan ik net zo goed een zak afbakbroodjes bij de LIDL gaan halen. Dan ruikt m’n huis ook naar versgebakken brood. Die broodbakmachine heeft z’n langste tijd gehad. Ik heb nu m’n zinnen gezet op de Heineken-thuistap.
# | 18:35 | | Al 31 reacties
13-05-2004
DE AMSTERDAMSE BOUWPUT“Goedemorgen, u spreekt met een KPN-meisje, waarmee kan ik u van dienst zijn?”, hoor ik door mijn mobieltje galmen. “Ja, met Luna. Ik kan al 5 dagen niet bellen met mijn vaste telefoon. Hoe zit dat?”, vraag ik. Het KPN-meisje gaat het even checken in het systeem. “Ja, ik zie het al. Er is een kabel geschampt in Amsterdam centrum”, zegt ze. “Geschampt? Geschampt? Al 5 dagen geleden!?”, vraag ik. “Ja, op 8 mei”, leest het KPN-meisje voor, “dus dat is 5 dagen geleden, het is nu 13 mei. Maar ik lees hier op m’n scherm dat ik geen bon meer mag uitschrijven.” “Hoe bedoel je, geen bon uitschrijven?”, vraag ik. “Ik mag geen monteur meer langs sturen”, zegt ze. Er wordt aan gewerkt. Maar wanneer het klaar is, ja, dat kan zij ook niet zeggen. “Maar als u het te lang vindt duren, dan kunt u gewoon weer bellen hoor!”, meldt ze vrolijk. “Dus je weet niet hoe lang het nog gaat duren?”, vraag ik haar. Nee, daar kan ze helaas niets over zeggen. Zucht en steun. Heel Amsterdam ligt overhoop. Leuk, zo’n Noord-Zuid-lijn. We wonen in de buurt van het Centraal Station en als er ergens verbouwd wordt, dan is het wel daar. Een paar maanden geleden begonnen de bouwmannetjes ’s ochtends om 7.00 met heien en omdat onze slaapkamer zich in de kelder bevindt hebben P. en ik elke paal de grond in voelen gaan. Elke ochtend was het een vertraagd ‘Kedeng-Kedeng’ van Guus Meeuwis. Niet prettig, maar we waren tenminste wél wakker op een normale tijd. Met andere woorden; wij namen het hei-geweld voor lief. Maar dat er nu ergens een KPN-telefoon-lijn geschampt is, en dat ze ons daar ook niet even over hebben gebeld, dat is stukken minder. Wel lekker rustig trouwens.
# | 16:08 | | Al 22 reacties
10-05-2004
LUNA EN P. IN ANTWERPEN, DEEL 4Ons doel in Antwerpen was simpel. We wilden iets voor ons huis kopen. Al was het een bloempot. We hadden van vrienden gehoord dat Antwerpen het helemaal heeft als het op interieurgebied aankomt en gelukkig vonden we zaterdag in het allerschattigst oriëntaals winkeltje Bazar Bizar hét perfecte kleed. Een prachtig kleed van gevlochten glimmend riet in verschillende houttinten. Het was 3 bij 4 meter en precies waar we al tijden naar op zoek waren. “Maar hoe krijgen we ‘m naar huis?”, vroeg P. zich hardop af. “We gaan er gewoon voor”, zei ik stoer. “Maar eerst naar de kroeg. Bier drinken. Daarna halen we ‘m op en gaan we richting huis. We kunnen ‘m onmogelijk door heel Antwerpen slepen.” En hoewel P. eigenlijk niet drinkt, deed hij gezellig mee met mijn bierproeverij en werden we heel dronken in een achenebbisj Vlaams pubje. Wij zaten tussen smoezelige Belgen met lang vettig haar, de barvrouw rookte een sigaretje en bracht ons nog maar een grote fles La Chouffe. Als een balletje verlieten wij het café om weer naar Bazar Bizar te lopen. “Nu we toch bezig zijn, wil ik eigenlijk ook wel zo’n groot Marokkaans dienblad”, zei ik hebberig. “En die poefkussentjes zijn ook heel leuk en die wierook is ook wel heel lekker.” Nog steeds dronken en in een uitgelaten stemming liepen P. en ik met het kleed op onze schouders, een dienblad met een doorsnede van 1 meter, een poefkussen én nog onze gewone tassen door de binnenstad van Antwerpen. Daarna met de hele handel een bus in. En daarna met ons nieuwe huisraad de trein in. Wij waren een bezienswaardigheid op zichzelf. Thuis legden we het kleed neer en we zagen dat het goed was. “It really ties the room together”, zei P. toen we tevreden op de bank zaten.
# | 14:01 | | Al 13 reacties
09-05-2004
LUNA EN P. IN ANTWERPEN, DEEL 3Soms denken P. en ik wel eens dat het lot ons altijd moet hebben. Dat wij altijd pech hebben. Dat het ons nooit eens écht even lekker meezit. Zo hadden wij vrijdag al de pech dat ik mank door Antwerpen liep. En dat ook nog eens steeds de verkeerde kant op dankzij een kut-reisboekje. De vorige keer dat P. en ik er samen op uit waren begon het te sneeuwen (!) in Barcelona. Vrijdag viel er in Antwerpen geen sneeuw, maar wel zoveel regen dat mijn schoenen en sokken doorweekt waren. Daarnaast was het water langzaam vanaf mijn broekspijpen omhoog getrokken, zodat mijn broek drijfnat was vanaf mijn knieën tot de grond. Dat loopt toch iets minder prettig. En dat is een understatement. Dus we gingen naar het hotel. Om op te drogen en weer een beetje tot onszelf te komen. Ons hotel werd op internet aangeprezen met: ‘Maak van je weekendje Antwerpen een hippe belevenis in het designhotel NH Docklands aan de Antwerpse haven.’ Designhotel, mijn reet. Dit hotel was net zo fantasie- en kleurloos als een gemiddeld Van der Valk-hotel. En onze kamer had niet, zoals wij verwachtten, uitzicht op de haven, maar uitzicht op een . En we hadden geen dubbelbed, maar 2 enkele bedden. Niet echt gezellig dus. Dit had gecompenseerd kunnen worden met een lekkere porno op pay-tv, maar helaas, geen porno kunnen vinden. Dus ik naar beneden. Naar de lobby. “Zeg, eh, hoe zit dat met die pay-tv hier?”, vroeg ik aan het hotelmeisje. “Die hebben we niet, maar u kunt hier een film uitzoeken en dan stop ik die hier voor u in de videorecorder”, zei het hotelmeisje. Ze legde 5 videobanden op de balie. Ja, en durf dan maar eens de pornovideoband uit te kiezen. We hebben ‘Catch me if you can’ gekeken, met Leonardo DiCaprio en Tom Hanks. En we hebben een heerlijke avond gehad.
De volgende keer slapen P. en ik in Hotel Siddharta, een prachtig hotelletje in Oosterse sfeer. Appeltjesgroene en frambozenrode muren, met verse bloemen, kussentjes met kraaltjes en rozenblaadjes op het (dubbele) bed. Siddharta, Steenhouwersvest 18, tel: 0032 476 41 64 28 (€ 112,- per nacht).
En voor de keer daarna hebben we een nachtje in een luxe penthouse met dakterras in gedachten. B&B Marijke Van de Pitte, Britselei 49 B6, telefoon 0032 3288 66 95 (€ 87,- per nacht).
# | 20:48 | | Al 7 reacties
LUNA EN P. IN ANTWERPEN, DEEL 2“Zullen we even een boekje kopen met leuke adresjes in Antwerpen?”, vroeg P. toen we uit de trein stapten. Leek me een goed plan. Al maanden hadden we tegen elkaar geroepen dat we ‘iets voor het huis’ gingen kopen in Antwerpen. Een boekje met leuke interieuradresjes en een plattegrondje zou het zoeken een stuk makkelijker maken. Ons oog viel op het boekje ‘Undercover, Antwerpen’. Zag er goed uit. Ook de inleiding sprak tot de verbeelding: ‘De Brabo-fontein, de vogeltjesmarkt en het Museum van Schone Kunsten waren leuk om een keer gezien te hebben, maar nu wil je eindelijk wel eens weten wat die Antwerpenaren zelf doen in hun vrije tijd.’ “We nemen deze”, zei P., “die staat ook nog leuk in de boekenkast.” Dus wij namen die en wij betaalden voor dit boekje van 224 pagina’s € 23,- (!). Als ware toeristen liepen we vrijdag in de stromende regen met het boekje in onze hand door de stad te stuntelen. “Wat ben je ook een standaardwijf”, riep P. toen we ergens terechtkwamen waar we helemaal niet terecht moesten komen volgens de kaart. “Doe jij het dan lekker zelf”, zei ik. Volgens de theorieën hebben vrouwen geen ruimtelijk inzicht en kunnen ze daarom niet kaartlezen. “Ik kan prima kaartlezen”, snauwde ik naar P., “en ik heb een absoluut geheugen voor gepasseerde winkeltjes.” Hij geloofde me niet, maar na een aantal van dit soort typische man-vrouw-gesprekjes kwamen we erachter dat het plattegrondje in het boekje helemaal niet klopte. Gans niet. “Hier staat dat dit winkeltje hier moet zitten, maar daar zijn we een kwartier geleden langs gelopen. Echt waar”, zei ik. We keken elkaar aan. We waren drijfnat. M’n bril zat vol druppels en m’n haar plakte langs m’n gezicht. “Zo is het helemaal niet leuk in Antwerpen”, zei P. en ik was het met hem eens. “Zullen we lekker naar het hotel gaan?”, vroeg ik. “Dan doen we daar net alsof we thuis zijn.”
# | 17:50 | | Al 4 reacties
LUNA EN P. IN ANTWERPEN, DEEL 1“Ja, maar mag ik er wel op lopen?”, vroeg ik donderdag aan de dokter. Ik zat met m’n voeten op zijn knieën en hij drukte op mijn rechterhiel. Au! Die ochtend was ik opgestaan en kon amper op m’n rechterbeen staan. Er zat een bult aan de zijkant van m’n voet en de pijn bleef de hele dag. Ik zag het weekendje Antwerpen dat P. en ik gepland hadden al helemaal mislukken. Au! Het was meer dan 2 jaar geleden dat partner P. en ik samen weg waren geweest. Gewoon even leuke dingen doen. Maar volgens de dokter kon ik er best op lopen, paar ibuprofennetjes in combinatie met een paar paracetamolletjes en er was niks aan de hand. Ging vanzelf over. “Dus ik maak geen spieren of zoiets kapot als ik een weekend met P. naar Antwerpen ga en daar een paar kilometer ga wandelen?”, vroeg ik. Niks aan de hand. Was gewoon overbelast. Stevige schoenen aan. Beweging was juist goed. Dus zo vertrok P. vrijdag, met mij hinkend achter zich aan, richting de trein naar Antwerpen. “Dit loopt echt kut”, zei ik tegen P., “en het ziet er niet uit ook. Ik lijk wel kreupel.” Omdat ik nog steeds pijn aan mijn rechterhiel had, liep ik op mijn tenen. Hink. Stap. Hink. Stap. Hink. En na een paar uur door Antwerpen hobbelen op m’n tenen kreeg ik spierpijn in mijn rechterkuit. En die spierpijn was de volgende ochtend, nadat we in een hotelletje hadden geslapen, nog veel erger. Au! Zaterdag probeerde ik mijn rechterbeen te ontzien door zoveel mogelijk op mijn linkerbeen te staan en te lopen. Hink. Hink. Hink. Nu ik weer thuis ben heb ik spierpijn in mijn linker- en rechterheup, mijn linker- en rechterbovenbeen en mijn linker- en rechterkuit. Ik voel me oud. Maar de bult op mijn rechterhiel is weg.
# | 14:21 | | Nog geen reacties
04-05-2004
LUNA KEEPS THE SOUL ALIVENog even over Boris en dan hou ik erover op. De soul sterft hier. Ik ben erin getrapt, in dat hele Idols. Ik voel me slachtoffer van een groot masterplan. Net de Nieuwe Revu gekocht, die groot kopte op de cover met ‘Het verborgen verleden van Boris’. Daarnaast zat er ook nog ‘een geheime Boris-cd’ bij en dit alles voor € 3,95. Moest ik hebben. En wat blijkt? Boris is helemaal geen jong, onontdekt talent. Boris is het resultaat van een 24-jaar durend project van de TU Delft in samenwerking met Het Popinstituut en stichting Conamus onder de codenaam ‘SO-FU-JA’. Die 3 organisaties zijn er eindelijk in geslaagd om het perfecte popidool te creëren. “Kijk nou! Een blanke neger!”, riepen de onderzoekers enthousiast toen ze het eitje van een kledingontwerpster en het zaadje van een conservatoriumdocent samenbrachten. Boris moest eerst 19 jaar glibberen op een petrischaaltje in Venlo voordat hij de wijde wereld in werd gestuurd. Om verder te rijpen. De projectleiders hadden hem al een moeilijke jeugd gegeven, zodat hij later een beetje kon menen wat hij zong. Het enige dat SO-FU-JA nog miste was de soul. En om die soul krijgen werd het project opgescheept met een rasta-Molukker met een gitaar. En nu blijkt dat er met project SO-FU-JA ongelooflijk veel cash gegenereerd gaat worden wil die rasta-Molukker ook wat centjes. Hij heeft namelijk de soul in het project gebracht, vindt hij, en niet de TU Delft. Maar Boris is onderdeel van een veel groter masterplan. Hij is fake. Maar hij is wel goed. Boris is te vergelijken met siliconen tieten die wél op en neer gaan tijdens het neuken. Boris is een neplul met pareltjes, die kan draaien en trillen tegelijk. Maar wat kan mij het schelen. Ik draai het cd’tje dat ik van Nieuwe Revu kreeg nog een keertje. Project SO-FU-JA zingt briljant. Als ik nu in Godsnaam maar niet over een paar maanden van Albert Verlinde te horen krijg dat Boris homo is. Die misser hebben ze bij de TU al een keer eerder gemaakt.
# | 22:11 | | Al 33 reacties
LUNA IN HET OPENLUCHTMUSEUMBraaf lees ik oppaskind M. alle plastic bordjes voor die op de boerderijtjes en huisjes in Het Openluchtmuseum zitten geschroefd. Af toe schiet me ook een wetenswaardigheid te binnen waarvan ik niet eens meer wist dat die nog aanwezig was onder bereikbare hersenscellen: “Vroeger schilderden de boeren de muren blauw zodat er geen vliegen op gingen zitten. Want vliegen houden niet van blauw.” Nadat we een uur door de bossen van het museum hebben gebanjerd vraag ik of oppaskind M. het wel naar z’n zin heeft. Hij vind het leuk, maar het wordt tijd om iets te gaan eten, dat vooral. En dan het liefst iets lekkers. Als kind beleef je de dingen heel anders. Kan ik hier ergens op knopjes drukken? Waar is de speeltuin? Krijg ik straks een ijsje? Hé, daar staat een poffertjeskraam! Ik liep gisteren met oppaskind M. door Het Openluchtmuseum en hoewel ik daar vroeger een paar keer met m’n ouders ben geweest, herinnerde ik me weinig van de oude boerderijtjes. Wél wist ik, toen M. honger kreeg, feilloos het pannenkoekenhuis te vinden. Vlakbij het pannenkoekhuis zat de speeltuin en ik wist ook nog dat er ergens in het museum een ouderwets bakkertje zat waar m’n ouders 20 jaar geleden een heerlijke krentenbol voor me kochten. En toen kwam ineens het besef. Het is 20 jaar geleden dat ik hier voor het laatst was! 20 jaar! M’n ouders hadden geen auto, m’n vader zat in de WW en daarom gingen we iedere zomervakantie met z’n drieën 3 dagen met de NS op dagtocht. Andere dagen pakten we de fiets om door de Betuwe te fietsen. Bloesem, De Waal, lammetjes. En bolletjes met kaas in de fietstassen van m’n moeder. Wij hoefden de wereld niet te ontdekken, wij hadden genoeg aan Nederland. En dat is allemaal al 20 jaar geleden. Weemoed. Ik word er soms niet goed van.
# | 10:27 | | Al 16 reacties
02-05-2004
LUNA’S KONINGINNEDAG 2004“Gefeliciteeeeeeeeerd!”, gilt vriendin L. door de telefoon. “Leve de Koningin!!!!!”, gil ik terug. “Hoera, hoera, hoera”, roepen we in koor! Het is 30 april, 6.00 ’s ochtends. Vriendin L. en ik zijn er al helemaal klaar voor. Ik heb me, zoals elk jaar, alweer weken verheugd op deze dag en om er maar zo weinig mogelijk van te missen sta ik supervroeg op. Koninginnedag is de enige dag in het jaar dat mijn alcoholisme hoogtij mag vieren, dus ik nam om 6.30 een biertje. En ik vertrok richting Jordaan, richting vrijmarkt, om daar een bijna verlaten stukje Amsterdam aan te treffen. Ik wou troep kopen! Spullen waar ik geen reet aan heb, maar die op dat moment heel belangrijk lijken. Ik kwam een uur later met een lege tas thuis om nog maar een biertje te nemen en poffertjes voor mezelf te bakken. Daarna richting Vondelpark waar het fantastisch was. De zon scheen, er waren op geld beluste vaders en moeders, ambitieuze kindjes en vooral goedkope troep! Beste koop Koninginnedag 2004: 7 Furby’s voor € 0,50 per stuk. Met 3 volle tassen kwam ik bij ex S. aan op zijn appartement aan de P.C. Hooftstraat voor een sanitaire stop, een oranje donut en nog een biertje. En nog een biertje. En nog eentje. En daarna nog eentje bij café De Gruter. En nog eentje. Daarna vond ik het wel weer mooi geweest buiten. Veel te druk. Veel te veel gedoe. Veel te veel mafkezen op straat. Om 16.00 was ik weer thuis. En hoewel we geen feest zouden geven stonden we aan het eind van de avond toch met 20 man in de keuken. Gezellig. Geheel traditiegetrouw kwamen vriend K. en vriendin A. met een waanzinnig kitsch schilderij aanzetten dat ze voor ons kochten op de vrijmarkt. Zelfs zo kitsch dat we ‘m een prominent plekje in de woonkamer geven. Een tastbare herinnering aan een fijne Koninginnedag. Die als altijd weer veel te snel voorbij was.
# | 13:22 | | Al 16 reacties
# | | Al 18 reacties
WAGGELENDE GANZEN
Sommige momenten zitten zo goed in m'n geheugen opgeslagen dat de herinnering eraan alleen al genoeg is om een glimlach op m'n gezicht te krijgen. Maar ik ben blij dat ik van de voorbij waggelende ganzen in Almere een filmpje heb gemaakt. Té koddig.
klik voor filmpje
# | | Al 6 reacties
LUNA’S CREATIEVE FLOW
De afgelopen dagen zat ik in een ultieme creatieve flow. Resultaat hiervan is te zien op mijn ATC-pagina.
# | | Al 3 reacties
LUNA IN HET MUSEUM
De ATC-collectie van Marloes is de komende dagen tentoongesteld in het Centraal Museum in Utrecht. En tussen haar collectie zit er ook eentje van mij. om precies te zijn, mijn allereerste ATC. Luna in het museum. Best wel een beetje trots.
# | | Al 2 reacties
OOK IRRITANT
Dat je kekke, plastic waxinelichtjes-houders koopt en dat ze er dan van die klote-kut-prijskaartjes op heb geplakt die je er met geen mogelijkheid meer vanaf krijgt.
# | | Al 13 reacties
SANCTUARY
Partner P. heeft het origineel van Lemon8 al een tijdje in de platenkast staan en toen deze dj 10 april optrad in Paradiso was zijn draaien van ‘Sanctuary’ een groot kippenvel-moment. De groep Origine maakte in samenwerking met die Lemon8 een vet vercommercialiseerd riedeltje wat onlangs ‘Dance Smash’ op radio538 was. Het is origineel is zoveel keer beter!
Lemon8: ‘Sanctuary’ (download 10MB)
# | | Al 7 reacties
STUUR LOW EEN KAARTJE!
Low is opgenomen in het ziekenhuis met het Syndroom van Guillain-Barré. Niet zo fijn. Heel erg kut zelfs. Doe eens lief, en stuur Low een kaartje. Heb ik ook gedaan.
LUMC
t.a.v. Low Schutte
Postbus 9600
2300 RC Leiden
# | | Al 8 reacties
DORST IN ANTWERPEN
# | | Al 14 reacties
BERSHKA
Luna is de H&M compleet vergeten sinds ze de Bershka heeft ontdekt. Superkek, supergoedkoop en superkleurig. Helaas alleen nog maar te vinden aan de Nieuwendijk in Amsterdam en in Maastricht.
www.bershka.com
# | | Al 50 reacties
BORIS! EH? BORIS?
Dat Boris' eerste optreden na zijn Idols-overwinning er eentje was bij Fox Kids Planet Live voor 30.000 6-jarigen vond ik wel een beetje triest. Diepsneu eigenlijk. Daar sta je dan.
# | | Al 13 reacties
BORIS! BORIS!
Volgens mij wilde een aanzienlijk deel van de vrouwelijke bevolking van Nederland, inclusief mijzelf, gisteren iemand anders zijn. En wel: Irene, de vriendin van Boris. Nadat hij had gewonnen sprong zij in z'n armen en werd door hem opgetild. Zij haar benen om zijn middel. Om daar minstens een minuut zo met z'n tweetjes te staan. Ik ben gek op emo-tv. Zucht.
# | | Al 5 reacties