© 2004 mar10e.com




29-01-2003
LUNA EN HET KASTJE EN DE MUUR
Zo’n 3 weken geleden heeft de centrale verwarming het begeven, dus we verwarmen het huis met elektrische kacheltjes. Dat we wel elektriciteit in dit huis hebben mag trouwens een wonder heten, maar dat geheel terzijde. De elektrische kacheltjes zijn heel gezellig en knus en daarnaast geven ze ook een zeer romantisch licht, iets wat we ook goed kunnen gebruiken, omdat de afgelopen weken al onze mooie halogeenlampjes zijn gesprongen. Of doorgebrand, daar wil ik vanaf zijn, maar ook dat geheel terzijde. Die elektrische kacheltjes, die krijgen een huis natuurlijk met moeite op bikini-temperatuur. Daarnaast lijkt het mij de bedoeling dat de centrale verwarming het gewoon doet. Daarom kwam er de afgelopen weken bijna dagelijks een mannetje langs om te kijken wat er nu aan de hand was. Het cv-mannetje: “Het ligt niet aan de ketel.” De loodgieter: “Het ligt niet de leidingen.” De elektricien: “De thermostaat is goed aangesloten, dus daar ligt het niet aan.” De aannemer: “Ja, ik heb er geen verstand van.” Om vervolgens allemaal naar elkaar te wijzen, zodat iedereen hier al meerdere keren is geweest en zodat ik precies weet wat het cv-mannetje, de loodgieter, de aannemer en de elektricien in hun koffie hebben. Vanmorgen had ik voor de verandering een ‘warmte-service-monteur’ in huis. “Zwart met suiker”, zei hij. Die gaf na een grondig onderzoek de loodgieter de schuld. “Oh”, zei ik. “Bedankt voor de koffie”, zei hij. De tief met jou, dacht ik. De tief met jou, het cv-mannetje, de loodgieter, de aannemer en de elektricien erbij! En je moeder ook! En sindsdien neurie ik vrolijk mee met een liedje van De Dijk: “Leg me neer bij de wereld / die niet draait zoals hij moet. Leg me neer bij de feiten / en hoe niets je eraan doet. En morgen proberen we het weer.”

# | 14:50 | | Al 49 reacties
28-01-2003
LUNA IS GEK OP VLEES
“Een broodje caprese, maar dan zonder Parmaham”, heb ik in mijn studententijd ooit 2 maanden tegen de broodjesman gezegd. De broodjesman heeft het er nu nog graag over; “Dat vegetarische, dat was niks voor jou hè, daar was je snel weer vanaf hè!” “Dat komt omdat jouw broodjes met vlees nou eenmaal veel lekkerder zijn”, zeg ik dan altijd. Maar daar lag het niet aan. Ook niet aan de boerenkool met worst van m’n moeder die ik niet kon missen. Ook niet aan haar fabuleuze hachee. Ik at gewoon 2 maanden geen vlees. Niet uit principe, maar uit een vaag soort gezondheidsmanie. Om mezelf te kwellen. Als ik mij volstop met drank en xtc-pillen, dan moet ik ervoor zorgen dat ik verder alleen maar gezond doe, dacht ik toen. Fruit en groente! Een mooi streven. Een onhaalbaar streven, want juist na een avond stappen gaat zo’n hamburger van McDonalds er prima in. Het waren 2 bijzondere maanden, maar toen ik ergens las dat snoep onder andere gemaakt wordt van gelatine en dat gelatine weer van beestenbotten wordt gemaakt, was ik er écht helemaal klaar mee. Ik was een nepvegetariër. Als je geen dood beest wil consumeren, dan moet je het ook goed doen, en niet een beetje lafjes in een restaurant gaan vragen naar de vegetarische kaart en ondertussen je kekke struisvogelleren laarsjes showen. Om daarna thuis op de schapenbontjes en lammetjesvelletjes te gaan liggen, omdat die zo hip zijn in interieurland en in alle kleuren verkrijgbaar. Nee, of je doet het goed, of je doet het niet. En als iemand het een beetje half wil doen, dan moet diegene dat zelf weten. Maar val mij er niet mee lastig. Luna is het niet, en Luna wordt het niet; een vegetariër. Fuck de sojabonen, de tahoe en de tofu. Leve de hamlap. En nu ik het kan betalen, mag dat best een scharrelhamlap zijn.

p.s.: dit stukje naar aanleiding van een reactie van Elizabeth, die me vroeg eens na te denken over mijn vleesconsumptie.

# | 13:44 | | Al 62 reacties
25-01-2003
LUNA EN DE BROODJESMAN
“Hé Loena, alles goed?”, vroeg de broodjesman vanmiddag. “Ja, lekker, ben eindelijk verhuisd”, zei ik. In mijn studententijd ging ik zeker 3 keer per week een stokbroodje halen bij deze broodjesman. Sindsdien kom ik er hooguit eens per maand en als je het mij vraagt, dan maakt hij de lekkerste broodjes van Amsterdam. “Sorry, maar ik heb geen broodje caprese voor je”, zei hij na ons lekker-weer-hè-gesprek. Hij weet altijd precies wat ik wil. “Kut”, zei ik, “doe dan maar 1 met spek en gorgonzola.” Hij had nog maar een klein stukje mozzarella en smeerde daar wat pesto op. Tomaatje erbij en een plakje Parmaham. “Hier, dan kan je toch een beetje caprese proeven”, zei hij en gaf me het hapje. “Oooh, lekker”, zei ik. En het was lekker. Deze broodjesman heeft de beste mozzarella en de beste pesto en de beste Parmaham van Amsterdam. Vind ik. De broodjesman zette een bordje Zeeuws spek met gorgonzola in de oven en hielp daarna een andere klant. Die wilde een broodje Argentijnse rosbief, waarop de broodjesman een groot stuk rosbief op de snijmachine gooide. Want alles altijd vers. “Moet je effe proeven Loena?”, vroeg hij. “Ja, natuurlijk! Lekker!”, zei ik. En het was lekker. De andere klanten in de kleine broodjeszaak kregen ook een plakje. En die vonden het ook allemaal lekker. Gek. Dan heb ik me m’n leven geërgerd aan het kleinburgerlijke bestaan van mijn ouders. Het kennen van je buren. Het kennen van het meisje bij de kassa. Weten dat ze bij poelier aan de andere kant van de stad de lekkerste kaasworsten verkopen. Het altijd naar dezelfde kapper gaan. Het weten dat je donderdagochtend 2 kopjes koffie krijgt voor de prijs van 1 bij de croissanterie. En dat is juist wat mij vandaag zo gelukkig maakte. Een broodje Zeeuws spek met gorgonzola.

# | 01:55 | | Al 47 reacties
21-01-2003
LUNA EN DE AFWASMACHINE
Het is moeilijk om ergens niet aan te wennen. Om elke dag met een kijk-nou-eens-wat-fijn-blik te kijken. Helaas. Na 3 weken is onze afwasmachine namelijk al geheel geïntegreerd in ons huishouden. Voorheen riep ik regelmatig als een standaard huisvrouw tegen P.: “Jij mag ook wel eens de borden afspoelen en als je een glaasje chocomel drinkt, dan moet je er daarna een laagje water in laten lopen, anders krijg ik het er nooit meer uit!” Hij reageerde dan altijd standaard met: “In het nieuwe huis nemen we een afwasmachine, ik ga geen ruzie met je maken over de afwas.” Dus nu hebben we een afwasmachine en de eerste weken in dit huis waren dan ook afwastechnisch vergelijkbaar met wittebroodsweken. Ik klaagde niet en daarom P. ook niet. Vol liefde veegde ik de restjes pasta van de borden en zette alles netjes in de machine. Ook vol liefde en trots kon ik naar het apparaat staan kijken. “Hij doet het, hij doet het”, riep ik dan tegen P. en ondertussen klapte ik in mijn handen. Tot een paar dagen terug de gewenning toesloeg. “Jij weet nog niet eens hoe die afwasmachine werkt, of wel? En je hebt hem ook nog nooit ingeruimd of uitgeruimd sinds we hier wonen, of wel?”, vroeg ik. “Is het nu nog niet goed?”, zei hij. Stilte. En nog meer stilte. En gelukkig had ik net genoeg tijd om aan de volgende quote van Bill Hicks te denken: “I've learned a lot about women. I think I've learned exactly how the fall of man occurred in the Garden of Eden. Adam and Eve were in the Garden of Eden, and Adam said one day; ‘Wow, Eve, here we are, at one with nature, at one with God, we'll never age, we'll never die, and all our dreams come true the instant that we have them.’ And Eve said; ‘Yeah... it's just not enough is it?’”

# | 01:25 | | Al 41 reacties
17-01-2003
FUCKADUCK
De afgelopen 2 jaar heb ik een flinke hoeveelheid seksspeeltjes door de postbode bezorgd zien worden aan mijn adres. Zoveel zelfs, dat niet alleen ik, maar ook het grootste deel van mijn vrienden voorzien is van een Tarzan of een ander vibrerend apparaat voor intieme doeleinden. Mijn collectie wordt bijna maandelijks uitgebreid met nieuwe dingen, met als heftig hoogtepunt de Hello Kitty-vibrator die ik ooit kreeg van vriendin M. uit Japan. Nu heb ik zelf het liefst dat vibratoren en dildo’s zo min mogelijk op een echte pik lijken, dus huidkleurige apparaten komen er bij mij niet in. En aan apparaten met ‘levensechte’ aders moet ik al helemaal niet denken. Een vibrator is een neppik, dus die moet ook op een neppik lijken, maar de Hello Kitty-vibrator gaat me weer net iets te ver. Haar trillende hoofdje tegen mijn klit duwen, dat is gewoon zielig. En misschien gaat de verf dan zelfs wel van haar hoofdje af en dat is weer zonde. De Hello Kitty-vibrator ligt dus gewoon als kunststuk op mijn bureau. Ik twijfel nog een beetje over mijn allernieuwste aanwinst die ik gisteren ophaalde van het postkantoor. Een eend. Een badeend. Een heuse badeend die dienst kan doen als vibrator welteverstaan. Hij is schattig, hij is werkelijk allerliefst, maar ik vind ‘m niet geil. Als ik deze vogel tegen mijn clitoris aanduw, dan zal ik waarschijnlijk eerder in een lachstuip dan in een orgasme schieten. En seksuele handelingen verrichten met een badeend voelt toch als een soort milde vorm van pedofilie. Maar de vibra-eend verdiende het wel om een keertje met me in bad te gaan. Gewoon voor de gezelligheid. En het was gezellig vanmorgen! Het was zelfs zeer ontspannend! De vibrerende badeend zorgt ervoor dat het bad en het water een klein beetje beginnen te trillen. Een soort mini-bubbelbad dus. De vibra-eend is dan wel niet geil, hij zorgt wel voor een spetterend voorspel. Kwak.
www.viashop.nl (kies ‘seksspeeltjes’ en dan ‘fun-artikelen’)

# | 12:17 | | Al 31 reacties
16-01-2003
LUNA KIJKT MET EEN ANDER LICHT
‘Alles is anders als je het in een ander licht bekijkt’, staat op het papiertje dat ik vandaag op m’n prikbord prikte. Het papiertje heb ik al sinds ik nog bij m’n ouders woonde en het verhuist sindsdien met me mee. Het is vergeeld nu, met een heleboel gaatjes van punaises. Het opprikken gaf een zo-die-hangt-ook-weer-gevoel. Slappe tekst, net zo slap als de tekst ‘elk nadeel heb z’n voordeel’ van Johan Cruiff. Maar het erge is: het klopt. Misschien nog wel erger is: het kost moeite om sommige dingen op die manier te bekijken. Maar het kan natuurlijk geen kwaad. Zo wordt John Digweed hoogstwaarschijnlijk een zeer imposante kater van 6 kilo door de Poolse worst die hem gevoerd wordt. Ik mag van mezelf al 4 weken om 11.00 ’s ochtends beginnen met een glas wodka, ik ben dan immers al 4 uur wakker. Ik ben zichtbaar afgevallen van het vele gestress en het voortdurend op m’n benen staan. Ik ben de helft van mijn naïviteit kwijtgeraakt door dit hele gebeuren. Of anders gezegd; ik weet beter hoe de wereld in elkaar steekt. Of nog anders gezegd; ik weet nu beter hoe sommige mensen zijn en dat niet iedereen het beste met me voorheeft. Daarnaast ben ik de nodig fysieke en mentale grenzen tegengekomen en die gegevens kunnen alleen maar handig zijn voor later. Verder heb ik hier nog geen dag zonder flinke bossen bloemen gezeten, hebben heel veel lieve vrienden ons met van alles geholpen en 1 van mijn persoonlijke succesjes van de afgelopen maanden blijft toch wel dat ik nog steeds niet heb gerookt. Daarnaast is het tussen P. en mij alleen maar beter en gezelliger geworden ondanks alle gedoe en tegenslag. En dat is maar goed ook, want we zijn allebei van plan om hier de komende 10 jaar te blijven wonen.

# | 00:05 | | Al 16 reacties
14-01-2003
WAT HET IS
Wat het is. Niet dat sinds vrijdag de thermostaat ‘geïnstalleerd’ is en het sinds vrijdag koud is in huis. “Hij is kapot”, zei ik. “Ja, dan moet je even de handleiding erbij pakken, daar staat alles in”, zei het bouwmannetje. Het is ook niet dat de deurtjes van de keuken nog niet geleverd konden worden. Met die 58 dagen levertijd hadden we rekening gehouden. Het zijn ook niet de lelijk gestuukte muren. Ook niet de slecht gegoten anhydrietvloer. Het is ook niet de compleet overbodig alarminstallatie, de compleet overbodige patchkast zodat we ‘overal in huis’ kunnen internetten of de compleet overbodige boiler waar we nooit om gevraagd hebben. Dat zijn allemaal dingen waar ik langs kan kijken, niet over na kan denken en gewoon kan vergeten. Als ik dat zou willen. Het is ook niet dat ik vandaag voor de vierde keer sinds 2 weken door de IKEA liep. Ook niet dat ik de weg naar de Bouwmaat en de Gamma nu blindelings kan vinden. Het is ook niet dat P. en ik bijna dagelijks meer dan € 300,- uitgeven aan snoertjes, boutjes, verfpotten, hout, schoonmaakartikelen, deurklinken en meer van dat soort artikelen die compleet overbodig lijken, maar toch behoorlijk essentieel zijn als het gaat om het bouwen van een huis. Het is dat allemaal niet. Of misschien ook wel. Misschien is het wel de totale chaotische combinatie van alles. Het voortdurend tussen het Poolse gelul zitten. Het daar helemaal paranoia van worden. Het al 4 weken niet hebben kunnen schrijven, werken of nadenken. Het al 4 weken opstaan om 7.00. Elke dag. Het al 4 weken missen van privacy tussen 7.30 en 17.00. En het al 4 weken checken wat de bouwmannetjes doen, hoe ze het doen en of ze daarbij geen kat inmetselen. Maar dat ik vandaag tussen hun bouwspullen een stukje Hello Kitty-potlood vond dat tot op 4 centimeter was afgesneden met een stanleymes, dat was toch echt de limiet.


# | 17:46 | | Al 41 reacties
08-01-2003
LUNA WEDEROM IN HUIZENSTRESS
Mijn gemoedstoestand had ik vanaf vandaag enigszins stabiel willen hebben. Stabiel en dus zonder jankbuien van 10 minuten, vloekkanonnades van een half uur, complete mentale instortingen van een uur, mislukte pogingen tot het doen van iets lichamelijks en zonder slaap-waak-momenten op klaarlichte dag. Niets is minder waar. Ik voel me een wrak. En er is altijd een breekmoment. Een moment dat je het écht niet meer ziet zitten. Mijn moment kwam vandaag met het door ‘uitvoerder’ M. uitgesproken zinnetje: “Schatje, ik kijk wat ik kan doen.” Daarna keerde hij me de rug toe en liep weg. En op dat moment kwam het besef dat hij helemaal niet zou kijken wat hij kon doen. Hij zou me gewoon laten stikken. Hij stond gewoon glashard tegen me te liegen. Als altijd en expres. Even daarvoor had ik hem op het randje van hysterie rustig, doch zeer dwingend, gezegd dat ik verwachtte dat hij vandaag deurklinken zou gaan regelen. Deurklinken, zodat ik ergens een deur dicht kon doen. Voor de katten. Anders zouden ze weglopen. En voor mij, zodat ik ’s ochtends in bad zou kunnen zonder dat er een bouwmannetje binnen kon komen lopen. “Deurklinken zitten niet in de begroting”, had ‘uitvoerder’ M. gezegd. We betalen een bedrag met 5 nullen aan deze complete verbouwing en 5 deurklinken kunnen er niet meer vanaf. Voor 5 deurklinken die zeer waarschijnlijk nog geen 10 euro per stuk kosten moet ik gaan smeken. Dat trek ik niet meer. Daar ben ik na 14 maanden huizenstress te moe voor. Ik kan gewoon niet meer. Ik ben op. Helemaal op. En moe. En ik vind mezelf heel zielig. Niks mis met zelfmedelijden, want dat lijkt godverdomme momenteel nog het enige waar ik zelf invloed op heb.

# | 23:56 | | Al 45 reacties
04-01-2003
HOME IS WHERE MY PC IS
Na de eerste euforie van het eindelijk kunnen slapen in ons nieuwe huis volgde een klein geestelijk drama. Ik zie het bij vlagen totaal niet zitten. Er is geen enkele ruimte af in het huis. Er moet nog een vloer gestort worden in de badkamer, waardoor we niet kunnen douchen, maar wel in bad kunnen. Er zitten nog gaten in verschillende muren, waarin Lolita zich heeft verstopt van de stress en waardoor ik in de stress schiet, omdat ik compleet panisch word van de gedachte dat de bouwmannetjes haar inmetselen. En het eerste wat ik zie als ik mijn ogen open doe ’s ochtends is een zak cement en nog meer bouwtroep. Het hele huis staat vol met bouwtroep en zit onder het stof. Verder zitten er meerdere gaten in onze betonnen vloer, zijn de meeste muren lelijk gestuukt, lekt het toilet, lekt de bijkeuken, is het toilet lelijk betegeld, klemmen alle deuren, mist een aantal deuren een deurklink, moet er nog een aantal wandjes gezet worden, en, en, en. Kortom; het huis is nog lang niet klaar en de bouwmannetjes denken dat het wel goed is zo. Die doen lekker rustig aan. Die komen wel een keertje als ze zin hebben. Of niet. Maar het allerergste is toch wel dat er nog steeds geen kabelaansluiting zit in het nieuwe huis, waardoor ik noodgedwongen nog steeds op en neer moet met de metro om te werken of m’n mail te checken. Of een stukje te posten. Maar als het meezit, als het nou voor 1 keertje meezit, dan komt 8 januari een UPC-mannetje de boel regelen. Dan verhuist m’n computer en dan ben ik pas echt thuis. En ik denk dat ik dan voor de verandering de literfles wodka die nog over is van ons nieuwjaarsfeest in 1 keer achterover giet. Om Luna’s persoonlijke housewarming te vieren.

# | 14:30 | | Al 29 reacties
CAM 31.01.03

# | | Al 35 reacties


CAM 29.01.03

# | | Al 23 reacties


HAHAHA!
En om ons huiselijk geluk compleet te maken; dit huis was vroeger een asbestfabriek!
# | | Al 31 reacties


DIGWEED EN DE KACHEL

# | | Al 24 reacties


CAM 28.01.03

# | | Al 8 reacties


CAM 26.01.03

# | | Al 13 reacties


SURVIVAL OF THE FITTEST #2

luna's toilettafel
# | | Al 13 reacties


SURVIVAL OF THE FITTEST #1

luna's kledingkast
# | | Al 13 reacties


LUNA IS VET INTELLIGENT
Via www.hello-again.com kwam ik een fijn IQ-testje tegen. En ben zeer tevreden met de score: 165. Ik ben de bink.
www.alkmaarnet.nl/iq/
# | | Al 24 reacties


CAM 25.01.03

# | | Al 29 reacties


MAANISCH.NL
Om mijn geluk helemaal compleet te maken is deze site per vandaag ook te bereiken via www.maanisch.nl.
# | | Al 24 reacties


PLAKNAGELS
Na 2 maanden met afgebroken, afgebladderde en afgekloven nagels te hebben rondgelopen is het werkelijk waar een genot om eindelijk weer met plaknagels door het leven te gaan.
# | | Al 24 reacties


CAM 24.01.03

# | | Al 17 reacties


CAM 23.01.03

# | | Al 11 reacties


CAM 22.01.03

# | | Al 17 reacties


VAAG COMPLIMENT
Zwerver: “Mag ik jou wat vragen?”
L.: “Als het maar geen geld is.”
Zwerver: “Nee joh, natuurlijk niet, je bent toch nog student!”
# | | Al 17 reacties


VANAVOND 'IDOLS'
Als ik ga trouwen mag Jim komen zingen.
# | | Al 14 reacties


DAT DACHT IK AL

# | | Al 9 reacties


RAAD DE PLAAT #1

# | | Al 26 reacties


EVEN STOER TUSSENDOOR
Ik heb een prikbord van 8,5 bij 1,25 meter! Hij is af, helemaal zelf gemaakt en ook zelf geschilderd in uiteraard alle kleuren van de regenboog! Het snoertje van de webcam was zelfs te kort om alle kleuren erop te krijgen! Zeer blij mee!

# | | Al 17 reacties


GODVERDEGODVER
En dat waar ik al dagen zo bang voor ben is gebeurd. Lolita heeft een uur lang ingemetseld gezeten. En nu nog zit ze achter de muur die weer opengebroken is. Wat een ontzettende, domme, ongelooflijk onoplettende klootzakken lopen er hier in huis rond.
# | | Al 23 reacties


MAAR DE WC-BRIL HANGT

# | | Al 8 reacties


ZO
Zo zit je te zeiken dat de hele verbouwing geen einde lijkt te kennen, zo staan er om 8.00 ineens 4 Polen voor de deur die vanaf minuut 1 actief dingen gaan doen. "En nog meer kom", zei een Pool. Ik zal maar eens koffie gaan zetten, misschien dat ze dan vanmiddag het hele huis in 1 keer afhebben.
# | | Al 7 reacties


GOED VOORNEMEN
In 2003 meer updates, betere updates en geen updates over huis, verbouwing of bouwmannetjes meer. Beloofd! Een heel gelukkig nieuwjaar trouwens!
# | | Al 10 reacties