ARCHIEF
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LUNA LEEST
Deze website draait op
Pivot en is ontworpen
door mar10e.com.
30-05-2002
LUNA ROOKT STUG DOORHet moest er een keertje van komen. Het was niet te vermijden. De aanschaf van mijn eerste pakje sigaretten dat voor de helft versierd was met teksten als ‘ROKEN IS DODELIJK’, ‘ROKERS STERVEN JONGER’ en ‘ROKEN KAN LIJDEN TOT EEN LANGZAME EN PIJNLIJKE DOOD’. Vroeger stond er gewoon: ‘Brengt de gezondheid ernstige schade toe.’ Alsof er nu nog überhaupt iemand is die dat niet weet. Belachelijk gedoe van de overheid. Wanneer krijgen we van dit soort waarschuwingen op een fles wijn, blikjes bier en de Breezer-flesjes (‘Alcoholisten zijn een gevaar voor zichzelf en hun omgeving’)? Of op een pak spinazie (‘Twee keer opwarmen kan op den duur kanker veroorzaken’)? Of op de verpakking van paracetamol (‘Het doorslikken van alle tabletten ineens, is dodelijk’)? Of in de etiketjes van de door zielige kindjes gemaakte shirtjes van H&M (‘Het dragen van dit shirt zal u uiteindelijk een schuldgevoel bezorgen’)? Ook slecht voor lichaam en geest: meer dan 60 uur per week werken, 7 dagen per week naar de snackbar, langer dan 5 minuten naar het journaal kijken, een telefoongesprek met je moeder over je drugsgebruik, een hypotheek aflossen, belastingformulieren invullen, de kots van een gehandicapte opruimen en 3 nachten amper slapen. Dus mag ik tussen al dit drama door gewoon een sigaret roken zonder dat ik eraan herinnerd word dat het slecht voor me is? Ik rook en dat doe ik met heel m’n lichaam. Ik vind het lekker, ik vind het gezellig en ik word er blij van. Omdat die nieuwe, kutverpakking alle plezier aan het roken van een sigaret ontrekt heb ik een prachtig sigarettenblikje gekocht. Met een tijgervelletje erop. Ik negeer, dus ik besta.
# | 19:30 | | Al 82 reacties
NU-MAN, PART 23
copyright @ franz wilhelm 2002
# | 12:17 | | Al 14 reacties
29-05-2002
HET STIJGT LUNA NAAR HAAR HOOFDLuna heeft een vaste groep bezoekers per dag. Bezoekers waar ik mee vertrouwd ben geraakt. Bezoekers die ik elke dag, of om de dag, een verhaal vertel. Alsof ik op een verjaardag zit met vrienden. Een mooi verhaal, een ‘waargebeurd’ verhaal of, als ik na een paar wijntjes op dreef ben, een sterk verhaal. Een beetje aangedikt. Vanmorgen, om 8:41, stonden er ineens 34 nieuwe bezoekers voor mijn deur. En waarschijnlijk zullen dat er vandaag nog veel meer worden. Hebben allemaal een uitnodiging gekregen van het Algemeen Dagblad: “Ja, ik lees hier dat je pittige dagboekstukjes schrijft. En over seks. Ik dacht, ik kom even bij je langs.” Goede krant trouwens, dat Algemeen Dagblad. Wordt gelezen door belangrijke mensen. Kreeg net een mailtje van S.M.S.N. (Stichting Mars Society Nederland). Of ik even een leuk stukje wilde schrijven voor de eerste bemande vlucht naar Mars. Willen ze daar dan achterlaten in een luchtdichte koker. Je weet immers nooit. Ook Oprah hing meteen aan de telefoon. Of ik er iets voor voelde om Dr. Phil te vervangen. Was een beetje een achterhaald concept, zo’n relatiepsycholoog, vond ze. Ze wilde iets nieuws, iets wilds. Een ‘vrijpostige, Amsterdamse, 26-jarige vrouw’, zoals ze had gelezen in die Nederlandse krant. Ook de Amerikaanse Playboy stuurde een fax. Hadden nog een plekje over met nietjes. Vonden ze wel iets voor mij. Ik heb gezegd dat ik er overal even over na moest denken. Het moest laten bezinken. Hartstikke leuk al die media, al die aanbiedingen en al die aandacht, maar ik ga eerst even op zoek naar een persoonlijke manager. Ik dacht zelf aan Rob Cohen. En nu gooi ik er een wodkaatje in. Word ik rustig van.
# | 10:23 | | Al 25 reacties
28-05-2002
LUNA ZIT 2 DAGEN IN DE NACHTDIENST“... kggggg... ben nog even bij J. op groep 5... heeft buikpijn... en maak even een kopje thee... kggggg...” “... kggggg... is goed... ben bij R. op 6... is zeiknat... ik verschoon even z’n bed... zie je zo... kggggg...” Luna voelt zich eventjes 2 dagen James Bond met haar walkie talkie in de nachtdienst. Geweldig systeem. Een paar nachten van dit soort dienstjes trek ik prima, maar als ik te veel nachten achter elkaar werk, of in een maand meer dan 6 dienstjes draai, dan sta ik officieel naast de maatschappij. Mijn serotonine-level trekt namelijk vacuüm, ik mis de controle over m’n spieren en bovenal is mijn hormoonhuishouding vergelijkbaar met die van Mike Tyson (“Dag liefje, heb je lekker gewerkt?” “Ik zeg toch dat je me met rust moet laten, verdomme!”). Daarnaast leef je op koppen koffie en blikken red bull, want ook al ben je fysiek druk bezig, je krijgt weinig eetbaars weg. En zeker geen hard-plastic bord met snotgare broccoli, keiharde aardappels en een ‘kippenvink’ in zoute jus. Instellingsmaaltijden. Sowieso geen feest, maar helemaal geen feest als je het midden in de nacht in de magnetron moet opwarmen. Wat wel een beetje feest was waren de voorgebakken pannenkoeken die ik zelf had meegenomen. Eentje dan, met suiker. Maar de allergrootste pret is toch wel om om 7.30 naar huis te fietsen, al die frisse aftershave-mannen richting werk te zien vertrekken en je dan te beseffen dat jij lekker gaat slapen. Dat ik vanmorgen om 11.00 weer wakker werd van de telefoon (“Hoi, met T. van groep 7, kun jij vanavond een avonddienst draaien?” “Ik zit in de nacht!!” “Oh, sorry, welterusten.”) en daarna met moeite weer in slaap kon komen is een ander verhaal.
# | 17:44 | | Al 14 reacties
27-05-2002
LUNA GAAT NAAST HAAR GYMPIES LOPENNiks gepaste trots, maar vol trots wil ik melding maken van het feit dat ik ben genomineerd voor de ‘AD Web Awards’. Ik kreeg vrijdag een mailtje: “Beste 'Luna’. Het doet me genoegen u te berichten dat de vakjury uw website www.electricluna.nl heeft genomineerd voor een AD Web Award 2002 in de categorie Beste Persoonlijke Website. Er zijn in totaal vijf websites genomineerd binnen deze categorie. In de zomer worden de bezoekers van de AD-website in de gelegenheid gesteld om uit de vijf genomineerde websites per categorie hun favoriete site te kiezen. (...). Nogmaals van harte gefeliciteerd en gaarne ontvang ik zo spoedig mogelijk uw reactie op de nominatie.” Door een echte, heuse vakjury genomineerd. Belangrijke mensen als Oscar Garschagen (hoofdredacteur Algemeen Dagblad), Gerrit de Jager (tekenaar/cartoonist) en Jeroen Bosch (die van www.alt0169.com). Toe maar! Het mannetje van het Algemeen Dagblad dat mij dit mailtje schreef heb ik daarna meteen gebeld. Luna liep glimmend van zoveel positiviteit door het huis met een mobiel telefoontje aan haar oor. “Wat vind je van je nominatie?”, vroeg het mannetje. “Ik ga meteen m’n moeder bellen!’, zei ik enthousiast. Het mannetje vroeg nog een paar andere dingen en aanstaande woensdag sta ik in de krant. In de krant! En nog wel in de krant waarop mijn ouders sinds hun trouwen geabonneerd zijn. De krant waar ik mee opgegroeid ben. “Mamma! Ik ben genomineerd voor een AD Web Award!”, riep ik door de telefoon. “Oh, is dat voor dat internet?”, vroeg m’n moeder. “Dat wat wij nooit te lezen krijgen?” “Ja, goed hè?”, zei ik. “Nou, als zij het zeggen”, reageerde ze. Mijn moeder is nog van de pas-als-het-in-de-krant-staat-is-het-waar-generatie. En stiekem hoor ik daar ook bij.
# | 15:06 | | Al 27 reacties
NU-MAN, PART 22
copyright @ franz wilhelm 2002
# | 09:36 | | Al 9 reacties
24-05-2002
LIDL LOFZANGAlle winkeliers hebben hun prijzen prima aangepast aan de euro. Gewoon de ‘ ’ vervangen door een ‘€’ en klaar. Helaas hebben mijn opdrachtgevers gewoon mijn uurtarief door 2,20371 gedeeld. Met als gevolg; ik heb het gevoel dat ik tegenwoordig genaaid word bij de snackbar, de HEMA, de Bijenkorf, de supermarkt en zelfs het loempiamannetje: “1 eulo mevlouw”. Een euro? Vroeger waren die kutloempiaatjes 1 piek! Ik doe er niet meer aan mee. Flikker maar op. Ik ga doen wat mijn moeder al jaren adviseert; “Je moet op je geld letten.” Dus in plaats van mijn gebruikelijke wandeling naar de C1000 heb ik vandaag de fiets naar de Lidl gepakt. Bij de Lidl vind je geen gezellige kassameisjes, geen netjes neergezette levensmiddelen en geen niets-aan-de-hand-muziekje op de achtergrond. Bij de Lidl is het graaien en zoveel mogelijk in je karretje gooien. Survival of the fittest. Zo kocht ik daar een pak appelsap van 2 liter voor € 0,75 ( 1,65). Goed te drinken. Voor Skinner en Lolita kocht ik 6 blikken kattenvoer in diverse smaken voor € 0,19 ( 0,42). Vonden ze prima te eten. Ook zat er een schattig blikje met 150 gram cashewnootjes in m’n tas voor de prijs van € 1,12 ( 2,46). Een halve kilo vruchtensnoepjes; € 1,49 ( 3,28). Een doos met 32 mini-negerzoenen in witte, donkere en melkchocolade; € 1,49 ( 3,28). Een zak met 400 gram mini-hazelnootwafeltjes met chocolade; € 1,59 ( 3,50). Voor de totaalprijs van € 31,10 ( 68,53) had ik 3 tassen vol met boodschappen in de meest kitsche, Duitse verpakkingen die ik ooit gezien heb. Een genot om naar te kijken en boodschappen genoeg voor de hele week! Dus. Fuck de Albert Heijn. Fuck de C1000. Fuck de Edah, de Boni en de Super de Boer. Luna haalt haar boodschapjes voortaan bij de Lidl. En dat ik daar 20 minuten in de rij voor de kassa moet staan, tussen de jengelende kinderen, de Albert Cuijp-viswijven en de zwervers op zoek naar goedkoop bier, dat neem ik op de koop toe.
# | 15:01 | | Al 41 reacties
ALS IK HET WILSoms, heel soms, echt soms, niet altijd, niet te vaak, maar gewoon zo af en toe. Dan besef ik me dat ik een heel, heel gelukkig mens ben. Dat ik mezelf mag prijzen. Dat ik, als ik het voor het zeggen had, dat ik, als ik zeg maar, God was, dat ik mezelf had gegeven wat ik nu allemaal al had. Dat ik iemand naast me heb staan die blind van mij houdt. Onvoorwaardelijk. Dat mijn ouders nog leven en net zo blind van mij houden en mij net zo blind vertrouwen als hij. Dat ik, als ik zou willen, opnieuw zou kunnen beginnen. Dat ik, als ik zeg maar, zin heb in een broodje mozarella met pesto en Parmaham, dat ik die dan voor mezelf kan maken. Met tomaatjes. Of dat ik naar een restaurant kan fietsen om zo’n broodje te bestellen. Dat kan, als ik dat wil. Dat ik mezelf een gelukkig mens vind, omdat ik morgen, als ik zou willen, alles anders zou kunnen doen. Dat ik, nu, als ik zou willen, alle films kan bekijken die ik wil, alle muziek kan luisteren die ik wil. Kan horen over alles in de wereld. Kan lezen over alles in de wereld. Of, als ik dat zou willen, gewoon zou kunnen luisteren naar het niets. Of naar de regen. Dat ik de trein, de fiets, de bus, het vliegtuig kan pakken naar weet ik veel waar. Dat ik daar, weet ik veel waar, als ik dat wil, kan zien wat ik wil. Dat ik, als ik dat wil, iemand kan vertellen over mijn geluk. Of mijn verdriet. Als ik dat wil. En als ik wil zwijgen, dan kan dat ook. Als ik helemaal niets wil, dan kan dat zelfs. Als ik alles voor het zeggen had, dan gaf ik mij juist dat.
# | 00:01 | | Al 18 reacties
21-05-2002
VIBRATORNIJD“Hè, gatverdamme, wat doet dat ding hier in bed?”, riep P. een paar dagen terug verontwaardigd. “Ja, jij was niet thuis. Ik heb ook alleen m’n behoeftes”, zei ik. “Dan kun je ‘m toch wel even opruimen en ergens neerleggen waar ik ‘m niet hoef te zien?”, reageerde hij nog steeds een beetje ontzet. Hij was net op m’n Tarzan gaan liggen en dat lag blijkbaar niet zo lekker. Mannen hebben er vaak toch moeite mee als vrouwen het af en toe, of regelmatig, met hun elektronische vriendje doen. Daar valt namelijk niet tegenop te neuken. Of mannen gaan eisen stellen, zoals het ex-vriendje van een vriendin: “Prima als je een vibrator koopt, maar hij mag niet groter zijn dan mijn pik.” Of: “Je mag het alleen met die vibrator doen als ik erbij ben, anders niet!” Jaloers op een vibrator. Vibratornijd. Mannen willen er gewoon niet aan herinnerd worden dat een simpel plastic apparaat met batterijen het stukken beter doet in bed dan zij. Want het is een verontrustende ontwikkeling; iedere vrouw heeft tegenwoordig een vibrator (“Ja, gekregen bij m’n Viva-abonnement, lekker joh!”) en ik kan me voorstellen dat mannen daar een beetje zenuwachtig van worden. Van hen worden immers hemelse prestaties verwacht die te vergelijken zijn met een gemiddelde Tarzan. Iedere keer weer. En daarna nog een keer. En van mannen die te veel nadenken in bed is nog nooit een vrouw klaargekomen. Van onzekere mannen trouwens ook niet. Dus misschien is het beter om niet meer te praten over de orgasme-kwaliteiten van een vibrator. Dus nooit meer te zeggen dat een vibrator niet alleen beter is in bed, maar het ook langer, regelmatiger en constanter kan. Dat een vibrator nooit moe is, nooit dronken, nooit stoned en nooit slap. Dat je er niet zwanger van kan worden, dat hij in je handtasje past en dat hij na afloop geen sigaretje hoeft te roken.
# | 16:17 | | Al 44 reacties
19-05-2002
ALS JE NIETS HEBT TE VERTELLENAls je even geen zin hebt om te loggen, moet je daar dan melding van maken? Als je gewoon even geen inspiratie hebt, moet je daar dan je excuses voor aanbieden? Als je een paar dagen niets bijzonders meemaakt en geen bijzondere gedachten hebt, moet je daar dan over schrijven? Als je het gewoon even zat bent om te schrijven, moet je dan uitleggen waarom? Het antwoord op deze 4 vragen hoort ‘nee’ te zijn. Toch beantwoorden vele webloggers en lifeloggers deze vraag voor zichzelf met ‘ja’, getuige de vele postjes met de strekking: “Sorry, ik weet even niets te schrijven”, “Ik ben even een paar dagen weg” of “Ik heb m’n site een beetje verwaarloosd de laatste tijd.” Daar hou ik niet van. Schrijf dan niks. Want, kan het iemand iets schelen dat ik gisteren de hele dag met Skinner in bed heb gelegen? Kan het iemand iets interesseren dat ik vrijdagmiddag in het Vondelpark zat met een flesje witte wijn en toastjes met kaas? Dat ik een jurkje van Cora Kemperman heb gekocht? Dat ik vrijdagavond samen met vriendin I., vriendin T. en vriend M. een legpuzzel van 1000 stukjes van de Taj Mahal heb gelegd en daarna zo’n 30 potjes heb gekaart? Dat we daarna nog 2 films hebben gekeken, maar dat ik ondertussen in slaap ben gevallen? Is er iemand benieuwd naar het bezoekje aan m’n schoonouders vandaag? Wil iemand het recept hebben van de aardappel-prei-soep die ik vanmorgen maakte? Zit er iemand te wachten op een tekst van Luna waar ze zelf niet achter staat? Luna zelf in ieder geval niet. Acda En De Munnik: “Ze zei: ‘Lief, als je niets hebt te vertellen, dan hoef je niet te bellen, volgens mij.’”
# | 23:53 | | Al 21 reacties
16-05-2002
PARKEERPLAATSSEKS: ‘ALS DANK BEF IK KUTJES’Tot gisteren was ik niet echt bekend met het fenomeen ‘parkeerplaatsseks’. Ik dacht dat dat plekken waren waar homoseksuele mannen seks hadden met elkaar of met getrouwde mannen. Stiekem in de bosjes. Dat zeiden mijn ouders vroeger als we met z’n drietjes een stuk gingen fietsen; “Daar, bij die afrit, daar hebben mannen seks met elkaar. Daar, bij die afrit, daar moet je niet komen. Ze hebben de postbode er ook wel eens gezien.” Het was duidelijk niet fris wat ze daar deden. Vanmorgen nam ik een kijkje bij www.clubs.nl. Er bestaat een heuse hetero-club met de naam ‘Parkeerplaatsseks’. Ongelooflijk. Een sub-cultuur. Zoekt en je zult vinden.
1. ‘Hoi paren! Ik kijk graag naar jullie seksspel. Als dank bef ik kutjes. Het kan in jullie auto.’
2. ‘Op een parkeerplaats in Best haal ik gedragen damesondergoed op. Ik wil er graag aan ruiken en dan bef ik je kutje diep klaar.’
3. ‘Als je seksueel contact wilt, moet je een rood touwtje of lintje aan je antenne bevestigen. Zorg eventueel voor condooms en zeker voor voldoende sperma. Wel schone pikken. Geen stinkstokken!’
4. ‘Roompasteitjes zijn kutjes die extreem vochtig zijn voor of na een goede beurt met haar eigen partner. Zij druipt en wil gebeft worden. Bel mij en ik lik haar heerlijk klaar op een parkeerplaats in Best.’
5. ‘Gewoon een fijne wipkip gezocht voor parkeerplaatsseks. Gewoon een wereldkip gezocht. Betaling geen probleem.’
Wat mij vooral opvalt aan de ‘contactadvertenties’ is dat er enorm veel mannen zijn die met liefde een ‘vrouwenkutje komen uitlikken’. Tuurlijk, helemaal met je auto naar een parkeerplaats rijden om dan alleen een beetje te kijken en te beffen. Mijn reet! Die mannen willen neuken! Die mannen willen klaarkomen tegen de ruitenwissers! Die mannen stoppen hun pik als een Jehova-getuige tussen het portier. Ik word al misselijk als ik alleen al denk aan wat er zich op die parkeerplaatsen afspeelt. Gelukkig heeft Luna geen rijbewijs.
www.clubs.nl
# | 23:37 | | Al 19 reacties
HET NIEUWE PALEIS VAN P. EN LUNA
boven
beneden rechts
beneden links
# | 23:20 | | Al 27 reacties
14-05-2002
LUNA IS GETROUWD, OF ZOIETSTussen alle bedrijven door is Luna getrouwd. Of zoiets. Zo’n 4 weken terug zaten P. en ik weer bij de notaris. Om het samenlevingscontract te tekenen dit keer. “Hebben jullie het concept samenlevingscontract goed doorgelezen?”, vroeg de notaris. “Eh, ja hoor”, logen we in koor. “Mooi, dan hoef ik het niet helemaal voor te lezen”, sprak de notaris. “De comparanten verklaren dat zij in het kader van een affectieve relatie samenleven en een gemeenschappelijke huishouding voeren. Partijen zijn verplicht elkaar het nodige te verschaffen”, ging hij verder. Ik snapte er niet veel van. Dat maakte weinig uit, want volgens mij is zo’n samenlevingscontract ongeveer hetzelfde als trouwen en dient het hele contract na tekenen genegeerd te worden. Dus wij tekenden het contract, gaven de notaris een hand en stonden 5 minuten later op onze gymschoentjes weer buiten. “Zo, hebben we dat ook weer gehad”, zei P. en we fietsten naar huis. De afgelopen 4 weken werd er niet meer aan het contract gedacht tot ik gisteren tussen de stapel ongeopende post een rekening van het notariskantoor tegenkwam. Of we even € 420,07 wilden betalen. Of we even € 420,07 wilden betalen! Vierhonderdtwintig euro en zeven cent! We zijn verdomme nog geen 5 minuten in dat kantoortje van hem geweest. Geen koffie gezien! En we hebben gekozen voor het standaard-contract! Gewoon te vinden op internet! Hij hoefde alleen onze namen er maar boven te zetten en er een stempeltje met handtekening bij te plaatsen! Wat een prachtbaan heeft die kerel. Beetje knippen, beetje plakken, beetje voorlezen, beetje stempelen. Postzegel erop en klaar. En dit alles in een riant pand in Amsterdam-Zuid. Gisteren hebben P. en ik ons allebei ingeschreven voor de LOI-cursus ‘Hoe word ik notaris in 10 stappen?’. We kijken er nu al naar uit om binnenkort jonge, frisse stelletjes in 5 minuten, voor € 420,07, alle romantiek te ontnemen.
# | 00:27 | | Al 44 reacties
12-05-2002
LUNA GOES JESUS CHRIST SUPERSTAR“Hosanna Heysanna Sanna Sanna Ho / Sanna Hey Sanna Ho Sanna / Hey JC, JC won't you smile at me? / Sanna Ho Sanna Hey Superstar!” Geweldige dag gehad gisteren. Lang geleden dat ik zo in m’n eentje heb genoten. Ik ga eigenlijk nooit alleen naar concerten, theaterstukken of musicals. Staat zo eenzaam. Vindt men. En ikzelf ook wel een beetje. Ik reed al een maand lang langs de posters van de musical ‘Jesus Christ Superstar’. Moet ik naar toe, dacht ik iedere keer. Gisteravond kwam ik uit m’n werk, reed langs Carré, zag de mensen in de rij staan, bedacht me dat ik die avond toch geen plannen had en besloot gewoon een kaartje te gaan kopen. Al sinds ik tv kan kijken ben ik zeer gecharmeerd van de liedjes uit deze musical. M’n ouders hebben ‘Jesus Christ Superstar’ ooit een keertje op video opgenomen en volgens mij heb ik die in m’n jeugd wel 100 keer gezien. Al snapte ik vroeger nog niets van wat er gezongen werd, ik zong alle liedjes mee. En ook gisteravond kon ik nog alle liedjes meezingen, wat ik natuurlijk niet deed, want dan zou ik de andere bezoekers irriteren. Die andere bezoekers irriteerden mij overigens wel. Met hun geklap na elk liedje. Belachelijk en erg storend. Verder was het geweldig om de musical nu eindelijk eens in het echt te zien. Prachtig. Grote glimlach om Luna’s mond gedurende de hele voorstelling. Alleen dat einde hè? Dat was wel een beetje dramatisch natuurlijk. Maar waarschijnlijk vonden de muscialmakers een Jesus aan een stokje net zo’n belabberd einde voor een musical als ik. Dus voor de gezelligheid kwam de hele cast, inclusief herrezen Jesus, terug op het podium om de blije nummers nóg een keertje te zingen. En toen mocht er natuurlijk wel worden meegezongen en geklapt. Joehoe! Geweldige avond. Prijs de Heer.
# | 20:22 | | Al 15 reacties
10-05-2002
LUNA EN HET ARBEIDERSETHOSVan niets doen word je moe. Dat is sinds de afgelopen weken voor mij een feit. Ik heb wel gewerkt. Natuurlijk. Beetje schrijven, beetje doorsturen via de mail. Klaar. Vastgeroest aan m’n bureaustoel. Ik had 6 weken niet gewerkt in de zorg. Even geen zin in. Even een beetje m’n enthousiasme kwijt. Ik heb een 0-uren-contract daar, dus ik kan in principe werken wanneer ik wil. Ik hoef het voor het salaris niet te doen, al heb ik wel mijn oog laten vallen op een super-hyper-geweldige afwasmachine die mijn taak als huisvrouw een stuk aangenamer zal maken. Ik werk in de zorg omdat ik het leuk vind. En aangezien er in de zorg, en ook in het verzorgingshuis waar ik werk, altijd en elke dag wel diensten openstaan is die baan voor mij een perfecte combinatie naast mijn freelance schrijfopdrachten. Toch heb ik 6 weken achter m’n computer gezeten en achteraf had ik dat niet moeten doen. Je wordt een beetje eenzaam als je elke dag in je eentje thuis werkt. Je ziet alleen je beeldscherm. Ik had niet echt verwacht dat ik mijn collega’s en de bewoners zou gaan missen. Ik heb hen ook niet écht gemist, ik miste vooral het de deur uitgaan. Op je fiets naar je baan, naar je werk. Fysiek hard werken. Lekker. Toen ik gisteren na 8 uurtjes werken de deur van het verzorgingshuis uitstapte voelde ik me geweldig. Ik had mijn taak voor die dag erop zitten en het wijntje dat thuis op me wachtte had ik ook echt verdiend. Ik voelde me weer actief deel uit maken van de maatschappij, hoe belachelijk dat ook klinkt. Vanavond werk ik weer. Lekker. Ik heb er zin in. Pim Fortuyn in zijn boek ‘De puinhopen van acht jaar Paars’: “Arbeid stelt je in staat niet voortdurend bezig te zijn met je privé-sores en je niet voortdurend het hoofd te hoeven breken over de zin van je bestaan.”
# | 12:02 | | Al 16 reacties
08-05-2002
HET HUIS EN DE REALITEITGisteren kwamen m’n ouders een dagje naar Amsterdam. Wilden ons nieuwe huis nu eindelijk wel eens zien. “Hoe kan het nou dat ze nóg niet begonnen zijn met verbouwen? Het huis is toch al 2,5 maand van jullie?”, vroeg m’n vader. “Dat snappen we zelf ook niet helemaal”, zei ik. “Dan ga je er toch achteraan? Ik begrijp jullie niet hoor, je betaalt nu toch al hypotheek?”, reageerde hij op een manier zoals alleen vaders dat kunnen doen. “Pappa”, zei ik, “we zijn afhankelijk van allemaal mannetjes die het niets kan schelen of wij er per 1 augustus in kunnen of per 1 februari.” “Ik vind het belachelijk”, zei m’n vader en daarmee was voor hem de discussie gesloten. Ik vertelde nog over een lakse bouwkundige en een trage ambtenaar, maar hij wilde het niet snappen. “Je moet er zelf ook mee bezig zijn!”, vond hij. “Dat zijn we, maar we betalen die bouwkundige € 20.000 om alles te regelen!”, riep ik. “Dat is een klootzak”, zei m’n vader. “Maar wat vind je van het huis zelf?”, vroeg ik. “Gaat dit plafond eruit?”, vroeg hij. “Ja, alles gaat eruit, niks blijft staan, alle muren gaan eruit, de vloer, het plafond. Alles. Alles wordt anders. Je moet gewoon naar de ruimte zelf kijken”, zei ik. “Er moeten nieuwe kabels getrokken worden. En die contactdozen, die moet je weg laten werken in de muur”, zei hij. “Pappa, daar moet je doorheen kijken. Dat regelt die bouwkundige allemaal. We hebben een huis van 300 vierkante meter in het centrum van Amsterdam gekocht. Daar gaat het om!”, zei ik geïrriteerd. M’n moeder mengde zich ook nog even in het gesprek: “Nou, je mag blij zijn als je er over 2 jaar in kan.” De tijd dat m’n ouders mij moed inspraken, mij vertelden dat ‘alles goed komt’ en voor m’n eigen bestwil tegen me logen is dus definitief voorbij. Die realiteit kwam hard aan.
# | 12:55 | | Al 25 reacties
06-05-2002
EERLIJKHEID DUURT NIET HET LANGSTVanmiddag liep ik nog tegen Suffie van www.suffie.com te zeiken: “Suffie! Ze snappen me niet! Sommige lezers van m’n log. Ik heb er geen zin meer in. Heb het gevoel dat ik op eieren moet schrijven. Dat het toch nooit goed is wat ik schrijf. Als ik over drugs schrijf dan ben ik illegaal bezig, als ik bijna aangerand ben op straat, dan is het m’n eigen schuld, als ik moe ben, dan moet ik niet zoveel drinken. Ik doe het niet meer. Ze snappen me toch niet. En m’n nieuwe huis! Dat schiet ook niet op. Ik word er moe van. De verbouwing heeft al 2,5 maand vertraging. Ik heb er geen zin meer in.” Dat soort dingen. Geen last meer van sinds 18.15 deze avond. Ik was niet van plan om op Lijst Pim Fortuyn te stemmen ook al werd me dat door www.stemwijzer.nl aangeraden. Ik was het niet altijd met hem eens. Ik was ook niet anti-Pim; zijn boek ‘De puinhopen van acht jaar paars’ ligt op m’n bureau. Ik vond hem een zeer charismatische man. Een mooie man ook, met mooie stropdassen. Een mooie man die ik op Nederland 2 vandaag ineens dood zag liggen. Met z'n stropdas losgeknoopt op z'n buik. In close up. Op de grond. Met medische mannetjes om hem heen. Beelden die ik m’n leven niet meer vergeet. Ook zijn interview in de Playboy van februari dit jaar vergeet ik niet. Een politicus (!) die zei: “Ik heb, zeker naarmate ik ouder word, geen zin om uren te besteden aan versieren. Dus als ik iemand leuk vind, dan zeg ik meteen: ‘Zullen we neuken?’” Een eerlijke man. Een eerlijke politicus. Maar eerlijkheid duurde niet het langst vandaag. En wat nu? Luna sprak Suffie net nog even. Suffie schreef: “In een klap zijn al onze zorgen en problemen triviaal.” En Suffie heeft gelijk.
# | 22:03 | | Al 51 reacties
04-05-2002
LUNA WORDT OUDNadat ik 2 dagen terug kennis maakte met mijn eerste mini-spatadertje drong het tot me door; ik ben aan het aftakelen. Ik word oud en het kan alleen maar erger worden. Ik voel me al 3 dagen ontzettend moe en als dat de prijs is die ik tegenwoordig moet betalen voor een dagje feesten dan denk ik dat ik mijn visie op stappen, drugs, uitgaan en alcohol maar eens moet herzien. Later. Tot 2 dagen terug heb ik me nooit echt zorgen gemaakt om m’n lichaam. Het was er gewoon en het functioneerde prima. Het liet me nooit in de steek, ik voelde me nooit te dik, kon me niet voorstellen dat er ooit cellulitus op billen of dijen zou verschijnen en kon me al helemaal niet voorstellen dat ik verzorgingsproducten zou moeten gaan gebruiken. Nog nooit heb ik gedacht aan het kopen van antirimpelcrème’s, bodylotions, nachtcrème’s of een AbTronics. Ik was wel eens moe, maar dat had altijd een reden; 2 nachten niet slapen, 3 dagen achter elkaar stappen, een week lang 16 uur per dag werken. Nu ben ik moe zonder aanwijsbare oorzaak. Gewoon moe. M’n lichaam doet niet meer wat ik wil. Omdat ik niet van plan ben om rustiger aan te doen, te gaan sporten of te gaan mediteren ben ik vanmiddag samen met mijn mini-spatadertje richting Etos gewandeld. De negatieve signalen van dit lichaam moeten zo snel mogelijk weggeslikt worden. Per heden ben ik in het gelukkige bezit van; 100 jeneverbes-capsules (voor maag, darm en nieren), 50 chroom-GTF-pillen (versnellen de vetafname), 100 vitamine B12-tabletten (bij regelmatig alcoholgebruik), 100 lecithine-capsules (verhoogt de weerstand en voorkomt stress), 80 ijzerlactaat-tabletten (helpt bij slapheid en vermoeidheid), 30 Q-10-softgels (maakt je opnieuw fit) en 250 vitamine C-tabletten. En omdat het afgeraden wordt om deze 710 pillen in een keer achterover te slaan, begin ik nu alvast aan een blikje Red Bull.
# | 18:17 | | Al 37 reacties
03-05-2002
LUNA ZINGT HOLLANDSE HITS“Zondag! Zondag! Vandaag blijf ik de hele dag dicht bij je! Je fluistert woordjes die ik zo graag van je hoor! Een kroeg, een juffrouw op de fiets, het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets, maar het is waar ik geboren ben. Dit dorp ik weet nog hoe het was. Jij denkt alleen maar aan je eigen zaken. En dat is toch beneden alle peil. Maar warmer zijn je lippen die me kusten. Jij wou altijd, altijd naast me staan. Je hebt ontzettend veel voor mij gedaan. Jij gaf mij wat je beloofde. Een leven waar ik in geloofde. Vluchten kan niet meer. Ik zou niet weten waar naartoe. De verre landen zijn oorlogslanden. Hoe ver moet je gaan? Vluchten kan niet meer! Laat me alleen, alleen met al m’n verdriet. Het is beter dat ik nu geen mensen zie. Niemand, niemand, niemand, die me troosten kan. Wat kan er mij in Godsnaam gebeuren met een vrouw zoals jij aan mijn zij? Blauwe ogen en een natte mond, stralende tanden en een lekkere kont. Een tong die pas spreekt als anderen zwijgen. Laten we weer eens vrijen op de hei. Maar ik ben nu bang dat ik stoor. Je loog tegen mij, alsof ik een kind was, ik geloof dat je dacht, dat ik helemaal blind was. Geef mij maar Amsterdam, dat is mooier dan Parijs. Geef mij maar Amsterdam, mijn Mokums paradijs. Geef mij maar Amsterdam, met z’n Amstel en het Ij! Nachtzuster! Wat moet ik zonder jou beginnen. Nachtzuster! Ik brand van binnen. Nachtzuster! Doe iets aan de pijn! En waarom fluister ik jouw naam nog? Hoor ik steeds je stem? Ik zie je levensgroot hier staan nog. Omdat ik niets vergeten ben.” Net een uurtje Hollandse hits geluisterd. M’n humeur van 0 naar 100 in 10 seconden. Instant pleasure, just add Benny Neyman.
# | 23:20 | | Al 18 reacties
NU-MAN, PART 21
copyright @ franz wilhelm 2002
# | 09:49 | | Al 2 reacties
01-05-2002
LUNA EN KONINGINNENACHT 2002Tijdens Koninginnenacht 2002 ontmoette ik 3 Marokkanen. Het was niet mijn bedoeling om uit te gaan die nacht, maar om een uur of 23.00 realiseerde ik me dat ik nog geen xtc-pillen had voor de volgende dag. Ik besloot om eventjes richting stad te lopen, daar naar onze betrouwbare Marokkaanse dealer K. (“Niet goed, geld terug!”) te bellen, pillen te kopen en weer terug naar huis te wandelen. Mijn ontmoeting met K. was zeer prettig. Hij zei dat hij me lang niet gezien had en hij vroeg hoe het met me ging. Hij vroeg of ik lekker ging stappen, ik gaf hem het geld en hij gaf mij de pillen. Zeer professionele kerel. Het was druk op straat. Veel jongeren met blikjes bier in hun hand. Hard schreeuwend, lallend en zwalkend. Ik wilde snel naar huis en liep vanaf het Koningsplein de Singel op. Langs de bloemenmarkt. Een groepje Marokkaanse jongens liep op mij af en voordat ik besefte wat er gebeurde stond een Marokkaan van een jaar of 20 tegen mijn been op te rijden met een flesje bier in z’n rechterhand en mijn kont in zijn linkerhand. In nog geen seconde sloeg ik op z’n schouder en schreeuwde dat-ie met z’n gore poten van me af moest blijven. “Klootzak”, dat riep ik er ook nog achter aan. Maar hij was al weer weggelopen. Naar z’n vrienden. Hij keek nog even om met een doelloze blik in z’n ogen en een grote glimlach op z’n gezicht. Woest was ik. Ziedend. Laaiend. Het gore lef. Het gore, gore lef. Dit incident mag ik niet generaliseren naar álle Marokkanen, maar ik vind het wel frappant dat bij ál mijn ervaringen met ‘ongewenste intimiteiten’ of ‘agressie’ 1 of meerdere Marokkanen betrokken waren. Vloekend en tierend liep ik om 0.30 richting Vijzelstraat om daar in de taxi te stappen bij een keurige Marokkaanse meneer. Hij heeft me veilig thuis gebracht.
# | 18:32 | | Al 98 reacties