11-09-2012

TEARS FOR FEARS

Het gaat goed met mamma. Naar omstandigheden natuurlijk, want het grote kanker-traject komt er nog aan. De toekomst is onzeker, en ja, dat is-ie altijd en er zijn dan mensen die zeggen; "Ja, ik kan morgen ook onder een bus komen." Mensen die dit zeggen denken dat ze met deze woorden enige troost brengen, maar het zijn vaak de mensen die ik zelf met alle liefde onder zo'n bus zou willen duwen. Push! Hé, verrek, je had gelijk, ik voel me toch een stuk beter, nu ik van jouw bullshit-verhalen verlost ben! Thanks! That was one small push for woman, one giant leap for mankind. And now cry me a river! Mamma wilde vorige week eindelijk haar mobiele telefoon weer hebben, na maanden aandringen van de verkering, pappa en ik. "Maar mamma, dan kan ik je ook gewoon weer even bellen met een lulverhaal", had ik gezegd. "En dan kan ik vragen wat je wil eten, dat is makkelijker toch?" Vond ze zelf van niet. Geen zin in. Tot vorige week. Ze heeft haar mobieltje terug en kan mij 's avonds bellen om te vertellen dat ik lekker gekookt hebt. "Je hebt jezelf overtroffen", hoorde ik door de telefoon. En toen had ik gewoon andijvie met een papje gemaakt. Stapje vooruit. Huilmomentje. Vorige week kwam ik 's middags even langs en toen werd mamma net in een rolstoel gezet. We besloten om samen te gaan wandelen en zijn 2 uur weggebleven, want hebben ondertussen ook nog samen geluncht in het ziekenhuisrestaurant. Dat m'n moeder voor het eerst sinds 8 weken weer naar buiten ging en voor even weer een ander uitzicht had dan de parkeerplaats waar haar bed op uitkijkt, ja, dat was toch zeker wel een stap vooruit en ook wel een klein huilmomentje. Je moeder van een afstandje in een rolstoel zien zitten aan zo'n formica tafeltje in het ziekenhuisrestaurant terwijl je zelf een soepje en een salade haalt, ja, dat was eigenlijk 1 groot huilmoment, want ik wil godverdomme lekker thuis met haar aan een zelfgemaakt soepje zitten, maar je huilt natuurlijk niet, want het feit dat ze überhaupt aan zo'n tafeltje in het ziekenhuisrestaurant zit, dat noem je dus een stap vooruit. Maar m'n moeder is de afgelopen maanden 100 stappen teruggegaan en het kost de rest van haar leven om lichamelijk ook maar iets in de richting te komen van daar waar ze 4 maanden geleden was. Maar wat is ze weer aan het knokken. "Ja, mevrouw van den Heuvel", zei de arts van haar afdeling gisteren, "het gaat goed met u en ik denk dat het tijd wordt om binnenkort het kanker-traject te gaan starten." En dan weet je niet of je moet lachen of huilen.

10 reacties

Huilen of lachen, je mag het van mij in dit geval allebei... ;)
Irene (URL) - 12-09-’12 09:12

Ja, huilen en lachen tegelijk! :-)
Minca - 12-09-’12 09:17

Prachtig verwoord.
Zezunja (URL) - 12-09-’12 09:32

Wat moet het heerlijk zijn om weer een sprankje van je moeder te zien. Maar tegelijkertijd blijft de angst voor het grote onbekende wat er nu nog meer gaat gebeuren. En maar weer afwachten hoe ze zich daar doorheen gaat slaan!
Arnoud - 12-09-’12 09:38

Wat goed dat je moeder er weer een beetje zin in heeft... en wat zou ik haar graag nu een trip naar huis, zonder dat k-traject, gunnen.
Ik duim heel hard dat het daarmee een beetje meevalt. Een meevaller hebben jullie wel verdiend vind ik...
Maris - 12-09-’12 18:44

Nou, lachen lijkt me overdreven. Maar het is een stap in de goede richting en geeft tenminste wat hoop. Waarbij gerust gehuild kan worden, gewoon omdat het een zwaar proces is.

Veel sterkte en liefs!
CiNNeR (URL) - 13-09-’12 03:01

Meid wat schrijf je toch prachtig, je maakt prachtige schilderijen, kortom je bent een prachtig mens! Dat is best wel een lach en een traantje waard.
Pamela - 13-09-’12 09:34

Normaal reageer ik eigenlijk niet, maar wil nu toch graag even iets zeggen. Dat van die "je kan ook onder een bus terecht komen" komt mij namelijk akelig bekend voor. Mijn zus is ongeneselijk ziek, een tijdbom waarvan we niet weten wanneer deze af gaat. Deze onzekerheid is zo ontzettend moeilijk, en dan heb ik inderdaad dit soort opmerkingen (letterlijk met die bus, waar halen ze het toch vandaan?) naar mijn hoofd geslingerd gekregen: rot toch op! Het is gewoon pure onbegrip die flink pijn kan doen, maar die is er al genoeg. Dit soort mensen moet je niet te veel toelaten, laat ze maar rondlopen met hun domheid. Heel veel sterkte!
Sarah - 13-09-’12 14:23