02-08-2012

LUNA DREAMED A DREAM

Ik droom al weken de meest vreemde dromen en het vreemde is dat ze ook allemaal blijven hangen. En dan niet alleen nog een beetje aanwezig zijn in de eerste minuten dat je ontwaakt en dan langzaam vervagen met het verloop van de dag, nee, ik vergeet ze nooit meer.

Ik droomde dat ik op de begrafenis van mijn oma was, de moeder van mijn moeder. Terwijl mijn moeder in het echt niet gespeecht heeft tijdens de crematie van haar moeder, speechte ze wel in mijn droom. En ze deed dat op de manier zoals ik het zou doen, niet op haar manier: "Hoi pap, oh nee, sorry, hoi mam, ja, sorry ik ben een beetje zenuwachtig en ik weet niet of ik wel de goede papiertjes heb uitgeprint." Als mijn moeder op een begrafenis zou moeten spreken dan zou ze dat rustig, zakelijk, emotieloos en met grote afstand kunnen. Denk ik, want ze heeft nog nooit tijdens een begrafenis gesproken. Ik weet dat ik in de toekomst wél op haar crematie zal spreken. Ik weet nu ook al wat ik dan zal zeggen, omdat die tekst al een jaar in m'n hoofd zit. Ik weet nu al dat dat enigszins chaotisch, manisch en emotioneel zal gaan. Om mijn moeder in mijn droom te zien spreken als ik, maakte me aan het lachen.

Ik droomde dat ik op een feestje was met 5 mamma's. Allemaal van een leeftijd tussen de 35 en 70. Het was een gezellig feestje.

Ik droomde dat ik naar de crematie van m'n moeder moest en dat ik nog geen schoenen had en ik moest perse groene schoenen aan, omdat die het beste bij m'n jurkje zouden passen. Ik ging naar mijn oma, die al 20 jaar dood is, in haar flatje aan de Wilgenlaan en vond daar stapels groene schoenen en kon niet kiezen.

Eergisteren droomde ik een soortement van actiefilm met veel vuur en drama en af en aan rijdende ambulances en politieauto's en mamma ging dood op de bovenste verdieping van een gebouw en ze zag er zo vreselijk uit dat besloten moest worden om haar in een dichte kist te begraven, maar omdat de hele wereld eruit zag als 1 groot inferno was er niet eens tijd voor een fatsoenlijke condoleance of begrafenis en toen raakten we ook nog eens de kist kwijt. Het was vreselijk.

Gisteren durfde ik niet in slaap te vallen.

3 reacties

Dat laatste vind ik niet gek, je zou voor minder nog maar weinig naar de nacht verlangen. Denk dat het uiting geeft aan angsten en gevoelens die je overdag probeert ver van je te houden. Maar goed, daar heb je nu allemaal niets aan. Beetje raar advies maar blowen voor het slapen gaan wil wel eens helpen, dan herinner je je dromen vaak minder of niet.

Dikke knuffel!
CiNNeR (URL) - 03-08-’12 02:32

Wat heftig. Daar word je niet echt uitgerust van wakker, dat soort dromen.
Eveline (URL) - 03-08-’12 21:33

N.a.v. je tweets: F*ckad*ck!
Afgezien van alle emotionele ellende wordt dit voor je inkomsten wel een probleem. Nu heb ik begrepen dat je als zzp´er dit jaar 20.000 belastingvrij kunt reserveren voor een ´sabbatical´(danwel zorgverlof in ons geval....). Ook al heb je dat niet in een la liggen, misschien toch eens met een boekhouder gaan brainstormen over mogelijkheden om te middelen over voorgaande jaren en de eventueel te maken reserves om in elk geval nu minder belasting te hoeven betalen of wellicht zelfs wat terug te krijgen om het wat langer uit te zingen. dan maar geen wereldreis als sabbatical. Men heeft het over 4 uur familiezorg per maand voor ouders, maar daar ga jij al ver overheen...En anders, helaas pindakaas, moet je naar het bijstandloket voor zzp´ers stappen voor overbrugging. Hoef je je niet rot over te voelen, want zodra je weer genoeg verdient komen ze ´t overschot gewoon terughalen. Maar hoef je in elk geval niet naar de voedselbank!
patchwork - 04-08-’12 03:40