29-11-2011

LUNA ZIET HYSTERIA

Mail & Female (1 van de leukste seksshops in Nederland, zowel online als hun echte winkel op de Nieuwe Vijzelstraat 2 in Amsterdam) had me uitgenodigd voor de feestelijke première van de film Hysteria; een film over hysterische vrouwen en de uitvinding van de vibrator. Daar wilde ik natuurlijk wel naartoe. Of de verkering mee wilde. "Als ik een film wil zien over hysterische vrouwen en vibrators, dan kan ik net zo goed thuis blijven", had hij gezegd. "Hoezo, ik ben hartstikke sane man", had ik bits geantwoord, "maar als je niet mee wil, dan ga ik wel alleen hoor." Maar uiteraard wilde hij wel mee, een uitje which involves vibrators en vrouwen, dat kon hij natuurlijk niet afslaan. Dus zo zaten wij gisteren gezellig naast elkaar in de Melkweg-bioscoop te genieten van 'een waargebeurd verhaal over vrouwelijke seksualiteit en emancipatie in een periode waarin kuisheid en conservatisme de geldende norm was'. Al kun je Hysteria beter zien als een romantische komedie die zich afspeelt in het Victoriaanse Engeland. De jonge dokter Mortimer Granville krijgt een baan als assistent van dokter Dalrymple; een dokter die vrouwen dagelijks behandeld voor hysterie, oftewel 'hysteria', vandaar ook de titel van deze film. Deze 'ziekte' leidde bij vrouwen tot depressieve gevoelens, woedeaanvallen of prikkelbaarheid, en deze konden tijdelijk worden verholpen door een zogenoemde 'bekkenmassage'. Deze bekkenmassage (keurig uitgevoerd onder een fluwelen kleedje) eindigde meestal in een 'spasme', waarna de vrouw er weer een tijdje tegenaan kon. Zo'n spasme was natuurlijk een orgasme, maar dat ook vrouwen klaar konden komen, dat wisten ze in de Victoriaanse tijd nog niet. De spasmes hadden volgens de Victoriaanse doktoren zelfs helemaal niets te maken met seks, maar ondertussen zaten ze wel met hun ingeoliede vingers in de kutjes van menig Victoriaans dame om haar op die manier van haar hysterie af te helpen. Niet dat de doktoren er van genoten om die bekkenmassages te geven, integendeel, ze vonden het zelfs een vervelende behandeling waar ze vooral kramp in hun handen van kregen! Samen met een in elektriciteit gespecialiseerde uitvinder (iets wat net bestond in die tijd) gaan de dokteren Granville en Dalrymple uit de film experimenteren met een nieuw elektrisch apparaat. Et voila; de allereerste vibrator was een feit! Feit is ook dat Hysteria een superonderhoudende film is qua storyline, maar ook qua historische beelden (geweldige kostuums en settings). Daarnaast pik je een stukje geschiedenis mee (die zelfs ik als vibrator-expert niet kende) én de film heeft ook nog eens een happy end! En zoals de doktoren, mannen en vrouwen anno nu wél weten; éverybody needs a happy ending once in a while. Die houden je sane.

Hysteria gaat draaien in de wat kleinere bioscopen op 8 december. En een medewerker van @ParadisoFilmsNL (de distributeur van de film) liet weten dat de film ook in de Pathe-bioscopen gaat draaien: www.pathe.nl.
Meer info: IMBD

25-11-2011

LUNA ONTVANGT INTERESSANTE LECTUUR

"De Jehovah's staan voor de deur", gilt oppasmeisje M. terwijl ze me tegemoet komt gerend naar de keuken, "de Jehovah's, de Jehovah's!"
"Vraag maar of ze een wijntje willen", zeg ik.

Oppasmeisje M. vindt het superleuk om anderen voor de gek te houden, maar ik trap er deze keer mooi niet in! Haha! Dat zal haar leren om mij van mijn kookkunsten af te houden!

"Ze hoeven geen wijn", zegt M. even later.
"Staan ze er echt?"
"Ja, echt."
"Nee, echt niet", maar ik loop wel richting de voordeur.

"Hoi", zeg ik.
"Hallo", zeggen J. en O. in koor.
Het is het Jehovah-stelletje dat al een paar keer op de koffie is geweest om met mij te praten over het leven. Hun leven. Mijn leven. Hoe ik de dingen zie. En hoe zij de dingen zien. En over de verschillen daarin. Niet op een belerend toontje, althans, dat gevoel heb ik niet, maar meer uit een wederzijdse interesse. Waarom doe ik de dingen die ik doe? En waarom kiest iemand voor zo'n streng religieus leven? Ik denk omdat J. en O. binnen de Jehovah-gemeenschap zijn geboren, maar zij zijn van mening dat het hun eigen, vrije keuze is.
"Sorry hoor, maar ik dacht dat ze een grapje maakte. Ze kwam helemaal gillend de keuken in dat de Jehovah's voor de deur stonden."
"Is niet erg hoor", zegt O.
"Maar willen misschien jullie een wijntje?", zeg ik met een big smile.
"Nee, we komen even wat brengen."
"Oh, wat dan?"
Jehovah-mannetje J. grabbelt wat in zijn typische lederen Jehovah-tas.
"We hadden het er thuis nog over gehad en we kwamen dit boekje tegen en we dachten; dat is echt iets voor jou."
Hij reikt me een Wachttoren aan met de titel 'Wat is de Bijbelse kijk op seks?'.
"Hahaha", lach ik, "dat meen je niet! Dat vind ik leuk!"
"Ja, we dachten al dat je het leuk zou vinden."
"Ik ga het lezen en dan kunnen we het de volgende keer daarover hebben."

Ik las het zinnetje 'Masturbatie kweekt een ongezonde, egoïstische kijk op seks. De Bijbel belooft dat God 'kracht die datgene wat normaal is te boven gaat' kan geven aan hen die oprecht hun best doen om met deze gewoonte te stoppen.' (2 Korinthiërs 4:7; Filipenzen 4:13).

Ik hoop dat ze snel weer langskomen.
Echt.

24-11-2011

LUNA EN EEN SCHIJTPROBLEEM

De ontmoeting ging zo goed tussen de 3 kantoorkaters en poezendiva Oprah. Sid Vicious gaf Oprah keurig een neusje-neusje bij aankomst, Frank Sinatra keek even op en daarna niet meer om en Bruce Lee liep en loopt nog steeds met een blik van die-kale-had-van-mij-niet-gehoeven-maar-het-vrouwtje-vindt-mij-toch-de-liefste. Ook de 3 maanden daarna leek het kwartetje poezen prima met elkaar overweg te kunnen, of elkaar op z'n minst te tolereren. En Oprah is zo lief en zo leuk en zo zacht en ze spint zo hard. Tot ik een maand geleden een drol op de bank vond. Foutje, sorry vrouwtje. Maar een paar dagen later lag er weer eentje. De dag later weer eentje. Een andere keer zag ik Oprah schijten op een stoel terwijl ik er naar stond te kijken. Flats. En als het dan gewoon van die harde poezendrollen waren dan had ik er misschien nog mee kunnen leven. Doekje erover en klaar. Doen alsof het niet gebeurd is. Nobody has to know! Maar Oprah legt van die natte, halfzachte en vreselijk stinkende hoopjes, die, en dat hoorde ik later pas, typisch blijken te zijn voor Sphynxen. En ik ben natuurlijk altijd de eerste die ze ontdekt hè? Of de verkering doet gewoon alsof hij niks gezien heeft, want wie het als eerste ziet moet het opruimen, waardoor ik dus nu al weken bijna dagelijks 's ochtends met m'n handen in de halfzachte stront die al een beetje begint op te harden in het midden, zit. En als ik heel eerlijk ben, dan kan ik minstens 1 ander halfzacht ding verzinnen dat na een tijdje begint op te harden, wat ik in de ochtend aan wil raken. Gatverdamme! En het blijft niet alleen bij die drollen. Oprah pist ook regelmatig op plekken waar het niet de bedoeling is. Gatverdamme! De verkering is er al helemaal klaar mee, maar ik ben op zoek naar een oplossing. Of een oorzaak. Al is die oorzaak eigenlijk overduidelijk te vinden in de aanwezigheid van kater Sid Vicious, die met zijn verstandelijke beperking het fenomeen naaktkat gewoon niet lijkt te begrijpen. Hij rent haar van links naar rechts achterna door het huis en blijft haar daarna net zolang aanstaren tot ze van de stress haar hele darminhoud en blaasinhoud laat lopen. Kortom; het botert niet zo tussen Sid Vicious en Oprah. En dat is natuurlijk heel zielig voor hen, maar vooral héél zielig voor mij! Want om Sophie's Choice-achtige toestanden te voorkomen moet ik het principe Last in, First out gaan toepassen.

06-11-2011

ZE ZIJN ZO SCHATTIG ALS ZE KLEIN ZIJN

Als een peuter of kleuter een grappige of gekke uitspraak doet, dan is dat meestal nog heel erg lief en grappig en ook allemaal twitter-, blog- en zelfs boekwaardig, maar wat als een 10- of 11-jarige een uitspraak doet waarbij je zoiets hebt van; 'Eeeeeh, say what?' Is het dan nog grappig? Is het dan nog schattig te noemen? Of moet je ervan uitgaan dat 10- en 11-jarige dondersgoed weten wat ze zeggen, maar je gewoon voor het blok of voor schut willen zetten? Gewoon omdat ze aan pre-puberen zijn. Of om je gewoon even te laten voelen dat jij dus echt raar bent. En héél anders. En oud.

Zo trakteerde oppasmeisje M. mij op de uitspraak: "Chantall, dat vind ik dus echt zo'n paardennaam hè?"
"Ken jij paarden die Chantall heten dan?", vroeg ik.
"Nee, ik heb het over die vrouwen die paardrijden."
"Eeeeeh..."

Dochter S. 2 maanden geleden, bloedserieus: "Jij bent gek."

Oppasmeisje M. vraagt of ik voor J. ook nog andere vriendjes heb gehad.
"Ja, voor J. had ik 10 jaar een relatie met P.", zeg ik.
"En nog meer?"
"Ik heb daarvoor nog meer vriendjes gehad, ja."
"Hoeveel dan?"
"Een stuk of 6."
"En heb je het met allemaal gedaan????"
"Nou, ik heb het met nog wel meer jongens gedaan."
Met grote ogen en haar mond open van verbazing vraagt ze: "Was jij vroeger knap dan?"

Dochter S. vorige maand: "Jij bent gek."

Oppasmeisje M. over lesbiennes: "Dat is toch niet normaal!"
"Waarom niet, als ze maar van elkaar houden, toch?", zeg ik.
"Nee, dat bedoel ik niet."
"Wat dan?
"Wat kunnen die nou samen doen?"
"Eh, hoe bedoel je?"
"Nou, die hebben 2 gaatjes, dat gaat toch helemaal niet?"
"Eeeeeh..."

Dochter S. vorige week: "Jij bent écht gek."

Maar gelukkig is ook J. nog wel eens onderwerp van gesprek. Terwijl dochter S. en ik naar de stad wandelen om boodschappen te doen, zeuren we over pappa en dat het echt wel heel dom van hem is om niet met ons mee te willen naar de stad, omdat we dus écht niet de hele tijd overal willen kijken als hij dat soms denkt en dat hij voor straf dus mooi geen vietnamees loempiaatje krijgt en wij lekker wel.
"Weet je", zegt dochter S.
"Nou?", vraag ik.
"Ik begrijp dus echt niet hoe pappa aan zo'n leuke vriendin komt."

03-11-2011

LUNA WEET VOOR 'T EERST GEEN TITEL

"Hé, is P. nou al vader geworden?", vraagt m'n moeder. "Ik weet het niet, ik heb nog niks gehoord, maar het zou toch wel zo ongeveer nu moeten zijn, want hij schreef dat ze in oktober was uitgerekend", zeg ik. "Ik heb al zitten kijken op de website van P.'s bedrijf", zegt m'n moeder. "Nee! Mamma! Dat doe je toch niet!", zeg ik, "daar gaan ze toch niet schrijven dat P. een kindje heeft gekregen?" En dat stond er ook niet. Natuurlijk niet. Maar ikzelf moest eerlijk toegeven aan m'n moeder dat ik al had gezocht onder 'geboren in Amsterdam' op Google. Ook alle Social Media had ik, zonder effect, al doorgespit. "Ja, maar ik durf 'm niet te bellen hoor", zeg ik, "straks is het niet goed gegaan, want ze zijn allebei toch al 40+, en dat zou ik vreselijk verdrietig vinden om te horen. Ik wil gewoon even weten dat ze een gezond kindje hebben." En daarna check ik m'n hele Facebook, Twitter, iPhone, e-mail-contactenlijst en kom ik eigenlijk maar op 1 iemand die ik durf te bellen. En die iemand vertelt me even later dat P. en zijn nieuwe vriendin een helemaal gezond meisje hebben gekregen. Alles erop en eraan. Everybody happy. En dan heb je zoiets van; helemaal fijn en goed, want ik zat er toch een beetje mee, maar ja, noem het lot, noem het toch even aan elkaar denken, noem het karma, energie, noem het Social Media, noem het weet ik veel wat, maar een dag later belt P. mij om trots te vertellen dat hij vader is geworden. En dan ben je blij voor hem. En dan heb je gewoon weer een heel normaal en vertrouwd gesprek. En dan gun je hem en z'n nieuwe vriendin het allerliefste en mooiste kindje van de hele wereld. En alle, alle, alle geluk. Maar dan bel je zelf toch, nadat je de telefoon hebt opgehangen, in tranen naar je eigen verkering; "Ik vind het zo moeilijk om te horen allemaal." En dan zegt je verkering dat hij het niet erg vindt om nu naar het ziekenhuis te gaan om z'n sterilisatie ongedaan te maken en dat ik dan wel weer aan de pil kan gaan en dat ik er dan nog zolang over na mag denken als ik wil, maar dat het allemaal heus nog wel kan. Maar ik word over 2 weken 36. En ik wil het helemaal niet.