LUNA'S ANDERE SITES
ZOEKEN
ARCHIEF
LAATSTE FLICKR-FOTO
Alle content © Chantall van den Heuvel
Deze website is ontworpen
door mar10e.com en site-lay overgezet naar PivotX door PixelPrinses
tip
Ik koop de afgelopen dagen elke dag een cadeautje.
Niks groots, niks duurs.
Ik moet lief voor mezelf zijn.
Niet omdat anderen dat niet zijn, integendeel.
Juist al mijn vrienden hebben zich als 1 grote warme massa om me heen gevouwen, me getroost, me vastgehouden, me gezegd dat alles wel goed komt, dat ik sterk ben, dat ik leuk ben, dat ik lief ben, ze hebben voor me gekookt, met me meegehuild, met me gelachen, me advies gegeven, elke dag gecheckt om te vragen hoe het gaat, me ervan overtuigd dat ik altijd mag bellen of langskomen als ik het niet meer trek.
Met zoveel armen om je heen voel je je overal thuis.
Ik moet mezelf eraan blijven herinneren dat er ooit ook weer een thuis is voor mij en de katten.
Een écht thuis.
Anders word ik langzaam gek.
En nu zat ik daar sowieso altijd al een beetje tegenaan.
Zaterdag kocht ik een armband met blauwe schelpjes.
Zondag een tompouce.
Maandag een tweedehands retro-sprei.
Dinsdag kocht ik 2 nieuwe theedoeken.
Woensdag een zakje wasknijpers in de vorm van een klavertje 4.
Vandaag 2 groene pannenlappen.
Als het kan laat ik het inpakken.
“Is het een cadeautje?”
“Ja.”
Voor mezelf.
De rouwkaart van de pa van P. kwam binnen.
Zonder mijn naam eronder.
De naam van de moeder van P.
De namen van de zus en zwager van P.
De namen van de nichtjes van P.
De naam van P.
Zonder Luna.
Dat was raar.
Dat was logisch.
Maar dat was raar.
Morgen wordt de pa van P. begraven.
P. heeft liever niet dat ik er bij ben.
Ik begrijp dat.
Ik moet dat respecteren.
Hij vindt het fijn dat ik dat respecteer.
Als ik wel ga is het moeilijk.
Als ik niet ga is het ook moeilijk.
Een begrafenis is trouwens sowieso niet mijn idee van een feestje en ik denk dat de pa van P. het allemaal wel had begrepen.
Ik brand morgen zelf wel een kaarsje.
En ik weet nu al dat ik, ondanks de totale chaos van deze hele situatie, dankbaar zal zijn voor het moment.
Ik ben begonnen met het puinruimen in ons grote huis.
Het doet verdriet.
De poezen snappen er niks van.
Ik weet niet waar te beginnen.
Ik weet niet waar het eindigt.
Al voelt het ook goed om alles wat ik had opnieuw te evalueren, te bekijken, te checken en te realiseren, te voelen; ik kan zonder.
Vandaag ging de telefoon.
“Met Luna.”
Het was Kim van een uitvaartmaatschappij en ze zocht P.
“Nee, die is er niet, maar ik ben zijn vriendin, waar gaat het over?”
“We willen graag een afspraak maken om te kijken of alles nog klopt.”
“Volgens mij heeft hij niet eens een uitvaartverzekering.”
“Ja, maar daarvoor willen we graag een keertje langskomen.”
“Eh.”
“Ja, dat doen we elke 2 jaar.”
“Eh.”
En dan pas zie ik in wat voor een bullshit dit gesprek op dit moment is.
“Mijn man en ik gaan uit elkaar, dus als je m’n man wil spreken, dan zou ik over een paar maanden maar terugbellen.”
“U gaat scheiden?”
“Zoiets ja.”
“Misschien heeft ú dan een uitvaartverzekering nodig?”
Ja, dat was lachen.
Ik had vandaag een stukje willen schrijven met de titel ‘Luna in haar tijdelijke Bachelorette-Flatte’.
En dat ik voor het eerst in m’n hele leven alleen heb geslapen gisternacht.
Dus; zonder man naast me.
Zonder poezen in bed.
Zonder ouders in de buurt.
Of zonder huisgenoten in een andere kamer.
Ik vond het doodeng.
Maar het ging eigenlijk best goed.
En ik had m’n teddybeer bij me.
Ik had ook willen schrijven dat ik vandaag het gevoel had dat het allemaal wel goed zou komen.
Dat ik zoveel lieve vrienden heb die mij hier doorheen gaan slepen.
Dat ik zoveel vertrouwen in mezelf heb dat het ook financieel wel goed komt.
Dat mijn toekomst zo mooi gaat worden.
Dat P. en ik op een volwassen en liefdevolle manier uit elkaar gaan.
Vandaag is de pa van P. overleden.
Ik ben weer in de Bachelorette-Flatte.
Alleen.
Met teddybeer.
Tussen euforie en wanhoop bevinden zich vele gradaties.
Ik heb ze allemaal al minstens 100 keer gevoeld.
Mijn initiële boze gevoel was;
Als hij nou maar meer dit!
Als hij nou dat!
Als hij nou niet!
Als hij!
Als hij!
Dan!
Dan!
Dat gevoel heeft na 4 dagen plaatsgemaakt voor de tekst van een liedje van De Dijk;
Het is zijn schuld niet.
Net zomin de mijne.
Het is de manier zoals de dingen gaan.
Het is wat de tijd kan doen met 2 mensen.
Het was goed.
Maar nu mankeert er toch wat aan.
Er zijn van die columns waarvan ik de titel al een tijdje weet.
Alleen de inhoud is nog onbekend.
Hoe lang maalt deze titel al door m'n hoofd?
Een dag?
Dagen?
Een week?
Weken?
Maanden?
Een jaar?
Maakt het eigenlijk uit?
Gisteren heb ik tegen P. gezegd dat ik bij hem weg ga.
Of hoe ik het ook had kunnen zeggen: "Het is uit."
Uit.
Over.
Ex.
Ik ben bang.
Ik ben zo verdrietig.
Ik ben zo opgelucht.
Ik moet huilen.
Ik moet lachen.
Ik vind het spannend.
IK vind het meer dan dapper dat ik dit durf.
Ik weet niet waar ik aan ben begonnen.
Waar ben ik aan begonnen?
Ik heb 4 katten.
Ik heb geen huis.
Ik heb geen vaste baan.
Ik heb geen pensioen.
Ik heb totaal geen houvast meer.
Ik laat al mijn zekerheden achter.
Ik laat misschien wel alles achter.
Ik ben zo bang voor dat wat komen gaat.
Maar ik weet alleen sinds zo'n lange tijd weer:
Ik hou van mij.
Ik ben vertrokken voor een lang weekend naar Londen met vriendin Sarah! En het plan is om zoveel mogelijk te gaan shoppen en eten! En dan nog een keer shoppen en dan weer eten. Misschien een biertje tussendoor, dat ook. Even weg van alles! Weg van drama's en toestanden en computers en opdrachten en moeten, moeten, moeten! Op de foto show ik, naast mijn net geverfde brandweer-rode haar, mijn speciaal voor deze gelegenheid gemaakt armband met Engelse postzegels en zoveel glitter en glim dat m'n camera het niet kon vastleggen. Voor Sarah maakte ik een blauwe. Had ik al gezegd dat ik dit weekendje weg ontzettend verdiend heb en dat ik er ontzettend aan toe ben?
De pa van P. werd 76.
Niemand zei het, maar iedereen dacht het.
Ook hij. Vooral hij.
Dit zou wel eens z'n laatste verjaardag kunnen zijn.
Zo'n verzorgingshuis is ook niet echt een omgeving om 'even lekker aan te sterken'.
Want dat is de bedoeling van zijn verblijf aldaar. Volgens de huisarts.
De realiteit is dat het verzorgend personeel hem 's ochtends wakker maakt. Ze brengen z'n medicijnen. Ze komen kijken als hij op de noodpieper om z'n nek heeft gedrukt omdat hij voor de zoveelste keer is gevallen. En ze brengen hem 3 keer per dagen eten.
En dat is dan ongeveer dat.
"Ik zit hier te verpieteren", had z'n pa een paar weken terug nog gezegd.
Nu lijkt hij z'n lot te aanvaarden en soms niet eens meer te weten welke dag het is.
Hij zegt sowieso weinig.
En wacht gelaten op wat de volgende dag hem brengt.
Meestal is dat weinig.
Maar vorige week was het dus z'n verjaardag.
En ook hem deed het vast wel verdriet dat z'n vrouw als cadeau een te krappe trui had gekocht, omdat ze waarschijnlijk dacht dat hij 3 maten was afgevallen de laatste maanden.
Ik moest er wel even van slikken in ieder geval, toen ik probeerde om die trui over z'n lijf te hijsen.
En een joggingbroek krijgen voor je verjaardag, omdat je die zo gemakkelijk aan en uit kan trekken, dat is vast ook niet zijn idee van een feestje. Maar het was uiteindelijk wel het meest praktische en bruikbare cadeau.
Want wat geef je een man die de hele dag in een verzorgingshuis zit en dus eigenlijk niets anders meer nodig heeft dan medicijnen, wat te eten en te drinken? Wat geef je een man die waarschijnlijk nog maar kort te leven heeft? Wat geef je een man die de moed zelf een beetje heeft opgegeven?
Wat zeg je? 'Gefeliciteerd' natuurlijk, maar het 'nog vele jaren' kan weggelaten worden. En het met de hele familie uit volle borst zingen van 'Lang zal-ie leven' voelde ook een beetje wrang.
Dus wat doe je op zo'n dag? Je trekt je mooiste jurk aan. Je bluft je overal doorheen. Je lacht. Je eet een gebakje. Je staart wat uit het raam. En je probeert aan andere dingen te denken. En dan lach je nog maar een keer.
Je probeert je hoofd boven water te houden.
Net als alle andere dagen de afgelopen 4 maanden.
Want dat doet hij.
Dat doen wij.
Dat doe ik.
En de volgende dag bracht ons allemaal gewoon weer een nieuwe dag.
¶ | luna | 2 reacties
ARCHIEF
- Mei 2013
- April 2013
- Maart 2013
- Februari 2013
- Januari 2013
- December 2012
- November 2012
- Oktober 2012
- September 2012
- Augustus 2012
- Juli 2012
- Juni 2012
- Mei 2012
- April 2012
- Maart 2012
- Februari 2012
- Januari 2012
- December 2011
- November 2011
- Oktober 2011
- September 2011
- Augustus 2011
- Juli 2011
- Juni 2011
- Mei 2011
- April 2011
- Maart 2011
- Februari 2011
- Januari 2011
- December 2010
- November 2010
- Oktober 2010
- September 2010
- Augustus 2010
- Juli 2010
- Juni 2010
- Mei 2010
- April 2010
- Maart 2010
- Februari 2010
- Januari 2010
- December 2009
- November 2009
- Oktober 2009
- September 2009
- Augustus 2009
- Juli 2009
- Juni 2009
- Mei 2009
- April 2009
- Maart 2009
- Februari 2009
- Januari 2009
- December 2008
- November 2008
- Oktober 2008
- September 2008
- Augustus 2008
- Juli 2008
- Juni 2008
- Mei 2008
- April 2008
- Maart 2008
- Februari 2008
- Januari 2008
- December 2007
- November 2007
- Oktober 2007
- September 2007
- Augustus 2007
- Juli 2007
- Juni 2007
- Mei 2007
- April 2007
- Maart 2007
- Februari 2007
- Januari 2007
- December 2006
- November 2006
- Oktober 2006
- September 2006
- Augustus 2006
- Juli 2006
- Juni 2006
- Mei 2006
- April 2006
- Maart 2006
- Februari 2006
- Januari 2006
- December 2005
- November 2005
- Oktober 2005
- September 2005
- Augustus 2005
- Juli 2005
- Juni 2005
- Mei 2005
- April 2005
- Maart 2005
- Februari 2005
- Januari 2005
- December 2004
- November 2004
- Oktober 2004
- September 2004
- Augustus 2004
- Juli 2004
- Juni 2004
- Mei 2004
- April 2004
- Maart 2004
- Februari 2004
- Januari 2004
- December 2003
- November 2003
- Oktober 2003
- September 2003
- Augustus 2003
- Juli 2003
- Juni 2003
- Mei 2003
- April 2003
- Maart 2003
- Februari 2003
- Januari 2003
- December 2002
- November 2002
- Oktober 2002
- September 2002
- Augustus 2002
- Juli 2002
- Juni 2002
- Mei 2002
- April 2002
- Maart 2002
- Februari 2002
- Januari 2002
- December 2001
- November 2001
- Oktober 2001
- September 2001
- Augustus 2001
- Juli 2001
- Juni 2001
- Mei 2001
- April 2001
LAATSTE FLICKR-FOTO
www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos from Electric Luna. Make you own badge here.
Alle content © Chantall van den Heuvel
Deze website is ontworpen
door mar10e.com en site-lay overgezet naar PivotX door PixelPrinses
tip
28-05-2009
VAN LUNA VOOR LUNA
Ik koop de afgelopen dagen elke dag een cadeautje.
Niks groots, niks duurs.
Ik moet lief voor mezelf zijn.
Niet omdat anderen dat niet zijn, integendeel.
Juist al mijn vrienden hebben zich als 1 grote warme massa om me heen gevouwen, me getroost, me vastgehouden, me gezegd dat alles wel goed komt, dat ik sterk ben, dat ik leuk ben, dat ik lief ben, ze hebben voor me gekookt, met me meegehuild, met me gelachen, me advies gegeven, elke dag gecheckt om te vragen hoe het gaat, me ervan overtuigd dat ik altijd mag bellen of langskomen als ik het niet meer trek.
Met zoveel armen om je heen voel je je overal thuis.
Ik moet mezelf eraan blijven herinneren dat er ooit ook weer een thuis is voor mij en de katten.
Een écht thuis.
Anders word ik langzaam gek.
En nu zat ik daar sowieso altijd al een beetje tegenaan.
Zaterdag kocht ik een armband met blauwe schelpjes.
Zondag een tompouce.
Maandag een tweedehands retro-sprei.
Dinsdag kocht ik 2 nieuwe theedoeken.
Woensdag een zakje wasknijpers in de vorm van een klavertje 4.
Vandaag 2 groene pannenlappen.
Als het kan laat ik het inpakken.
“Is het een cadeautje?”
“Ja.”
Voor mezelf.
¶ | 10:19 | luna | 19 reacties
27-05-2009
ZONDER LUNA
De rouwkaart van de pa van P. kwam binnen.
Zonder mijn naam eronder.
De naam van de moeder van P.
De namen van de zus en zwager van P.
De namen van de nichtjes van P.
De naam van P.
Zonder Luna.
Dat was raar.
Dat was logisch.
Maar dat was raar.
Morgen wordt de pa van P. begraven.
P. heeft liever niet dat ik er bij ben.
Ik begrijp dat.
Ik moet dat respecteren.
Hij vindt het fijn dat ik dat respecteer.
Als ik wel ga is het moeilijk.
Als ik niet ga is het ook moeilijk.
Een begrafenis is trouwens sowieso niet mijn idee van een feestje en ik denk dat de pa van P. het allemaal wel had begrepen.
Ik brand morgen zelf wel een kaarsje.
En ik weet nu al dat ik, ondanks de totale chaos van deze hele situatie, dankbaar zal zijn voor het moment.
¶ | 15:41 | luna | 47 reacties
23-05-2009
LUNA KAN WEL WAT MET IRONIE
Ik ben begonnen met het puinruimen in ons grote huis.
Het doet verdriet.
De poezen snappen er niks van.
Ik weet niet waar te beginnen.
Ik weet niet waar het eindigt.
Al voelt het ook goed om alles wat ik had opnieuw te evalueren, te bekijken, te checken en te realiseren, te voelen; ik kan zonder.
Vandaag ging de telefoon.
“Met Luna.”
Het was Kim van een uitvaartmaatschappij en ze zocht P.
“Nee, die is er niet, maar ik ben zijn vriendin, waar gaat het over?”
“We willen graag een afspraak maken om te kijken of alles nog klopt.”
“Volgens mij heeft hij niet eens een uitvaartverzekering.”
“Ja, maar daarvoor willen we graag een keertje langskomen.”
“Eh.”
“Ja, dat doen we elke 2 jaar.”
“Eh.”
En dan pas zie ik in wat voor een bullshit dit gesprek op dit moment is.
“Mijn man en ik gaan uit elkaar, dus als je m’n man wil spreken, dan zou ik over een paar maanden maar terugbellen.”
“U gaat scheiden?”
“Zoiets ja.”
“Misschien heeft ú dan een uitvaartverzekering nodig?”
Ja, dat was lachen.
¶ | 21:02 | luna | 18 reacties
22-05-2009
WIST IK MAAR WAARHEEN
Ik had vandaag een stukje willen schrijven met de titel ‘Luna in haar tijdelijke Bachelorette-Flatte’.
En dat ik voor het eerst in m’n hele leven alleen heb geslapen gisternacht.
Dus; zonder man naast me.
Zonder poezen in bed.
Zonder ouders in de buurt.
Of zonder huisgenoten in een andere kamer.
Ik vond het doodeng.
Maar het ging eigenlijk best goed.
En ik had m’n teddybeer bij me.
Ik had ook willen schrijven dat ik vandaag het gevoel had dat het allemaal wel goed zou komen.
Dat ik zoveel lieve vrienden heb die mij hier doorheen gaan slepen.
Dat ik zoveel vertrouwen in mezelf heb dat het ook financieel wel goed komt.
Dat mijn toekomst zo mooi gaat worden.
Dat P. en ik op een volwassen en liefdevolle manier uit elkaar gaan.
Vandaag is de pa van P. overleden.
Ik ben weer in de Bachelorette-Flatte.
Alleen.
Met teddybeer.
¶ | 01:23 | luna | 46 reacties
20-05-2009
EN IK BRENG JE TOCH GEEN NIEUWS
Tussen euforie en wanhoop bevinden zich vele gradaties.
Ik heb ze allemaal al minstens 100 keer gevoeld.
Mijn initiële boze gevoel was;
Als hij nou maar meer dit!
Als hij nou dat!
Als hij nou niet!
Als hij!
Als hij!
Dan!
Dan!
Dat gevoel heeft na 4 dagen plaatsgemaakt voor de tekst van een liedje van De Dijk;
Het is zijn schuld niet.
Net zomin de mijne.
Het is de manier zoals de dingen gaan.
Het is wat de tijd kan doen met 2 mensen.
Het was goed.
Maar nu mankeert er toch wat aan.
¶ | 01:50 | luna | 23 reacties
17-05-2009
LUNA GAAT WEG BIJ P.
Er zijn van die columns waarvan ik de titel al een tijdje weet.
Alleen de inhoud is nog onbekend.
Hoe lang maalt deze titel al door m'n hoofd?
Een dag?
Dagen?
Een week?
Weken?
Maanden?
Een jaar?
Maakt het eigenlijk uit?
Gisteren heb ik tegen P. gezegd dat ik bij hem weg ga.
Of hoe ik het ook had kunnen zeggen: "Het is uit."
Uit.
Over.
Ex.
Ik ben bang.
Ik ben zo verdrietig.
Ik ben zo opgelucht.
Ik moet huilen.
Ik moet lachen.
Ik vind het spannend.
IK vind het meer dan dapper dat ik dit durf.
Ik weet niet waar ik aan ben begonnen.
Waar ben ik aan begonnen?
Ik heb 4 katten.
Ik heb geen huis.
Ik heb geen vaste baan.
Ik heb geen pensioen.
Ik heb totaal geen houvast meer.
Ik laat al mijn zekerheden achter.
Ik laat misschien wel alles achter.
Ik ben zo bang voor dat wat komen gaat.
Maar ik weet alleen sinds zo'n lange tijd weer:
Ik hou van mij.
¶ | 22:59 | luna | 95 reacties
15-05-2009
LUNA HOORT 'PIEPPIEPPIEP'
Ik moest nu, nu, nu ineens een pincet hebben, want er zaten een paar wenkbrauwharen de verkeerde kant op die ik ook graag nu, nu, nu wilde verwijderen. En ik weet dat ik minstens 5 pincetten in huis heb, maar waar, dat is altijd de vraag! In plaats van orde te scheppen in de chaos en de boel een beetje op te ruimen kies ik er liever voor om zo snel mogelijk van mijn wenkbrauw-probleem af te komen en over te gaan op de aanschaf van pincet nummertje 6. En Thank God voor een huis in centrum Amsterdam, want binnen 5 minuten sta ik in de Kruidvat. En omdat ik een nogal gejaagde en drukke indruk maak ben ik de target van het beveiligingsjochie. Zo'n pikkie van een jaar of 18 met net 3 schaamhaartjes en nog nooit geneukt waarbij ik me dus never nooit veilig zal voelen. En terwijl ik op zoek ben naar een pincet voel ik hem naar me staren. En ja, moet je dan terugkijken, of juist niet? Hoe kijk je als een niet-dievegge? Ik besluit vriendelijk te glimlachen, maar terwijl ik de rest van de Kruidvast door sjees loopt het jochie me quasi niet-opvallend achterna waardoor ik nog gejaagder word. Zenuwachtig, dat ook. Ga weg, denk ik, terwijl ik met een vol mandje voor de kassa sta en zie dat het beveiligingsjochie zich strategisch achter de detectiepoortje heeft gepositioneerd. En ja, ik kon er natuurlijk op wachten, want zo'n dag is het; het alarm gaat af wanneer ik door de detectiepoortjes loop. 'Pieppieppiep'! Binnen no time staat het jochie naast me. "Wat heeft u gekocht mevrouw?", vraagt het jochie. Mevrouw? Mevrouw? Ja, joh, maak de situatie nog even erger. Ik zucht en begin met het uitladen van mijn tas. "Dit heb ik gekocht en dit zat al in m'n tas en dit heb ik gekocht en dit en dit en deze mascara zat al in m'n tas en deze lipgloss ook", begin ik. Even later ligt er een ongeorganiseerde stapel met nieuwe en oude verzorgingsproducten op een tafeltje. Zijn blik blijft hangen bij mijn net gekochte Lactacyd intiemtissues. Ik wil wat zeggen als; "Ja, dat ken je niet hè? Dat is voor een frisse kut, lul!", maar ik glimlach nog maar een keertje. Even later zie ik het jochie met de tissueus op en neer lopen door het detectiepoortje. Gênant! Fucking gênant! En pas na een 5 minuten durende tas-check sta ik eindelijk buiten. Thuis epileer ik m'n wenkbrauwen en denk aan de 3 schaamhaartjes van het beveiligingsjochie. ¶ | 08:40 | luna | 13 reacties
12-05-2009
LUNA EN VRIENDIN S. IN LONDEN
Londen dus. Ik kan iedereen met een dip of depressie aanraden om eens flink met het verstand op nul en de blik op oneindig heel veel geld uit te geven! Wie zegt dat geld niet gelukkig maakt heeft nog nooit rücksichtslos geshopt in Londen. Ik voel me in ieder geval een ander mens nu. Frisser. Gezelliger. Mooier. En m'n haar zit ook een stuk beter ineens. De Londen-toon werd meteen gezet bij de eerste winkel die S. en ik betraden. Bij binnenkomst werd ons een drankje in onze handen gedrukt, want het was die avond 'girls night in', wat voornamelijk betekende dat we heel veel korting kregen bovenop de al goedkope prijzen. En we kregen bij besteding van 25 pond ook nog eens 'a nice present'. Maar vooral het woordje 'korting' triggerde een heleboel bij ons. En dat is ons eigenlijk het hele weekend blijven triggeren. De meeste aankopen waren ontzettend nodig, zoals strapless jurkjes, lange jurken, geile slipjes, hypergekleurde panty's en ringen, heel veel ringen. Andere aankopen léken vooral ontzettend handig. Vrijdag vonden wij het na inname van 3 wijntjes die geschonken werden in glazen van 0,25 cl ("Hebben we nu allebei een hele fles wijn op?") namelijk ineens een superstrak plan om een soort van bodykorset-achtig ding te kopen dat in 1 keer al ons vet zou wegdrukken. Maar eenmaal in terug in het hotel kreeg ik de elastische, zwarte worm met geen mogelijkheid over m'n lijf getrokken en daarna kon ik me eigenlijk helemaal met geen mogelijkheid meer bewegen. Vriendin S. moest me uit m'n lijden komen verlossen voordat ik in m'n broek pieste van het lachen. Maar het akkefietje met het korset zette me wel aan het denken toen ik zaterdagnacht in een typisch Engelse bowlingtent met 50's muziek op de bank hing. Ik besloot het allemaal anders te gaan doen als ik terugkwam uit Londen! Ik zou me voortaan elke dag keurig gaan opmaken met veel glitters, me elke dag gewoon netjes aankleden, vrouwelijk, dat soort dingen. Niet de hele dag in m'n pyjama blijven hangen. Of in m'n joggingbroek. Ik zou m'n nagels weer gaan lakken, eens een keertje onder de zonnebank gaan, afvallen, weer richting de 60 kilo gaan wegen in plaats van over de 70. Londen heeft me in ieder geval een flinke dosis energie gegeven. And that was just what I needed. Momenteel zit ik nog steeds in m'n pyjama dit stukje te tikken. Maar ik heb vanmorgen wél al 1500 steps gedaan. En de afwas. En ik heb 2 kastjes geschilderd. En m'n voorraadkast uitgemest. Benieuwd hoe lang dit gevoel blijft hangen. ¶ | 10:51 | luna | 16 reacties
07-05-2009
LUNA IS NAAR LONDEN!!!
Ik ben vertrokken voor een lang weekend naar Londen met vriendin Sarah! En het plan is om zoveel mogelijk te gaan shoppen en eten! En dan nog een keer shoppen en dan weer eten. Misschien een biertje tussendoor, dat ook. Even weg van alles! Weg van drama's en toestanden en computers en opdrachten en moeten, moeten, moeten! Op de foto show ik, naast mijn net geverfde brandweer-rode haar, mijn speciaal voor deze gelegenheid gemaakt armband met Engelse postzegels en zoveel glitter en glim dat m'n camera het niet kon vastleggen. Voor Sarah maakte ik een blauwe. Had ik al gezegd dat ik dit weekendje weg ontzettend verdiend heb en dat ik er ontzettend aan toe ben?
¶ | 10:09 | luna | 16 reacties
06-05-2009
LANG ZAL-IE LEVEN
De pa van P. werd 76.
Niemand zei het, maar iedereen dacht het.
Ook hij. Vooral hij.
Dit zou wel eens z'n laatste verjaardag kunnen zijn.
Zo'n verzorgingshuis is ook niet echt een omgeving om 'even lekker aan te sterken'.
Want dat is de bedoeling van zijn verblijf aldaar. Volgens de huisarts.
De realiteit is dat het verzorgend personeel hem 's ochtends wakker maakt. Ze brengen z'n medicijnen. Ze komen kijken als hij op de noodpieper om z'n nek heeft gedrukt omdat hij voor de zoveelste keer is gevallen. En ze brengen hem 3 keer per dagen eten.
En dat is dan ongeveer dat.
"Ik zit hier te verpieteren", had z'n pa een paar weken terug nog gezegd.
Nu lijkt hij z'n lot te aanvaarden en soms niet eens meer te weten welke dag het is.
Hij zegt sowieso weinig.
En wacht gelaten op wat de volgende dag hem brengt.
Meestal is dat weinig.
Maar vorige week was het dus z'n verjaardag.
En ook hem deed het vast wel verdriet dat z'n vrouw als cadeau een te krappe trui had gekocht, omdat ze waarschijnlijk dacht dat hij 3 maten was afgevallen de laatste maanden.
Ik moest er wel even van slikken in ieder geval, toen ik probeerde om die trui over z'n lijf te hijsen.
En een joggingbroek krijgen voor je verjaardag, omdat je die zo gemakkelijk aan en uit kan trekken, dat is vast ook niet zijn idee van een feestje. Maar het was uiteindelijk wel het meest praktische en bruikbare cadeau.
Want wat geef je een man die de hele dag in een verzorgingshuis zit en dus eigenlijk niets anders meer nodig heeft dan medicijnen, wat te eten en te drinken? Wat geef je een man die waarschijnlijk nog maar kort te leven heeft? Wat geef je een man die de moed zelf een beetje heeft opgegeven?
Wat zeg je? 'Gefeliciteerd' natuurlijk, maar het 'nog vele jaren' kan weggelaten worden. En het met de hele familie uit volle borst zingen van 'Lang zal-ie leven' voelde ook een beetje wrang.
Dus wat doe je op zo'n dag? Je trekt je mooiste jurk aan. Je bluft je overal doorheen. Je lacht. Je eet een gebakje. Je staart wat uit het raam. En je probeert aan andere dingen te denken. En dan lach je nog maar een keer.
Je probeert je hoofd boven water te houden.
Net als alle andere dagen de afgelopen 4 maanden.
Want dat doet hij.
Dat doen wij.
Dat doe ik.
En de volgende dag bracht ons allemaal gewoon weer een nieuwe dag.
¶ | 09:51 | luna | 10 reacties
04-05-2009
LUNA EN DE GEHEIMZINNIGE BLOEMEN
Het is 20.00 en de bel gaat. "Ik doe niet open hoor, ik doe het niet, ik doe het niet", zeg ik tegen P., maar aan de blik in z'n ogen zie ik dat het nu echt mijn beurt is om open te doen. Hij neemt immers al dagen de telefoon op als ik roep; 'Ik neem niet op hoor, ik neem niet op, ik doe het niet!' Dus ik strompel in m'n pyjama al zuchtend en puffend van de bank richting de voordeur. Daar tref ik een ietwat corpulente man met een grote bos bloemen. "Hoi", zeg ik. "Is dit 104 A?", vraagt de man. "Ja", zeg ik. "Van den Heuvel?", vraagt de man. "Ja, dat ben ik", zeg ik. En meteen krijg ik de bos bloemen in m'n handen gedrukt en de man loopt weg. "Van wie dan?", roep ik verbaasd. Maar de man haalt z'n schouders op en roept terug: "Dat weet ik ook niet." En ja, daar sta je dan. In de deuropening. Met een bos bloemen zonder afzender. En even later zit ik sprakeloos op de bank elke bloemstengel minutieus af te speuren naar een kaartje of iets dergelijks. "Van wie zijn ze dan?", vraagt P., net zo verbaasd als ik. "Ik weet het niet", zeg ik. In m'n gedachten ga ik iedereen uit m'n iPhone-lijst, m'n familie, vrienden, Twitter-vrienden, Flickr-vrienden en andere bekenden af, maar ik blijf nergens hangen. Wat dus niet wil zeggen dat geen bloemen verdien, want hell yeah, ik verdien de laatste tijd elke dag wel een bos bloemen en dat minstens voor een jaar. "Nee, liefje, ik weet het echt niet", zeg ik. "Maar je moet toch wel een idee hebben?", vraagt hij. "Nee, echt niet", zeg ik. Maar partner P. kijkt me aan alsof ik al maanden een affaire heb met die lekkere geile neger uit de Jillz-reclame. Of met zo'n lekker jong voetballertje met de viriliteit van 20 stel konijnen. Of met die ene neger uit Grey's Anatomy. Of Denzel Washington. Of met Humberto Tan, die is ook best wel lekker als je 'm met bepaalde ogen bekijkt, ja. Of met de eerste de beste Antiliaan die ik op straat tegen kwam. Of met die jongen van de soepwinkel, ja, die is ook best lekker, ja. "Nee, liefje", zeg ik, "ik weet het echt niet." En ik weet het nog steeds écht niet. ¶ | 10:10 | luna | 30 reacties
WORKSHOP 22 MEI
Er zijn nog 2 plaatsen vrij voor de workshop van 22 mei! Naast het feit dat er prachtige armbanden gemaakt zullen worden, is er natuurlijk ook genoeg ruimte om de liefste katten van Amsterdam wat aandacht te geven!¶ | luna | 2 reacties