LUNA'S ANDERE SITES

ZOEKEN

ARCHIEF

LAATSTE FLICKR-FOTO

www.flickr.com

This is a Flickr badge showing public photos from Electric Luna. Make you own badge here.

Alle content © Chantall van den Heuvel

Deze website is ontworpen
door mar10e.com en site-lay overgezet naar PivotX door PixelPrinses

tip

29-01-2006

JA, DIT IS LATER

Hé E., met Luna, je had net gebeld?, vraag ik mijn zwager E. aan de telefoon. Ja, ik had jullie thuis al geprobeerd, zegt E., en daarna P. op zn mobiel en daarna jou op je mobiel. Is P. bij jou? Ja, die zit naast me. We zijn in Tiel bij mn ouders. Wil je hem spreken? Niet even gezellig met mij?, vraag ik lachend. Nee, mag ik P. eerst even?, vraagt zwager E. op een manier die ik meteen begrijp; dit wordt geen gezellig telefoongesprek. Ik geef mijn mobieltje aan P. en blijf hem aankijken om zn reactie te pijlen. En ik zie dat het niet goed is. Ik kijk daarna naar mn eigen moeder. Er is iets niet goed hoor, fluister ik naar haar. Dus pappa is nu bij haar?, hoor ik P. vragen aan de telefoon. Zn moeder, fluister ik naar de mijne, er is iets met zn moeder. Ik adem in. En ik adem uit. En ik probeer met mijn gedachten de werkelijkheid te beïnvloeden; nu nog niet, nu nog niet, nu nog niet, nu nog alsjeblieft even niet. Nog 10 jaar erbij. Een acute longontsteking, zegt P. even later, en een bacterie en 40 graden koorts. Ze is vanmorgen met loeiende sirene naar het ziekenhuis gereden. We eten snel een kop tomatensoep en een paar broodjes bij mijn ouders en rijden daarna meteen naar P.s zus in Mijdrecht. En dan zit je aan een tafel met een biertje en een portje en een glaasje appelsap en een bakje met nootjes. En je denkt wat. En je staart wat. En je zegt dingen als: Ze is in goede handen nu en het komt allemaal wel goed. En als de vader van P. binnenkomt van zijn bezoek aan het ziekenhuis zegt hij: Nou, ze was alweer op me aan het schelden hoor, dus ze is aan de betere hand. Maar we zien aan hem dat hij ontzettend geschrokken is en dat hij zich groot probeert te houden. En we weten allemaal dat er iets veranderd is. Dat wat gaat komen weer een stukje dichterbij is. Onze ouders en schoonouders worden zichtbaar ouder. Maar het was nooit eerder zo voelbaar als vandaag.

¶ | 21:30 | luna | 29 reacties

24-01-2006

LUNA ADEMT MEE

Inademen in door je neus. Uitademen door je mond. Adem in, adem uit. Ik adem mee. De hele verloskamer in het VU ademt mee. Ik adem al uren mee. En vriend J. die ademt nog veel meer uren langer mee. Ik denk niet dat ik, mocht het ooit zover komen, op zwangerschapsyoga hoef. Ik beheers dat hijgen, ademen en puffen door het meeluisteren en meedoen met vriendin D. al tot in de finesse. Maar geef dat meisje een ruggenprik! Kan iemand mijn lieve vriendinnetje D. alsjeblieft een ruggenprik komen geven? Liggend persen. Zittend persen. Als je al 13 uur weeën om de 3 minuten hebt, kan er dan niet iemand iets aan komen doen? Op een baarkruk persen. Er wordt zelfs een vacuümpomp bijgehaald. Ik vind het verschrikkelijk om te zien dat D. zoveel pijn heeft, al voel ik ook een immens respect voor de waanzinnige oerkracht die er in haar zit. Maar na 14 uur oerkracht en zeker na 15 uur oerkracht mag van mij de hedendaagse techniek het ook wel eventjes overnemen. En precies op het moment dat ik denk; geen vrouw hoort zoveel pijn te hebben, dit kan niet goed gaan, nu is het écht, écht, écht mooi geweest, beslist de gynaecoloog dat het zo ook écht niet langer kan. Binnen 2 minuten zijn alle slangetjes en stekkers losgehaald en is vriendin D. met bed en al richting een operatiekamer gereden. Toch een keizersnede. En dan is het stil. Vanuit een met lichtgroen-skai gestoffeerde stoel staar ik naar de lege verloskamer. Geen puffen. Geen zuchten. Geen persen. Geen verpleegkundige die vertelt hoe er in- en uitgeademd moet worden. Het is heel stil. En ik kan alleen nog maar wachten. Leken de uren daarvoor voorbij te vliegen, het uur dat volgt tikt langzaam voorbij. Ik lees een folder over foliumzuur. En eentje over borstvoeding. En daarna die over foliumzuur nog maar een keer. En dan, na een heel lange tijd, komt vriend J. mij huilend vertellen dat zijn dochtertje is geboren. En na nog een keer heel lang wachten mag ik op de afdeling neonatologie vriendin D. een dikke kus komen geven en daarna minutenlang staren naar de aller- aller- allermooiste en helemaal gezonde Mila.

¶ | 20:37 | luna | 31 reacties

24-01-2006

LUNA STAAT PARAAT

Maandagochtend 7.01. Mn mobieltje trilt. Hé J., mompelde ik slaperig. Ja, normaal bel ik nooit zo vroeg, zei vriend J. rustig, maar D. heeft al vanaf 0.00 weeën. Dus als jij deze kant op kan komen? Nu? Het zou toch pas over 2 weken?, vroeg ik. Nee, het gaat nu echt gebeuren, zei hij. Ik kom eraan, zei ik ineens klaarwakker. Een paar dagen eerder vroeg vriendin D. me of ik bij de bevalling wilde zijn. Want zij en J. wilden graag fotos van alles. Weet je dat wel zeker?, vroeg ik. Dat wist ze zeker. En weten jullie ook wel zeker dat jullie mij daarbij willen en niet iemand anders?, vroeg ik. Dat wist ze ook zeker. Ik ben alleen zo bang dat jij nooit meer kinderen wil als je bij mijn bevalling bent, zei ze. Nou, als er iemand vaak naar De Bevalling op SBS6 heeft gekeken dan ben ik het wel, grapte ik, maar ik wil dat jullie er nog wel even goed over nadenken. Want ik vind het nogal wat. Een hele eer en een heel groot cadeau. Even daarvoor hadden we samen nog naar het geïnstalleerde bevalbad in de woonkamer gekeken. En hier ga je in bevallen?, vroeg ik lachend. Ja, dat is wel de bedoeling, zei ze. Wat een groot ding, zei ik, en dan komt het kindje zo gezellig naar boven drijven? Dat was wel het plan. Ik wil er erg graag bij zijn, zei ik tegen vriendin D., maar denk er nog maar even goed over na. Maar J. en D. hadden niet eens tijd om nog even na te denken of om met mij te overleggen wat voor fotos ze precies wilden. Want hun kindje kondigde zich 10 dagen te vroeg aan. Dus gisterochtend om 7.30 stond ik achter vriendin D. die in het bevalbad haar weeën lag op te vangen. Te wachten op een paar centimeter meer ontsluiting. Die niet kwam. Die zelfs na een half uur vol heel heftige weeën nog steeds niet kwam. Wat wel kwam was de beslissing van de verloskundige om naar het ziekenhuis te gaan. En de camera en ik gingen mee.

¶ | 13:08 | luna | 7 reacties

17-01-2006

JOURNAL SPREAD #38

(met dank aan Marloes voor de inspiratie)...

¶ | 13:43 | luna | 24 reacties

16-01-2006

LUNA EN EEN VERPESTE IDOLS-ERVARING

Idols: echt een programma waar ik voor thuis blijf. Waar ik voor ga zitten. Lekker kijken naar de audities, de workshops en de finalisten. Lekker een beetje zelf voor jury spelen, thuis op de bank. Maar mijn volledige Idols-ervaring wordt dit jaar verpest door die Chantal Janzen. Afgezien van haar hele hi-hi-hi-houding stelt ze buitengewoon domme vragen en geeft ze buitengewoon domme reacties. Nu valt domheid over het algemeen prima te pruimen. Ik zeg; lekker diep uitgesneden shirtje, push-up beha en iedereen vergeeft het je dat je IQ niet verder reikt dan 79. Maak ik zelf ook regelmatig gebruik van. Als ik word verwacht op een feestje met onbekenden waar ik mezelf na een aantal uur lallend terug zal vinden, dan weet ik van tevoren dat ik een lekker jurkje aan moet doen. Na afloop word ik herinnerd als het-wijf-met-die-tieten, in plaats van het-wijf-met-die-domme-antwoorden. Werkt perfect. Wat ik dus niet snap is dat die stylist van Chantal Janzen deze oer-wijsheid niet kent. Want, hoe ze het voor elkaar krijgt, krijgt ze het voor elkaar, maar ze ziet er elke week weer slechter uit dan die ervoor. Zo verscheen Chantal een aantal weken terug met een korte broek. Een korte broek! En gisteren droeg ze een plooirok. Een plooirok! Wat mij tot de conclusie brengt dat de stylist van Chantal Janzen geen stylist is, maar een styliste. Chantal heeft geen lekkere homo met een zwart lijntje om zn ogen naast zich, maar een vrouw. En niets zo onbetrouwbaar als een vrouwelijke styliste. Een homo zegt gewoon: Meid, zon plooirok moet je niet doen hoor, met die heupen van jou. Terwijl een styliste, diep van binnen jaloers op de presentatie-baan van Chantal, zal zeggen; Leuk, spannend, moet je doen, zon plooirok, lekker gek. Ik werd zaterdag compleet afgeleid van de finalisten en hun performance, het enige waar ik nog naar kon staren was Chantal in haar onflatteuze plooirok. Dus; kan die Chantal Janzen alsjeblieft weggestemd worden? Dan kan ik me weer concentreren op het programma. SMS volgende week zaterdag CHANTAL EXIT naar 5656.

¶ | 02:31 | luna | 50 reacties

13-01-2006

LUNA EN HET NU

En ineens zag ik. Maar zien is niet het goede woord. Ik voelde het. Ik voelde ineens alles, maar eigelijk voelde ik niets. Na een heel gezellige middag met Marloes kwam ons gesprek s avonds op haar koan-studie. Via Wikipedia: Een koan is een uitspraak of raadsel, dat in het Zen-boeddhisme tot doel heeft de student te verwarren, door het denken met een zodanige paradox te confronteren, dat het op de achtergrond treedt ten opzichte van de directe waarneming. De zo te bereiken continue directe waarneming, zonder (voor)oordelen, wordt in het boeddhisme verlichting genoemd. En Marloes gaf mij een voorbeeld van zon koan. En ik antwoordde. En zij vroeg weer verder en ik antwoordde weer iets anders en daarna vroeg zij weer iets verder. En door iedere vraag stuurde ze me een iets andere kant op. Moest ik harder nadenken. Dieper. En daarna nog harder en nog dieper. En weer. En weer. Tot ik ineens, na een paar uur, met open mond naar de grond staarde. Het was niet het lezen van een zinnetje met als strekking; je moet leven in het nu. Het was niet het lezen, het was niet het begrijpen, het was het voelen. Het was het ineens allemaal diep voelen. Het was het voelen dat alles wat voor nu gebeurd is, eigenlijk niets uitmaakt, omdat het niets aan nu verandert. En dat alles wat na nu zal gebeuren eigenlijk ook niets uitmaakt, omdat het niets aan nu verandert. En dát voelen was geweldig. Dat allemaal voelen, dat was een wonder. Ik loop sinds gisteravond met een glimlach door de wereld die er niet vanaf is te slaan. En misschien ben ik volgende week al mijn levensinzichten weer vergeten. En dat maakt me nu niet uit, want ik weet dat het nooit meer écht weggaat. Dat het altijd in mij zit. En om deze diepere inzichten te vieren trek ik nú een flesje champagne open.

¶ | 14:09 | luna | 25 reacties

11-01-2006

JOURNAL SPREAD #37

¶ | 12:24 | luna | 9 reacties

10-01-2006

WAS SICH LIEBT DAS NECKT SICH

Ik dacht; dat is weer eens wat anders. Een quiche. Lekker warm als avond-maaltijd, maar ook de volgende dag nog lekker koud bij de lunch. Dus ik doe boodschappen en ik bouw die quiche in elkaar. Maar wanneer ik naar de springvorm met de quiche kijk zie ik dat er zich een plasje onder de springvorm heeft gevormd. En als ik de springvorm oppak om hem beter vast te zetten, blijft de bodem op het aanrecht staan, terwijl ik de rest in mijn hand houd. De quiche stort volledig uit elkaar en al het quiche-vocht, bestaande uit melk, ei en kaas, stroomt richting de grond en over mijn net schoongemaakte gasfornuis. Kut, kut, kut, roep ik. Kuhuhuhuhut!, roep ik nog veel harder als er echt niets meer te redden valt aan de quiche. Mijn immer relaxte partner P. kijkt niet op of om van zijn positie op de bank. P.! Het gaat hier helemaal mis en jij ligt daar maar te liggen!, schreeuw ik hem toe. Wat is er aan de hand dan?, vraagt hij rustig. De hele keuken stroomt onder met die kut-quiche, zeg ik. Ja, maar daar kan ik toch niks aan doen?, vindt hij en hij kijkt weer richting een voetbalveld op tv. En ik weet dat hij volkomen gelijk heeft. Het is mijn eigen schuld dat de springvorm niet goed dicht zat. En ik ben degene die aan het koken is. Dus dat het mislukt is mijn eigen fout. Toch flip ik volledig. En jij doet godverdomme ook nooit wat!, scheld ik hem toe. Ik moet hier altijd koken en boodschappen doen en jij ligt daar maar te liggen, met dat kut-voetbal, verdomme! Daarna ga ik nog even door met mijn scheldkanonnade en ik haal er dingen bij van weken geleden. En toen! Toen! Toen heb je ook helemaal niks gedaan!, roep ik. Meisje, zegt P., doe eens even rustig. Nee, zeg ik nog steeds gefrustreerd. Ik baal enorm van de mislukte quiche. Jij bent stom, zeg ik. Boos zijn op jezelf, maar het afreageren op de ander, 1 van de voordelen van een relatie.

¶ | 02:00 | luna | 41 reacties

05-01-2006

LUNA EN HET UPC-DIGITAL-TV-PAKKET

De bel. En nog een keer de bel. En daarna wordt er op het raam geklopt. En nog een keer de bel. Ik was niet van plan om open te doen, maar als iemand 3 keer aanbelt, dan zal het wel belangrijk zijn. Als ik de deur opendoe, zet de postbode een grote doos van UPC op de deurmat. Ik heb helemaal niks besteld, zeg ik tegen hem. Iedereen krijgt het, zegt hij, het is gratis. En voor ik kan nadenken heb ik getekend voor ontvangst en sta ik met de UPC-doos in de woonkamer. UPC Digital TV kijken zonder verplichtingen! Geheel gratis en vrijblijvend, staat op de doos. En: U tekent alleen voor ontvangst en bruikleen van de UPC Mediabox. En: Ruim 10 extra tv-kanalen. En ook: 6 maanden lang digitaal kijk- en luisterplezier. En na die 6 maanden? Dat staat niet op de doos. Lekker dan. Ik laat de doos dicht en ga naar www.upc.nl voor meer informatie: Wenst u na 6 maanden niet meer te genieten van haarscherp digitaal beeld en Dolby Digital geluid, geen probleem. Laat het ons uiterlijk 1 maand van tevoren weten en in overleg komen we dan de UPC MediaBox bij u ophalen. U zit dus nergens aan vast. Nergens aan vast? UPC duwt mij dit digital-tv-pakket door de strot en als ik hier géén gebruik van wil maken dan moet ik hén bellen. En dan ook nog binnen 5 maanden, want anders gaan zij er automatisch van uit dat ik helemaal tevreden ben met mijn digital-tv-pakket en dat ik er geen moeite mee heb om 2,16 per maand extra te betalen. Belachelijk! Ronduit belachelijk! Wat een smerige manier om mij van analoge tv over te laten stappen op digitale tv. Als ik digitale tv wil, dan vraag ik er wel om. Klootzakken. Achterbakse klootzakken. Het liefst zou ik het hele pakket ongeopend terugsturen, maar ach, nu het er toch is, kan ik het eigenlijk net zo goed even installeren. Kan ik lekker naar Animal Planet kijken.

¶ | 14:21 | luna | 34 reacties

03-01-2006

LUNA EN P. DOEN AANGIFTE

Voor P. en mij zit agent Clarence. En Clarence staart al een kwartier naar zijn beeldscherm. Af en toe tikt hij iets op zn toetsenbord. En af en toe klikt hij met zn muis. Clarence heeft P. en mij vanaf onze ontmoeting een kwartier geleden nog niet aangekeken. Hij heeft wel gedaan alsof hij luisterde toen wij ons verhaal van de diefstal deden. Geknikt met zn hoofd. En gehumd. Maar wie van jullie is nu eigenlijk de melder van de aangifte?, vraagt Clarence. Wij allebei natuurlijk, zeggen P. en ik tegelijkertijd. Dat kan niet, zegt Clarence, er kan er maar 1 de melder zijn. Maar er is toch bij ons allebei ingebroken?, vraag ik. Clarence kijkt nog steeds naar zn beeldscherm. Ja, maar er is maar ruimte voor 1 melder op mn beeldscherm, zegt hij. Ik zet meneer als melder en dan bent u de benadeelde. Volgens mij zijn we allebei benadeeld, merkt partner P. op, maar Clarence doet alsof hij die opmerking niet heeft gehoord. Wie van jullie is eigenaar van de woning?, vraagt Clarence na een hele lange tijd. Wij allebei, zeggen P. en ik weer tegelijkertijd. Ook dat kan niet volgens Clarence. Kan niet in het systeem. Na elke vraag van Clarence en elk antwoord van ons volgt er een stilte van 5 minuten. Een stilte waarin Clarence met zijn mond een klein beetje open naar het beeldscherm staart en daarna elke vraag nog een keer herhaald omdat het antwoord niet in 1 keer bij hem is blijven hangen. En een stilte waarin P. en ik grote moeite doen om elkaar niet aan te kijken en niet in de lach te schieten. Dan wil ik nog even de hele aangifte met u doornemen, zegt Clarence na 2 uur, als u fouten hoort, dan kan ik die altijd nog wijzigen. Prima, zeggen P. en ik. En dan begint Clarence voor te lezen: Ik, Dhr. P. van der, geen eigenaar van het pand aan de, maar wel gerechtigd Hij is wel eigenaar van het pand, zucht ik, wij allebei. Oh, zegt Clarence. Na 2,5 uur staan P. en ik weer buiten. En wij weten nu precies waarvoor burgemeester Cohen die 500 extra agenten nodig heeft.

¶ | 18:31 | luna | 32 reacties

02-01-2006

LUNA EN HET ALS-DANNEN

Als er iets ergs is gebeurd waar je eigenlijk geen grip op had kunnen hebben, dan begint toch onherroepelijk het als-dannen. Als maar dit of dat, dan was het misschien niet gebeurd. Als het afgelopen vrijdagavond niet zo waanzinnig erg gesneeuwd had, dan hadden de treinen van Amsterdam naar Almere vast wel gereden. En als de treinen gewoon hadden gereden, dan had vriend F. niet bij P. en mij hoeven blijven te slapen en had hij na zijn werk gewoon naar huis gekund. En als vriend F. en ik die vrijdagavond niet zo ongelooflijk gezellig hadden zitten schilderen, dan had ik vast niet zoveel gedronken. En als ik niet zoveel had gedronken, dan had ik niet zo diep geslapen en misschien wel wat gehoord. En als het niet zo gezellig was geweest, dan was ik vast niet pas om 4.00 gaan slapen. En als ik niet pas om 4.00 was gaan slapen, dan was ik gewoon om 8.00 opgestaan. En als ik gewoon om 8.00 was opgestaan, dan had ik vriend F. uit kunnen zwaaien en de deur weer op de dievenklauw kunnen zetten. En als partner P. niet net zon mooie nieuwe fiets had gekocht, dan had de dief alleen mijn bloemetjesfiets in de hal zien staan en die had hij vast niet mee willen nemen. En als ik mijn digitale camera nou gewoon vrijdagavond had leeggehaald, zoals ik eigenlijk van plan was, dan zou de camera beneden hebben gelegen en niet op de eettafel en dan was tenminste de camera niet gestolen. En als onze router het gewoon had gedaan, dan hadden we tenminste een backup van al P.s teksten gehad. Maar vooral; als die ongelooflijke klootzak gewoon met zn poten van onze spullen was afgebleven, dan was er niks gebeurd. En als er niks was gebeurd, dan had ik vannacht tenminste een oog dichtgedaan.

¶ | 17:39 | luna | 18 reacties

Volg Luna op Twitter.com

BRUCE OF THE CARIBBEAN

Bruce speelde mee in de film 'Pirates of the Caribbean'! De rest van mijn ATC's; klik. ¶ | luna | Pas 1 reactie

BRUCE NOIR

Bruce goes art nouveau. De rest van mijn ATC's; klik. ¶ | luna | 7 reacties