LUNA'S ANDERE SITES









ZOEKEN
Zoek naar woorden die op deze website gebruikt zijn in Berichten of Pagina's.

ARCHIEF

LAATSTE FLICKR-FOTO
www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos from Electric Luna. Make you own badge here.



Draait op PivotX - 2.2: beta 2
XML: RSS Feed
XML: Atom Feed



Alle content © Chantall van den Heuvel


Deze website is ontworpen
door mar10e.com en site-lay overgezet naar PivotX door PixelPrinses















tip
30-11-2004

LUNA EN DE AUGURKENFABRIEK

Zaterdagmiddag bevond ik mij in een achenebbisj fotostudiootje op de Vijzelstraat. Vriendin D. had haar vrijgezellendag en er zou een statieportret gemaakt worden van haar en haar vriendinnetjes. Een uur eerder was haar aanstaande man, vriend J., in precies dezelfde achenebbisj fotostudio met de vrijgezelle mannen op de foto geweest. We mochten meelopen met een strompelende, gerimpelde man met klappergebit en werden neergezet op wat gammele stoeltjes. “Kunt u nog een beetje naar rechts”, klapperde het gebit. “En u nog iets naar links.” Mijn ogen volgden vol verbazing de fotograaf met het klappergebit. Hij leek minstens 100 en deed alles in slowmotion. Nadat we allemaal op de juiste positie zaten kwam een andere man, waarschijnlijk zijn zoon of kleinzoon, controleren of alle instellingen wel goed stonden. Niet dus. Hij moest op 12 en het klappergebit had ‘m op 16 staan. Waarschijnlijk was hem dat al vaker verteld, maar het klappergebit had een beetje moeite met de huidige techniek en waarschijnlijk was zijn korte-termijn-geheugen ook niet meer wat het geweest was. “Wie van de dames werkt er op de augurkenfabriek?”, vroeg het klappergebit ineens. Even bleef het stil. Augurkenfabriek? Augurkenfabriek? Ik keek vertwijfeld om me heen. Augurkenfabriek? Ik snapte ‘m niet, maar het was vast de bedoeling dat we er om moesten lachen. “Hahaha!!!”, deden we met z’n achten en de fotograaf flitste met z’n camera. De hele dag moest ik aan de augurkenfabriek denken. Ik snapte ‘m echt niet. En toen ik die nacht thuiskwam vroeg ik aan P. of de mannen misschien door dezelfde fotograaf op de foto waren gezet. “Ja! Wat een kerel hè?”, zei hij. “Prachtige man”, zei ik. Of ik wist hoe oud hij was. De fotograaf bleek 85 en al 67 jaar in het vak te zitten. “Geweldig!!”, zei ik, “alleen waren z’n grapjes ook 67 jaar oud. Ik snapte ze niet. Hij vroeg of we bij de augurkenfabriek werkten.” “Ja, aan ons vroeg-ie of we augurken gegeten hadden”, zei P., “omdat we zo zuur keken."



| 15:15 | luna | 16 reacties
29-11-2004

LUNA IS IN DE AAP GELOGEERD

Afgelopen vrijdag, na 16 uur non-stop werken op de Kamasutra-beurs tref ik partner P. snurkend aan op de bank. “Dag liefje”, probeer ik. Maar P. zegt niks. Hij slaapt en hij slaapt diep. Ik schud aan zijn schouders en zeg hem dat hij beter in bed kan gaan liggen. “Kikker”, zegt P. als hij wakker schrikt. “Kikker?”, vraag ik, maar hij is meteen weer in slaap gevallen. Na een poging of 10 besluit ik dat ik hier helemaal geen zin in heb. “P., ga gewoon in bed liggen man”, schreeuw ik. “Ik heb net 16 uur achter elkaar gewerkt en jij ligt hier tegen me te ijlen! En zet die kutwekker, want je hebt morgen een belangrijke dag.” P. blijft gewoon liggen en ik ga nog wat te computeren beneden. En nadat ik minstens 20 keer naar boven heb geschreeuwd dat hij nu echt z’n wekker moet zetten, komt P. een half uur later eindelijk langs me strompelen. “Welterusten”, zeggen we tegen elkaar. Even later hoor ik P. vanuit bed roepen: “Meisje, kom eens.” “Neehee”, zeg ik. “Ah, kom nou eens?”, vraagt hij nog een keer. Zucht. “Wat nou?”, vraag ik als ik in het schemerdonker naast zijn kant van het bed sta. “Kom nou even naast me liggen”, zegt hij. “P. ik kan nog niet slapen”, zeg ik geïrriteerd. “Ah, kom nou even”, zegt hij. “P.!”, roep ik, “hou op, ga slapen!” “Krijg ik niet eens een kus?”, vraagt hij. Vooruit dan maar. In het donker buig ik me over hem heen om hem te zoenen. En voor me zie ik ineens een grote, harige klauw naar me toe komen. Van schrik deins ik achteruit. “Klootzak!”, roep ik lachend terwijl partner P. staat te springen op het bed in een donker, harig apenpak. “Jij werkt ook niet lekker mee met een grapje”, zegt hij even later. “Het leek me geweldig als je echt bij me was komen liggen terwijl ik dat pak droeg.” Partner P. had zaterdag vriend J.’s vrijgezellendag.

Overigens werd er niet van vriend J. verwacht dat hij dit apenpak ook daadwerkelijk aan zou trekken. Het ging partner P. en de rest van zijn vrienden om de 10 minuten onbetaalbare lol die ze hadden toen vriend J. dacht dat hij écht in dat pak over straat moest.


| 15:43 | luna | 10 reacties
24-11-2004

LUNA EN ‘DE IDEALE MAN’

Even afgezien van het feit dat ik Irene van der Laar en Mariska Hulscher sowieso 2 ongelooflijke huppelkutten vind, is hun programma ‘De Ideale Man’ natuurlijk een waanzinnig kutprogramma. De ideale man. Breek me de bek niet open. Ik word er zo moe van dat allerlei media, lees: ‘andere vrouwen’, mij vertellen hoe dé ideale man eruit zou zien. Dat ik in elk vrouwenblad kan lezen hoe vaak hij moet koken, hoe attent hij moet zijn, hoe vaak hij moet bellen, hoe groot z’n pik en hoe bijzonder de band met z’n moeder. En alsof die geschreven media nog niet genoeg waren zijn daar sinds een paar weken dus Irene en Mariska die de Nederlandse man eens even haarfijn uitleggen wat er van hem verwacht wordt. Lees: wat Irene en Mariska van hún aanstaande man verwachten. Maar zat er nu echt iemand te wachten op de mening van deze 2 dames? Wie denkt werkelijk; nou, als Irene van der Laar het belangrijk vindt dat een man zijn voetharen harst dan zal het wel zo zijn? Luna in ieder geval niet. Ik denk namelijk dat we met z’n allen een klein beetje zijn doorgeschoten in onze verwachtingen. Dat we met onze irreële verwachtingen ook een beetje irreële eisen zijn gaan stellen aan een eventuele partner. En als ik iets geleerd heb van Dr. Phil dan is het wel dat je als vrouw niet te veel eisen moet stellen aan je partner. Dat mannen niet tegen eisende, lees: ‘zeikende vrouwen’, kunnen. Daarvan gaan mannen in hun hol. En dan gaan wij weer zeiken dat ze meer moeten communiceren. Dé ideale man bestaat niet. Dé ideale vrouw trouwens ook niet. Dus waarom een leven lang zoeken naar dé ideale man, terwijl je ook een leven lang gelukkig kan zijn met een iets minder ideale man? Want natuurlijk is partner P. af en toe de meest irritante man om mee samen te leven. Helemaal niet-ideaal. Mijn partner P. is af en toe zelfs een ongelooflijke klootzak. Maar het is wel mijn klootzak.


| 23:44 | luna | 46 reacties
23-11-2004

LUNA EN DE APOTHEKERS-ASSISTENTE

“Ik kom voor de pil”, zeg ik tegen een apothekers-assistente en ik geef haar mijn ONVZ-pasje. “De vorige keer dat je hier kwam was 3 september”, leest ze vanaf haar computerbeeldscherm. “Ja, dus?”, vraag ik. “Dan ben je een maand te vroeg”, zegt ze. “Ik heb toen 3 pilstrips meegekregen en vanaf 3 september tot nu is toch ongeveer 3 maanden?”, vraag ik. “Nee, nee, zo rekenen wij hier niet”, zegt de apothekers-assistente en ze telt met haar ene hand de vingers op haar andere hand: “Oktober, november, december.” “Het is toch bijna december?”, vraag ik. “En misschien heb ik de pil een week doorgeslikt.” “Wij kunnen hierdoor problemen krijgen met de ONVZ”, zegt ze. Zucht. Ik kan er niet tegen als een of andere trut achter een of andere balie mij de les gaat lezen. Dat zij bepaalt of ik wel of niet die pil meekrijg. “Ik kan toch niet exact op de dag dat ik aan een nieuwe pilstrip moet beginnen bij jullie langskomen?”, vraag ik. Nee, dat snapt ze. Maar toch ben ik een maand te vroeg, volgens haar berekeningen. Zucht. Ze denkt toch niet dat ik pilstrippen achterover druk om als M&M’s door P.’s dubbelvla te roeren? “Het is trouwens heel slecht om de pil door te slikken”, zegt de apothekers-assistente. “Daarvan gaat je hele hormoonhuishouding door de war.” "Volgens mij is die hele anticonceptiepil ontworpen om mijn hormoonhuishouding door de war te sturen”, zeg ik. Ze gaat even overleggen met de apotheker. Wat een toestand. De trut gunt me die pil gewoon niet, maar even later krijg ik toch een doosje Femodeen in m’n handen gedrukt. “Maar ik zou ‘m niet meer doorslikken als ik jou was”, zegt ze bits. Eenmaal thuis pak ik m’n agenda erbij en reken alles na. Die trut zat helemaal fout met haar berekeningen. Helemaal! En ik moet me beheersen om niet terug te gaan naar de apotheek en haar dat duidelijk doch relaxt uit te leggen. Want ik kan er niet tegen dat ik gelijk heb, maar het niet krijg.


| 13:09 | luna | 43 reacties
22-11-2004

LUNA MAAKT SCHOON SCHIP

“Je moeder wil een computer”, zei m’n vader. “Ja, maar ik moet eerst weten waar we hem neer gaan zetten”, zei m’n moeder. “Ja, want je moeder wil op internet”, vervolgde m’n vader. Oh God, dacht ik. Oh God. Dat wat ik al 3,5 jaar angstvallig probeer te vermijden gaat werkelijkheid worden. Kon ook niet anders. Een complete computer kost tegenwoordig 499 euro bij de ALDI. Ik bedacht mij welke stukjes ik in het verleden allemaal op deze site heb gepubliceerd en welke daarvan niet echt voor de ogen van mijn ouders geschikt zouden zijn. Oh God, dacht ik. Ik kan altijd nog zeggen dat dat van die drugs, dat dat toen was. Dat ik daar nu niet meer aan doe. En dat ik dan wel schrijf dat ik heel veel drink, maar dat ik natuurlijk enorm chargeer als ik daarover schrijf. Dat ik van 5 wijntjes al snel 5 flessen maak. En als ik schrijf dat ik mezelf 's middags om 12.00 trakteer op een glaasje Baileys, dat dan uiteraard gewoon een kopje koffie is. Kortom, dat Luna hélemáál niet lijkt op hun dochter. “Eh, ik weet niet of het zo handig is dat jullie mijn site gaan lezen”, zei ik. “Voor jullie eigen bestwil natuurlijk.” “Ik weet alles al”, zei m’n moeder, “en je weet hoe ik erover denk.” “Nou, alles, alles, alles”, zei ik en dacht ondertussen aan mijn tatoeages en het feit dat ik af en toe weer een sigaret rook als ik er zin in heb. Het werd tijd dat ik een aantal zaken eens subtiel aan de orde bracht en om m’n ouders enigszins voor te bereiden op dat wat gaat komen printte ik zo’n 50 stukjes uit van het afgelopen jaar. Compleet willekeurig. Op hoop van zegen gaf ik de stukjes zaterdag mee aan m’n ouders. Gisteren belde m’n moeder: “We zitten ons hier te bescheuren.” “Wat dan?”, vroeg ik. “Om die stukjes van jou. Ik ben ze je vader aan het voorlezen en we komen niet meer bij. We vinden het helemaal geweldig.”


| 10:25 | luna | 19 reacties
17-11-2004

LUNA IS 29!

“Lang zal ze leven! Lang zal ze leven!!! Lang zal ze leven in de gloooorieeeejaaaa! In de gloooorieeeejaaaa! In de gloooorieeeejaaaa!” Voordat m’n moeder telefonisch aan het volgende verjaardagsliedje gaat beginnen herinner ik haar eraan dat het net 8.00 is. “Mamma, het is 8.00, we liggen nog in bed. En ik ben net wakker”, zeg ik. Kan haar niets schelen. “Zeur niet, 29 jaar geleden lag ik de hele nacht wakker”, zegt ze. “Gefeliciteerd kind, met je verjaardag! Ook namens Monks.” Al ben ik jarig vandaag, op dit tijdstip gebeld worden is niet mijn idee van een feestje. Vannacht om 0.01 precies feliciteerde P. me met m’n verjaardag en voegde daar meteen subtiel aan toe: “Volgend jaar word je 30.” Bedankt. “Jij bent 35, jij gaat richting 40, dus ik zou maar niets zeggen als ik jou was, ha!”, zei ik net zo subtiel terug. Ik word altijd een beetje melancholisch van jarig zijn. Tot op het melodramatische af. En om mijn melodrama compleet te maken vond ik vanmorgen 10 enveloppen in de brievenbus. Allemaal van m’n moeder. En in elke envelop zat een foto van mij. Foto’s van de afgelopen 10 jaar. Zo is er een foto uit 1995, toen woog ik 72 kilo, met een gele dophelm. M’n vriendje van toen, ex M., had een Puch gekocht en met die Puch gingen we samen naar school. Ik dus met die gele dophelm. Er was een foto uit 1996, met mij in verpleegstersuniform. Toen werkte ik nog in de zorg. En een foto uit 1997 in een paarse jurk. Toen ging ik naar m’n eerste gala. De foto’s die m’n moeder stuurde maakten eigenlijk heel veel goed. Ik zag er gezellig uit, op elke foto. En m’n melancholische gevoel is bijna weg. Ik heb vandaag ontbeten met 2 oliebollen. Met extra veel poedersuiker. En een glaasje witte wijn. Proost op mezelf.



| 13:44 | luna | 59 reacties
15-11-2004

LUNA SCHRIJFT EEN SINTERKLAASGEDICHT

Oh God, dacht ik na het zien van mijn mail,
een stokje, zo’n kutding, zo’n log-ritueel.
De mail was van Ton, de lijflog-expert,
of ik wilde gaan rijmen, en als het kon literair!
Het mooiste, schreef Ton, zou zijn in ABAB,
maar jij bepaalt wat je doet, dit is een idee.
Maar de staf is traditie, al 3 jaar op rij!
En vorig jaar stuurde Druppels nog een rijm naar mij!
Dus weigeren kon wel, als ik dat wou,
alleen weigeren vond ik nu ook weer zo flauw.
Alleen die rijmvorm van Ton, daar doe ik niet aan mee.
Ik vind; een Sinterklaasgedicht hoort in AABB.
Het dichten bleek echter mijn kleinste probleem,
want het stokje moest verder, zo werkt het systeem!
Dus ik mailde naar Walter, weeweeweevandenbee,
Maar die mailde meteen terug; ‘Nee, ik doe niet mee!’
Dan een mailtje naar Arnoud, weeweeweeverbaljam,
“Wil jij soms dit stokje?”, vroeg ik vriendelijk aan hem.
Maar ook Arnoud schreef: “Ooh, doe mij dit niet aan,
ik hou niet van stokjes, nog nooit gedaan!”
Stelletje mietjes, die kerels, dacht Luna wat sip,
ze vinden dit Sint-stokje zeker niet hip.
Of past niet bij hun doelgroep of niet bij hun site,
of ze hadden geen zin of ze hadden geen tijd.
Wat Luna geleerd heeft van deze 2 heren,
is dat zij ze beter had kunnen passeren!
Want vragen is leuk en vragen staat vrij,
maar van zo’n stokje wordt niemand echt blij.
Dus nu niet gevraagd, maar gewoon doorgestuurd,
naar een vrouw die zo’n stokje iets beter verduurt.
Dus lieve 10e, laat jij nu maar eens zien,
dat je geen mietje bent, maar een weblogqueen!



| 17:18 | luna | 9 reacties
14-11-2004

BRUCE LEE EN HET REPELEN

Een paar jaar geleden haalden mijn ouders een kater uit het asiel. Het beestje had amper een naam toen m’n moeder belde: “We hebben ‘m weer teruggebracht naar het asiel hoor. Hij zat de hele tijd tegen je vader op te repelen”, zei ze. “Eh, te repelen?”, vroeg ik. “Ja, repelen”, zei m’n moeder. “Hij reed overal tegenaan. Tegen de bank, tegen de benen van je vader. Overal.” “Maar hij was toch gecastreerd?”, vroeg ik. Dat was zo, maar mooi niet dat zij een kater in huis wilde die tegen m’n vaders been repelde. Ik had er nog nooit van gehoord. Van repelende katers. En het woord ‘repelen’ passeerde al tijden niet meer mijn gedachten tot we merkten dat Bruce Lee het ook deed. Repelen. Sinds een paar weken. In het begin hadden we het niet eens in de gaten. Dan kwam Bruce dicht bij ons liggen en ondertussen stimpestampte hij lekker met z’n voorpootjes tegen ons aan. We merkten niet dat hij tegelijkertijd met z’n kontje subtiel tegen ons aan reed. Tot ik Bruce een keertje lekker aan het kroelen was in z’n nek en hij zichzelf omdraaide zodat ik z’n buik ook even mee kon nemen. “P.!!!!!!!!”, riep ik. “Bruce heeft een stijf lulletje!!!!!” P. kwam meteen aanrennen om het minuscule roze gevalletje van Bruce eens goed te bekijken. “Haha”, lachten wij. Toen vonden we het best schattig, zo’n klein stijf poezenpikkie. Maar de laatste tijd lijkt het alsof Bruce constánt het gevoel heeft dat-ie op de set van een poezenporno rondloopt. Een beetje een John Travolta-loopje heeft-ie. Schoudertje links, schoudertje rechts. Wanneer hij bij me komt liggen, houd ik hem scherp in de gaten. Als hij een verdachte repel-beweging maakt dan til ik hem meteen op om zijn zaakje te checken. Een stijf pikkie betekent dat-ie van m’n schoot af moet. Niet dat dat hem iets interesseert, want daarna gaat hij heel relaxt aan z’n roze pikkie likken. Bruce doet niet moeilijk over een live masturbatieshowtje. Bruce Lee is een testosteron-kanon. En zijn castratie was waarschijnlijk bij voorbaat al zinloos.


| 01:15 | luna | 37 reacties
13-11-2004

BRUCE LEE OP DE KRANT


Luna vraagt zich af waarom katten áltijd op de krant willen ligen die je net aan het lezen bent.


| 14:29 | luna | 12 reacties
13-11-2004

LUNA NAAR ANTWERPEN, REVISITED

Ik zou al maanden geleden met vriendin P. naar Antwerpen gaan, om te gaan shoppen, maar het kwam er maar niet van. Dus wij agenda’s bij elkaar en een datum geprikt. Zodoende stapte ik donderdag 11 november, om 9.23 in de internationale trein richting Antwerpen. Vriendin P. stapte om 11.03 in Roosendaal op dezelfde trein en zo kwamen wij om 11.32 aan op Antwerpen Centraal. Het beloofde een mooie dag te worden. Antwerpen lag er lekker bij en het regende niet, zoals mijn vorige bezoek dit jaar. Vanaf het station liepen we richting Meir, dé shoppingstraat van Antwerpen. We hadden elkaar een tijdje niet gezien, dus er viel genoeg te bespreken. Vriendin P. praatte honderduit: “Ik ga afrijden in een automaat. Het lukt niet met die versnellingen.” Ondertussen keek ik wat om me heen. “Eh, P., eh, waarom zijn de winkels dicht?”, vroeg ik. Maar vriendin P. praatte vrolijk door. “En ik moet m’n theorie ook nog halen. Maar het wordt echt tijd dat ik m’n rijbewijs haal, want de dichtstbijzijnde bushalte is een kwartier fietsen.” Eenmaal op de Meir zagen we een grote H&M. Die gesloten was. “Hé, de winkels zijn allemaal dicht”, constateerde vriendin P. ineens. “Ja, dat zeg ik”, zei ik. “Misschien gaan de winkels in België om 12.00 open?” Een blik op het openingstijden-papiertje van de H&M leerde ons dat dat niet het geval was. “Hmm”, zeiden wij tegen elkaar. We vroegen het aan een jongen die net langsliep: “Weet jij waarom de winkels dicht zijn?” ”Eh, parlez vous Francais?”, vroeg de jongen. Nou, eh, nee, niet echt. Maar we kwamen er toch achter dat het 11 november een nationale feestdag betrof. Wapenstilstand. Dus alle winkels bleven dicht. Heel even waren wij de zieligste meisjes van de hele wereld. “Hebben wij weer”, zei ik. Maar een beetje nu-vrouw heeft altijd een shoppingplan-B achter de hand. Wij besloten ons geld uit te geven in Roosendaal.


| 11:59 | luna | 12 reacties
13-11-2004

JOHN DIGWEED EN DE SCHONE WAS


Luna vraagt zich af waarom katten áltijd op de schone was gaan liggen.


| 11:46 | luna | 7 reacties
12-11-2004

LUNA IN DE MULTICULTURELE SAMENLEVING

Zo’n 6 jaar geleden deelden buurman M. en ik een etage. In die tijd omarmden wij het slechte leven, wat neerkwam op een gezonde dosis seks, drugs en alcohol. Wat die seks betreft ging buurman M. voor de verschillende nationaliteiten; Israëlieten, Marokkanen, Amerikanen, Mexicanen, enzovoort. Ik ging voor de beroepen; profvoetballers, beurshandelaren, marketing-managers, barkeepers, enzovoort. Ik viel nooit op mannen met een kleurtje. Ik vond ze altijd wel mooi, maar nooit interessant genoeg. Tot ik mezelf totaal naar de klote ’s nachts terugvond in discotheek Time aan de Nieuwezijds Voorburgwal. Interessant lullend over Nederlandse poëzie, literatuur en muziek tegen een man met een enigszins allochtoon uiterlijk. Zo, die Marokkaan is goed bij, dacht ik toen. Lekker ding en ook nog eens verstand van zaken. Die neem ik mee naar huis! De man met allochtoon uiterlijk heette P. en wilde best met mij mee naar huis om daar verder te praten over poëzie, literatuur en muziek. Dus wij op de fiets naar mijn mini-appartement. Toen de spanning bij mij thuis ondraaglijk werd durfde ik het eindelijk te vragen: “Maar eh, waar kom je nou eigenlijk vandaan?” Ik bekeek mijn persoonlijke trofee nog eens goed. Hij zat er lekker bij, zo op mijn bankje in de Bentinckstraat. En ik vond mezelf ontzettend multicultureel bezig. Ik keek al uit naar de volgende dag. Zo gauw ik P. de deur had uitgewipt zou ik richting buurman M. rennen en hem in geuren en kleuren vertellen over mijn duizend-en-1-nacht-avontuur met deze kerel. Dat ik eindelijk ook eens een andere nationaliteit had geneukt. “Eh, hoe bedoel je?”, vroeg mijn trofee. “Nou, ben je Marokkaans, of Turks? Of misschien Egyptisch? Of iets halfs?”, vroeg ik hoopvol. “Ik ben gewoon Nederlander hoor”, antwoordde hij. Een lichte teleurstelling maakte zich van mij meester. Alwéér een Nederlander. Kut zeg. De volgende ochtend gaf hij me z’n visitekaartje. ‘Copywriter’, stond erop. Gelukkig, die had ik nog niet. Dat was dan een schrale troost. Sindsdien is er nog steeds geen andere nationaliteit bijgekomen. Geen ander beroep ook trouwens.


| 12:26 | luna | 21 reacties
09-11-2004

DE KREADOE, REVISITED

Mijn moeder en ik gaan er waarschijnlijk een traditie van maken. Van het bezoeken van de KreaDoe in de jaarbeurs in Utrecht; hét event voor ‘creatief Nederland’. Op deze dag zien mijn moeder en ik namelijk 2 van onze favoriete bezigheden samenkomen; het aanschaffen van allerlei handige knip-en-plak-spulletjes én het afzeiken van andere vrouwen. “Heb je die al gezien?”, vroeg m’n moeder vorig week regelmatig. Dan keek ik en dan knikte ik. Dat ze dáármee durft te lopen! Met zo’n kont! Ongelooflijk! En dan hadden mijn moeder en ik de grootste lol. Mijn moeder en ik voelen ons namelijk mijlenver verheven boven de rest van de bezoekers van de KreaDoe, hoewel we heus wel weten dat we er precies tussen passen. De hele KreaDoe stikt namelijk van de moeders-met-dochters die gearmd over de beurs lopen. Keuvelend over de kerstkaarten van dit jaar, de kerstkaarten van vorig jaar, volgend jaar én over die van anderen. Maar mijn moeder heeft haar kerstkaarten al af en ik heb besloten geen kerstkaarten te sturen, dus dat gekeuvel konden we eigenlijk gewoon overslaan. Gelukkig vonden we al snel een nieuw gespreksonderwerp. Sjaaltjes! Trendy shawls, volgens een naaimachine-vrouwtje. Dat leek mijn moeder en mij wel wat. Het naaimachine-vrouwtje legde een paar handen vol wol, stof, draad, bandjes en garen tussen een soort vlieseline en stikte daar dan met haar naaimachine overheen. Daarna gooide ze het vlieseline in het water, zodat dat vlieseline oploste, en wat overbleef was dus een ‘trendy shawl’. Mijn moeder en ik zijn gek op sjaaltjes en op ‘trendy shawls’ in het bijzonder, dus wij kochten een paar meter van dat vlieseline-spul en een paar bollen wol. Die avond maakten m’n moeder en ik aan de lopende naaimachine sjaaltjes. Wij konden ons geluk niet op. “Maar als ik straks al die stomme wijven er ook mee zie lopen in de stad, dan draag ik ze niet meer”, zei m’n moeder. Ik ben zo heerlijk overduidelijk een dochter van haar.



| 12:21 | luna | 4 reacties
06-11-2004

LUNA IN DE JIMMY WOO

Naar het schijnt is club Jimmy Woo helemaal hot en happening in Amsterdam. Een hotspot. Dé place-to-be. Als je een beetje hip uit wil gaan, dan moet je hier zijn, zegt men. Ik was er nog nooit geweest, en ik was best nieuwsgierig. Dus toen partner P. had geregeld dat we gisteren samen met 3 vrienden op de gastenlijst stonden, voelde ik me helemaal hip en hot. En, eerlijk is eerlijk, club Jimmy Woo is qua inrichting uniek. Het doet porno-Aziatisch aan, met overal zwart. Heel veel glimmend, chique zwart. Een prachtig decor dat wordt bewandeld door de meest mooie mensen van Amsterdam. Graatmagere meisjes van nog geen 20 in glimmend zwarte haltertopjes met glittertjes en pareltjes, interessant lullend tegen jongens van rond de 30 in streepjesoverhemden, die al net zo interessant teruglullen. Het waren mooie mensen gisteren, en dat waren het. Narcistische typetjes. Niet mijn typetjes. Ik voelde mij van top tot teen bekeken door de meest lekkere wijven. Maar er kon geen lachje vanaf. In plaats daarvan werd er misprijzend gekeken. Dat ik dát had aangetrokken, naar déze club, dat kon dus blijkbaar écht niet. “Jesus, wat een arrogante wijven”, zeiden vriendin H. en ik tegen elkaar. We besloten een verdieping lager te gaan dansen. En, eerlijk is eerlijk, ook die ruimte was prachtig. Het plafond bestaat uit 11.700 lampjes die in groepen aan en uit gaan! Het plafond was een ervaring op zichzelf. Maar het plafond kon de avond niet redden. Ik werd nog steeds omringd door types met een karma en een aura dat gewoon niet aansloot bij de mijne. “P., ik wil naar huis”, riep ik in zijn oor. “Ik vind het hier een ballentent.” Gelukkig wilde P. ook graag naar huis. En vriendinnen H. en S. en vriend J. vonden het ook geen probleem om mee te gaan. Eenmaal thuis hebben we met z’n vijven tot diep in de ochtend Triviant gespeeld.
www.jimmywoo.com

p.s. Luna wordt oud.


| 12:19 | luna | 2 reacties
01-11-2004

LUNA EN DE AFRIKAANSE PYJAMA

Omdat ik freelance kan ik in principe de hele dag in m’n blootje voor de pc gaan zitten en niemand die het ziet. Maar ik zit liever de hele dag in een pyjama. Mijn partner P. kan me uittekenen in flanellen, gestreepte mannen-pyjama’s. Daar had ik er 4 van. Had, want ik heb ze onlangs allemaal weggegooid. Als een soort van statement. Partner P. vond die pyjama’s namelijk niet zo flatteus. En dat is weer een understatement. Hij vond ze: “stom”, “niet-geil”, “a-seksueel”, “niet-vrouwelijk” en “helemaal niet spannend.” Toen ik ze weggooide sprak ik de woorden: “Lieve P., vanaf nu zal ik nooit meer in flanellen mannen-pyjama’s lopen, beloofd.” Nu vind ik natuurlijk dat P. me eigenlijk moet nemen zoals ik ben. In lullige pyjama of niet. Maar ergens begreep ik hem wel. Mijn pyjama’s waren namelijk niet alleen onflatteus, ze zaten ook nog eens onder de vlekken, want niets zo lekker als fröbelen, een muurtje verven of koken in pyjama. Vind ik. Maar ik moet P. natuurlijk tevreden houden. Dus ik nadat ik alle pyjama’s met de vuilnis had meegegeven was ik de H&M binnengelopen om met een stuk of 10 niemendalletjes weer naar buiten te komen. Hij blij, ik minder. Want zo’n niemendalletje, ik weet het niet. Het is wel lekker om in te slapen of om in de zomer een beetje sexy mee door het huis te paraderen, maar écht lekker is anders. Nu lag er deze week een flinke envelop in de brievenbus. Met, hoe kan het ook anders, een pyjama! Van vriendin I., die een paar jaar in Kameroen woont en mij ook kan uittekenen in pyjama. Zij wist wat ik nodig had! Een echte Afrikaanse streepjespyjama! En ja, die kan ik natuurlijk niet in de kast laten liggen. Die moet gedragen worden! Ik ben weer helemaal mezelf. En ik heb vriendin I. meteen gemaild of ze er nog een paar kan doorsturen.


| 12:17 | luna | 2 reacties


Volg Luna op Twitter.com

SINT BRUCE


Het is weer bijna Sinterklaas. En bij Sinterklaas hoort natuurlijk een bijpassende ATC-swap! Bruce laat zich werkelijk overal voor lenen. Zie voor meer ATC's van Luna: klik | luna | 7 reacties


LUNA IS GEHEEL VERNIEUWD

Eindelijk een échte, mooie layout! Ik vind 'm fantastisch. En ik ben er nu al aan gewend! Helemaal ontworpen door 10e!!! En 10e is voor iedereen gewoon te huur! Om ook zo'n mooie layout te maken! Haar portfolio is te vinden op www.mar10e.com. Luna is helemaal blij en trots op haar eigen vernieuwde www.maanisch.com! | luna | 37 reacties


LUNA, 1995, 1996, 1997


| luna | 10 reacties


TOEN VS. NU, BRUCE


| luna | 16 reacties


TOEN VS. NU, DIGWEED


| luna | 5 reacties


DE TIETEN VAN GEORGINA

Even over de tieten van Georgina. Ik, als redactrice van de FOXY, durf met zekerheid te zeggen dat die tieten niet echt zijn. Het is een goede poging, iets met watervulling, maar als die tieten echt zijn, dan twijfel ik aan mijn bestaan en aan God en aan de hele samenleving in het bijzonder. Maar, eerlijk is eerlijk, het is een lekker wijf, die hele Georgina, inclusief neptieten. | luna | 29 reacties


NIEUW MAILADRES

De afgelopen dagen heb ik geen mail ontvangen op mijn maanisch-mail-account. En dat was eigenlijk wel rustig. Daarom nu een nieuw mailadres, zodat ik hopelijk niet meer 200 spam-mailtjes per dag ontvang; electricluna - apestaartje - maanisch.com. | luna | 7 reacties


LUNA ZEGT: KUTTEKUTTEKUT

Luna was eventjes offline. Iets met een gecrashte harddisk. Grote, nare toestanden. Reacties van de afgelopen 2 weken zijn verloren gegaan. Helaas. De rest draait weer. | luna | 6 reacties


LUNA LOVES PIXIE


Pixie Post | luna | 9 reacties


PASTA AL TOCCO DE NOXES

Eindelijk! Na 20 smeekbedes heeft Jelle hét recept op zijn site gezet. Hét recept waarmee ik de 25-uur-loggen-nacht samen met 10e ben doorgekomen. Maar jesus, het ziet er wel vreselijk ingewikkeld uit allemaal. Waarschijnlijk was het daarom zo verdomde lekker.
www.foodlogger.nl | luna | 2 reacties


13:32 TELEFOON

Luna: “Ik zit aan de Bacardi cola.”
Vriendin H.: “Oh, dan schenk ik nu een portje in.” | luna | 0 reacties


STOUTE BRUCE

Waarom zijn katten zo ongelooflijk onweerstaanbaar als ze dingen doen die ze eigenlijk niet mogen? Bruce Lee proeft altijd uit mijn glas. Of er nu water, appelsap, sinaasappelsap, cola, wijn of bier in zit. Mijn glas is zijn glas. Vindt Bruce.
klik voor filmpje (3.7 MB) | luna | Pas 1 reactie


2000 CALORIEËN

Volgens de nieuwste reclamespotjes van Het Voedingscentrum zou een volwassen vrouw per dag maar 2000 calorieën nodig hebben. Volgens Luna zitten er in een fles wijn alleen al 1000 calorieën.
www.voedingscentrum.nl | luna | 3 reacties


LUNA BLOOST

Sommige complimenten doen Luna blozen. Deze bijvoorbeeld. In de about:blank van deze maand zegt Arnoud de Jong van www.verbaljam.nl dit: “Vooral Luna van het overbekende www.maanisch.com doet erg knappe dingen. Hoewel ik de indruk heb dat er niet zoveel mensen zijn die echt zien hoe geraffineerd en kunstig die stukjes in elkaar zitten. Zo op het oog is het wat amusant gebabbel over seks, drugs en rock’n roll, maar technisch zit het geweldig in elkaar.” Wow! Meer over Arnoud én zijn site www.verbaljam.nl in de nieuwste about:blank. | luna | 17 reacties


DE CATERING!!!!

Aanstaande zaterdag zal de catering verzorgd worden door David en Jelle van www.foodlogger.nl. Ik mocht al eens een keer eerder genieten van de kookkunsten van Jelle en toen was het heerlijk! Mijn eet-verwachtingen voor zaterdag zijn dus zeer hoog! | luna | Pas 1 reactie


© 2004 mar10e.com