LUNA'S ANDERE SITES

ZOEKEN

ARCHIEF

LAATSTE FLICKR-FOTO

www.flickr.com

This is a Flickr badge showing public photos from Electric Luna. Make you own badge here.

Alle content © Chantall van den Heuvel

Deze website is ontworpen
door mar10e.com en site-lay overgezet naar PivotX door PixelPrinses

tip

31-10-2004

LUNA EN DE BLOEMENFIETS

Je kan niet zonder fiets in Amsterdam. Maar eigenlijk ook niet met. Ik ben de tel kwijtgeraakt hoeveel fietsen ik heb gehad en hoeveel er dus gejat zijn. Het getal gaat richting de 30. Maar eerlijk is eerlijk, het waren nooit dure fietsen. Wél dure sloten, maar de fietsen kocht ik bij een junk. Toen nog 15 piek. Momenteel 15 euro. Toen P. en ik een huis kochten vond ik dat ik me ook als een echte volwassen vrouw moest gedragen en dus een legale fiets moest aanschaffen. Die legale fiets, die werd een week na aanschaf op 5 maart 2003 gejat. En daar was ik zo pissig over dat ik dezelfde dag meteen een nieuwe kocht. Een gele. En aan die gele fiets heb ik nu zoveel gekleurde plastic bloemen gehangen dat geen enkele junk het waagt om m te jatten. Veel te opzichtig. Dus onverkoopbaar. Maar ik geniet van mijn bloemenfiets. Want het verkeer in Amsterdam gaat snel. Heel snel. Niemand let op iemand. Iedereen steekt over wanneer het hem of haar uitkomt, niet wanneer een verkeerslicht het zegt. En mijn bloemenfiets is zo vrolijk dat iedereen vanzelf stopt. Of in ieder geval wacht met oversteken. En het allerleukste; mensen lachen spontaan naar mij en mijn fiets, en ik lach terug. Vooral toeristen vinden mijn fiets geweldig. Regelmatig komt het voor dat ik mijn fiets van het slot wil halen en dat er dan toeristen met hun camera bij staan. Of ik fiets langs en ik zie toeristen wijzen: Oh, look at that bike! Its amazing! Mijn bloemenfiets zorgt voor een goede sfeer in het verkeer. En daar rijd ik graag een blokje voor om.

illustratie gemaakt door Nick

¶ | 08:32 | luna | 25 reacties

31-10-2004

LUNA KWAM VANZELF UIT DE CRISIS

Op zoek naar inspiratie zat ik wat te bladeren in wat mapjes op mijn desktop. Documenten met titels als ikhebheteenbeetjemoeilijkmetmezelf.doc, quarterlifecrisis.doc en alleskandetiefkrijgen.doc zijn meer schering dan inslag in mijn mapje van het jaar 2003. En ook begin 2004 staat vol met dit soort documentnamen. Het zijn brieven aan mezelf, stukken dagboek, of niet-affe teksten voor deze site. Ik schrok een beetje toen ik het teruglas. Wat een depressieve toestand! Wat een drama! Zo erg was het toch niet? Een gedeelte uit de teksten: Een quarterlifecrisis. Ik heb het. Ik weet het zeker. Al maanden voel ik me onbestemd. Een soort is-dit-alles-gevoel heeft zich van mij meester gemaakt. Of misschien meer een soort hoe-moet-het-nu-verder-gevoel. Als je alles hebt; eten, drinken, huis, baan, relatie, vrienden, dan ga je je afvragen wie je bent, wat je wil in het leven en wat eigenlijk überhaupt de zin is van je bestaan. Geen kattenpis, dat soort vragen, en ze spoken al maanden door mn hoofd. Om me heen krijgen vrienden en bekenden kinderen. Wil ik kinderen? Nu niet. Nooit niet? Moet ik niet eens gaan zorgen dat ik een pensioen opbouw? Zal ik weer gaan werken in de zorg? De thuiszorg? Verstandelijk gehandicapten? Demente bejaarden? Via het uitzendbureau of een parttime contract? Zal ik mn studie psychologie niet eens gaan afmaken? Zal ik met een andere studie beginnen? Wil ik wel altijd in Amsterdam blijven wonen? Moet ik niet eens gaan sporten? Moet ik niet eens gezond gaan leven? Wat een zware kost. Soms dacht ik werkelijk dat ik professionele hulp nodig had. Maar wat blijkt. Ik ben er helemaal uit. Uit de crisis. Zonder dat ik er eigenlijk bij na heb gedacht. Of moeite voor heb gedaan. Soms moet je een crisis dus gewoon geen aandacht geven.

¶ | 02:42 | luna | 2 reacties

30-10-2004

LUNA LOGT 25 UUR

illustratie gemaakt door Nick

¶ | 23:47 | luna | 0 reacties

30-10-2004

LUNA HAMSTERT

Mijn naam is Luna en ik hamster. Het wordt tijd dat ik er gewoon voor uitkom. Mijn koelkast, mijn diepvries, mijn voorraadlades en mijn voorraadkast puilen uit. Ik kan een voetbalteam een maand lang van eten voorzien en daarbij ook nog eens voldoende drank schenken om ze iedere avond tollend naar huis te sturen. Hamsteren. Het is een ziekte. In het verlengde van deze ziekte ligt mijn voorliefde voor de folders. Familietik. Zijn de folders er al?, vragen mijn ouders regelmatig aan elkaar. Niks geen nee/nee-sticker bij ons op de brievenbus; wij vochten om wie als eerste de folders mocht lezen. Mijn favoriete folders zijn die van de Xenos, het Kruidvat, de Blokker, de Hema, de Bijenkorf-3-doldwaze-dagen, die van de Circus-weken van de V&D en alle folders van iedere supermarkt. Folders met veel spulletjes. Veel artikelen in de aanbieding. Als ik het woord aanbieding hoor of lees, dan begint mijn hart sneller te kloppen. Nu moet ik nog leren om mijn liefde voor aanbiedingen ietwat te kanaliseren. Niet zomaar denken; dit is in de aanbieding, dus ik moet het hebben. Eerst denken; heb ik dit echt nodig en pas als ik het echt nodig heb, dan pas aanschaffen. Want, ik schaf nog wel eens iets aan wat ik nooit zal gebruiken. Of eigenlijk niet eens lust. Jesus, wat moet je met al die pakken Dubbeldrank?, vroeg P. toen ik mijn fiets met fietstassen een paar maanden geleden naar binnen reed. Niet zeiken, help me liever met tillen, zei ik. Om hem vervolgens te vertellen dat ik echt goed bezig was geweest. Ook voor hem. Maar ik wil gewoon appelsap, dat weet je toch, zei hij. Maar de Dubbeldrank was in de aanbieding, zei ik, 2 voor de prijs van 1, ik kon het niet laten liggen. Het kon hem niets schelen dat iets in de aanbieding was. Hij wou gewoon appelsap. Die mocht hij dus lekker zelf gaan halen.

¶ | 20:35 | luna | 0 reacties

30-10-2004

LUNA KIJKT EMO-TV

illustratie gemaakt door Nick, behorende bij 'LUNA KIJKT 'BROK IN JE KEEL'

¶ | 20:28 | luna | 0 reacties

30-10-2004

LUUN ONTMOET KLUUN

Nadat ik zijn eerste boek Komt een vrouw bij de dokter had gelezen was ik er al helemaal over uit, Kluun, de schrijver van het boek, moest wel een bijzonder mens zijn. Dus toen partner P. naar een vaag reclamefeestje was geweest en vertelde dat hij Kluun had ontmoet was ik een beetje pissig. Had je mij niet even kunnen bellen?, vroeg ik. Maar, jij houdt toch helemaal niet van dat soort feestjes?, zei P. verbaasd. Nee, maar ik wou wél Kluun ontmoeten, zei ik. Dat kon hij van tevoren toch niet weten, vond hij. Nee, maar hij had me wel even kunnen bellen, vond ik. Afgelopen donderdag werd mijn teleurstelling gelukkig helemaal goed gemaakt door een heuse live ontmoeting tussen Luna en Kluun. Zijn Naat en mijn P. waren er ook bij. Net als mijn exemplaar van Kluuns nieuwste boek Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt. Dus dat kon hij dan mooi even signeren. Ook aanwezig waren flink wat glazen bier, rode wijn en glazen Malibu-cola. Ik vond je nieuwste boek weer top, zei ik tegen Kluun. Ik moest heel erg lachen. Ik vertelde dat P. had ook moeten lachen om zijn nieuwste boek, maar dan eerder als een boer met kiespijn. Kluun geeft een hilarische beschrijving van zwangere vrouwen en hoe daar mee om te gaan. En zo kwam P. er, tijdens het lezen van het boek achter, dat ik me eigenlijk standaard al gedraag als een van hormonen bolstaande zwangere vrouw. Met andere woorden; partner P. vreest met grote vrezen voor de toekomst. Ik ga je boek pluggen zaterdag, op www.weblogqueens.nl, zei ik tegen Kluun, want het is echt een leuk boek voor aanstaande vaders. Luna wacht er alleen nog even mee, met dat zwanger laten maken. www.kluun.nl

¶ | 19:05 | luna | 0 reacties

30-10-2004

LUNA EN P. IN BED

illustratie gemaakt door Nick, behorende bij 'RESPECTEER DE BEER'

¶ | 17:43 | luna | 0 reacties

30-10-2004

KIKKERTJES, HARTJES EN ZURE BOMMEN

In de zomer ging ik vroeger met buurjongens P. en R. zo vaak mogelijk naar het buitenzwembad. We kregen alledrie een gulden mee om iets lekkers te kopen. Dat hadden onze moeders afgesproken. Dat we alledrie hetzelfde bedrag mee moesten krijgen, zodat we geen ruzie zouden krijgen. Het moment van het iets lekkers kopen moest zo lang mogelijk worden uitgesteld, volgens mij en mn buurjongens. Eerst zwemmen, heel veel zwemmen. En door dat zwemmen kregen we vaak enorme trek in een frietje, maar een frietjes mét kostte 1,50 gulden. Dus dat was geen optie. Soms kregen we allemaal wel eens een knaak mee. Dan konden we allemaal een frietje én extra veel snoep kopen. Toen was geluk nog heel gewoon. Maar meestal werd het dus snoep voor 1 gulden. Drommen kinderen stonden altijd voor de kraam. Allemaal met hun vingertjes te wijzen naar de snoepjes achter het raam. Mag ik 1 van die, en 1 van die en 4 van die. Op hoeveel zit ik nu? De kikkertjes waren 5 cent en de hartjes waren 10 cent. Favoriet waren de zure bommen, die helemaal niet zuur waren, maar zoet. Verder was er weinig keus. Er lagen nog aardbeien, kersen, trekdrop, muizen, westerndrop en smileys in de bakken achter het raam. En zakjes chips voor 50 cent. Het assortiment was minimaal, maar toch was ik er als kind minuten mee bezig om de juiste keuze te maken. Zou ik voor kwantiteit gaan en dus 20 kikkertjes nemen, of zou ik voor kwaliteit en dus 2 zakjes chips gaan? Dat waren toen moeilijke beslissingen. Het buitenzwembad is al jaren geleden gesloopt en er staan nu villas en luxe 2-onder-1-kap-woningen, buurjongen R. is vorig jaar verongelukt en ook buurjongen P. zie ik nooit meer. Toch is het proeven van 1 kikkertje genoeg om veel jeugdherinneringen weer boven te halen.

¶ | 16:37 | luna | 12 reacties

30-10-2004

LUNA EN DE RODE JAS

illustratie gemaakt door Nick, behorende bij 'LUNA VOELT ZICH EEN BEETJE GELIEFD'

¶ | 16:25 | luna | 2 reacties

30-10-2004

HIEP HIEP HEMA

Ik vind de HEMA met grote, hele grote voorsprong, de allerbeste winkelketen van Nederland. Ik durf met zekerheid te zeggen dat 10% van mijn inkomsten bijna regelrecht richting HEMA gaat. Want, de HEMA is niet zomaar een warenhuis. Nee, de HEMA heeft alles! Alles! Ik kom vaker bij de HEMA dan bij de supermarkt, want de HEMA is een stuk dichterbij. En welke andere winkel verkoopt rookworsten naast lippenstiften en slagroomtaarten naast schroevendraaiers? Gloeilampen naast tampons en muurverf naast een halfje wit? Ze zijn een slager, een drogist, een kantoorboekhandel, een bakker, een kledingzaak, een restaurant, een traiteur, een doe-het-zelf-zaak en een huishoudzaak in 1! En dat niet allemaal een beetje middelmatig. Nee, het neigt naar het perfecte. Zo verkoopt de HEMA bijvoorbeeld briljante onsjes rosbief. En de HEMA is zover ik weet de enige verkoper van koggetjes; heel ouderwetse koekjes die mij bij elke hap doen verlangen naar vroeger-bij-mijn-opa-op-visite. De HEMA-rookworsten zijn legendarisch. Net als de tompouces. Die kocht mijn moeder vroeger ook al altijd als het 4 halen 3 betalen was. Daarnaast is alles van de HEMA zo perfect gestyled, zo simpel-maar-toch-bijzonder, dat ik het allemaal wil hebben. Hebben! Hebben! Hebben! Er is geen bord, beker of bestek bij de HEMA dat zou misstaan in mijn keukenkastje. Mijn bureau wordt opgefleurd door pennenbakjes, pennen en ordners van de HEMA. En ook mijn dekbedovertreksets, mijn handdoeken, mijn theekdoeken en mijn washandjes zijn allemaal echt HEMA! Ik hou van de HEMA. De HEMA is voor mij Hollands glorie ten top.
www.hema.nl

¶ | 13:28 | luna | Pas 1 reactie

29-10-2004

LUNA EN HET FLUISTERSPELLETJE

Vroeger, op de kleuterschool was het al duidelijk. Informatie die via-via wordt doorgegeven is niet 100% betrouwbaar. De juf fluisterde een zinnetje in het oor van een kleuter en ze zei dat zinnetje maar 1 keer. Daarna moest de kleuter datzelfde zinnetje doorfluisteren. Ook maar 1 keer. En die kleuter fluisterde het weer door naar een ander. Het Chinese fluisterspel. Het zinnetje De hond zit op het balkon en blaft naar de maan werd na 30 kleuters vertaald als Mijn moeder heeft gisteren een pan spaghetti gemaakt. Vroeger was dat lachen. 20 jaar later merk ik dat echte meneren in de echte mensenwereld nog steeds zo te werk gaan. Ik heb ondervonden dat nieuwssites, gewoon een beetje achteloos knippen en plakken. Oh, kijk, een stukje van het ANP. Knip. Plak. Publiceer. Gewoon blindelings overnemen zonder ook maar even te checken of het klopt. Huppakee. Verifiëren van informatie, waarom zou ik? Als het ANP het zegt, nou, dan zal het wel zo zijn. Niet dus. 10e vertelde maandag iets over onze actie aan een mannetje van het ANP en dat mannetje gooide er een persbericht uit, zonder het daarna door ons te laten checken. Dat persbericht werd klakkeloos overgenomen. En zo zijn er allerlei foute verhalen over 10e en mij de virtuele wereld ingebracht. Zo is Luna bijvoorbeeld 28 en geen 29. En zo gaan 10e en ik niet marathonloggen om ons lustrum te vieren, maar gewoon omdat we het leuk vinden. En wij hebben onszelf nooit de eerste lifeloggers genoemd. Of bij de eerste 10. En al helemaal niet dat wij nu, zover wij weten, de enige zijn die nog loggen. Die verhalen zijn allemaal, geheel volgens het Chinese-fluisterspel-principe de wereld ingebracht. En als grande finale schreef HCCnet 404: Een week lang minstens elk uur een nieuw verhaal op het weblog, en 24 uur per dag non-stop-webcammen. De 2 Nederlandse loggers Luna en 10e houden deze week een weblogmarathon! Een hele week? Maar natuurlijk! Mafketel! De waarheid: morgen beginnen 10e en ik. Aan onze 25-uurs-marathon. Fluister het door.
www.weblogqueens.nl

¶ | 23:52 | luna | Pas 1 reactie

28-10-2004

LUNA EN DE VERSIERTRUC

Partner P. en ik hebben een keiharde deal betreffende de optuigdatum van de kerstboom. Als het aan mij ligt, dan laat ik mijn 2.80 hoge nepperd het hele jaar staan. Gezellig. Nu ziet P. de kerstboom liever gaan dan komen, dus het hele jaar tegen een boom met knipperende lichtjes aankijken kan ik vergeten. Daar kan ik nog enigszins inkomen. Maar ik vind dat als er kerstspullen worden verkocht bij de Blokker, de HEMA, de V&D en de Bijenkorf, dat dan de tijd rijp is om de kerstboom thuis op te tuigen. Dat vond P. dus niet. En als ik héél eerlijk ben, kan ik ook daar nog enigszins inkomen. De kerstballen liggen natuurlijk steeds vroeger in de etalage. Maar mag ik m dan met mn verjaardag optuigen? Alsjeblieft? Ah, als verjaardagscadeautje?, vroeg ik. Niks daarvan. Ook op 17 november staat er geen boom. De deal is 1 december. En geen dag eerder. Maar het is vreselijk frustrerend om allerlei leuke ballen, hangertjes en slingertjes aan te schaffen en daar helemaal niets mee te doen. Om die in de tas te moeten laten zitten tot 1 december. Maar liefje, kijk dan, hoe schattig, dit hertje met glittertjes?, zeg ik dan tegen P., maar hij valt niet te overtuigen. Vorige week belde ik aan bij vriendin J., die met dezelfde optuig-data-problemen kampt als ik. Haar man heeft daarnaast nog eens problemen met de grote hoeveelheid optuig-spullen die er überhaupt het huis in wordt gebracht. Naast haar deurbel hing een spook! En lichtjes! En spinnenwebben! Hoe inventief! In mijn optuig-deal met P. stond niets over Halloween. En al heb ik helemaal niets met Halloween, als er iets te versieren valt dan ben ik erbij! De volgende dag vertrok ik naar de feestwinkel om mijn mandje vol te gooien met nep-spinnenwebben, plastic spinnen, glow-in-the-dark skeletten, nep-ratten en pompoen-waxinelichtjeshouders. In huize P. en Luna is het momenteel Halloween. Tot 1 december.

¶ | 11:56 | luna | 0 reacties

27-10-2004

LUNA EN DE RADIO-DESILLUSIE

"Spreek ik met een weblogqueen?", vroeg een meisje gisteren aan de telefoon. "Ja, helemaal", zei ik. Of 10e en ik misschien iets wilden vertellen over onze actie in Radio Online, een programma van de TROS. Maar natuurlijk! Radio! 10e en Luna op de radio! Koel! Ik vond het heel spannend. En ik was zelfs een beetje zenuwachtig. Zo naar een echte radiostudio. Zo live op de radio. Maar niets van dat al. Eenmaal in de studio was het helemaal niet meer spannend. In de radiostudio was het saai. Heel erg saai. 10e en ik moesten 55 minuten onze mond houden tijdens de uitzending. En vooral, ik moest 55 minuten mijn lach inhouden. Ondertussen hadden de 2 radiopresentatoren een gesprek met een vrouw die een stichting voor afgedankte chincill's had. De chincilla-vrouw had nare mailtjes gekregen van iemand. En die iemand had ook nare reacties in het gastenboek van de chincilla-site achtergelaten. "Ja, en zo krijgt onze stichting een slechte naam", zei de chincilla-vrouw. "Want die iemand, die zegt dat wij geen stichting zijn, en wij zijn dus echt wel een stichting." Daarna vertelde een net gepromoveerd mannetje over zijn onderzoek naar 'Data Mining', gevolgd door een man met baard die sprak over printers en of je al dan niet aan een geprint papiertje kon zien uit welke printer dat papiertje dan wel niet kwam. Moeilijk! Als Luna iets over forensisch onderzoek wil weten, dan kijkt ze wel naar C.S.I. Miami, dat snapt ze tenminste. Na de mannetjes mochten 10e en ik ons eigen saaie verhaaltje vertellen en dat was dat. "Hangt altijd wel een leuk sfeertje hè, in zo'n studio?", zei een presentator na afloop. "Eh, nou", zei ik. "Ik vond het eigenlijk een beetje saai, als ik heel eerlijk ben." "Meen je dat? Het waren wel veel wetenschappelijke onderwerpen vandaag, inderdaad", zei hij. Inderdaad. Luna had gehoopt dat ze een plaatje mocht draaien op de radio. Maar niets van dat al. Ik was er helemaal klaar voor. Startklaar. Voor 'Get into the Groove' van Madonna.
www.radio-online.nl

¶ | 00:10 | Luna | 21 reacties

26-10-2004

LUNA TUSSEN EEN IT-BEDRIJFSUITJE

Denk jij wat ik denk?, vraag ik aan ex S. terwijl ik hem zuchtend aankijk. Yep, zegt ex S., IT-ers. We zijn net gaan zitten in de Manzano en ons tafeltje grenst direct aan een 14-persoon-tafel. Een tafel vol luid brallende mannen. Een bedrijfsuitje. Een IT-bedrijfsuitje. Hebben wij weer. Speeeeeech! Speeeeeech! Speeeeeech!, brult een man in een geel Lacoste-shirt. Daarbij schuift hij zn stoel naar achteren en gebaart naar de rest van de gasten dat die stil moeten zijn. Stttttt, doet hij en daar komt flink wat speeksel bij te pas. Stttttt! Hij gaat speechen! Dit bedrijfsuitje is overduidelijk het hoogtepunt van het jaar voor het gele Lacoste-shirt. En iedereen in zijn omgeving, collega of niet, mag daarvan meegenieten. Een IT-er in een pak staat op en begint te praten; Ik heb hier met heel veel plezier gewerkt, maar er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Na 3 jaar is het tijd om te gaan. Jaaaaaa, brult het gele Lacoste-shirt en begint hard in zijn handen te klappen. De rest van de IT-ers klapt mee. Zucht. Deze speech kon wel eens heel lang gaan duren. Ex S. proberen ons op ons eigen gesprek te concentreren, maar vangen toch het grootste deel van de speech op. Het waren enerverende tijden, zegt de IT-er in pak. Jaaaaaa, brult het gele Lacoste-shirt weer. Na een eindeloze tijd is de speech afgelopen en krijgt de IT-er in pak zijn afscheidscadeau. Een Hugo Boss-stropdas. Zucht. Op momenten als deze ben ik zielsgelukkig dat ik als freelance tekstschrijver bij FOXY werk. Dat ik niet dagelijks om 8.00 in een of ander grijs bedrijfspand moet komen opdraven. Dat ik niet dagelijks dezelfde koppen van collegas zie. Dat ik vorig jaar voor mijn verjaardag een erotisch schilderij kreeg dat hoofdredacteur P. ruilde met Pistolen Paultje. En dat collega M. en ik, als FOXY een bepaalde oplage haalt, allebei onze eigen escort-neger krijgen. Alles beter dan een Hugo Boss-stropdas.

¶ | 08:54 | luna | 27 reacties

24-10-2004

LUNA EN EEN GEMAILD CADEAU

Dagelijks wordt mijn maanisch-mailbox vervuild met bagger. Met allerlei mailtjes die om mijn aandacht schreeuwen. Of ik Viagra wil. Of een Rolex. Of anders codeïne. Of wil ik misschien plaatjes van geile wijven zien? Aziatische sletjes? Dikke tieten? Hoerige huisvrouwen? Lekkere studenten dan? Meestal scan ik die inbox even vluchtig en flikker daarna alle mailtjes weg. Regelrecht naar de map deleted items, dan regelrecht naar de recycle bin en daarna regelrecht het grote niets in. Hoppeta! Zo vond ik vorige week tussen mijn 138 spam-mailtjes van die dag een mailtje met de titel plaatjes. Oh ja, plaatjes. Dat soort plaatjes ken ik. Dat is vast een engerd die ofwel plaatjes van mij wil in minuscule bikini, ofwel plaatjes van zichzelf met pik in zijn hand aan mij wil laten zien. Plaatjes! Maar het mailtje bleek niets van dat al. Het mailtje was een cadeau! En cadeau dat mij met eerst een paar minuten met open mond naar het beeldscherm liet staren. Daarna rende ik naar boven om P. te halen. P.! Kom! Nu! Kijken!, riep ik. Ik heb zoiets tofs gekregen! Ik kreeg een mailtje van Nick. En Nick is student aan de HKU in Utrecht. Daar kreeg hij de opdracht om een weblog uit te kiezen om illustraties bij te maken. En hij koos mijn site! Nou, dat wou ik even laten weten, schrijft Nick, uiteindelijk wordt het een boekje en bij deze ook alvast wat plaatjes die al af zijn. Plaatjes? Plaatjes? Kunst is het! Ik voel me helemaal vereerd! En ik mocht van Nick best alvast een illustratie op mn site zetten. Hij was benieuwd wat mijn bezoekers ervan vonden. Luna vindt 'm in ieder geval prachtig.

illustratie bij 'LUNA EN HET PRIZE-DOWN-ZUIPEN'

¶ | 23:48 | luna | 34 reacties

23-10-2004

LUNA EN DE SPIRITUELE SPREEUW

Vrijdagochtend 7.00. Kedeng-kedeng, dendert het huis. Daarna 2 seconden stilte. Kedeng-kedeng, dendert het huis weer. En ook daarna weer 2 seconden stilte. Zo gaat het de hele ochtend door. Het heien bij de buren is in volle gang en ik trek het niet meer. En op momenten dat ik de dingen slecht trek, dan bel ik mn moeder. Mamma!, jammer ik. Ik word helemaal gek hier van dat gehei. Het zit helemaal, helemaal, helemaal in mn lichaam. Ik kan er niet meer tegen. Alles trilt en ik kan me nergens op concentreren. Ik ben hypernerveus en ik ben helemaal opgefokt. Dat had je vroeger al, zegt mn moeder. Toen moesten we verhuizen van de flat omdat je niet tegen het lawaai kon. En maar janken en maar janken. Waarom ga je niet even een stukje fietsen? Goed plan, fietsen. Maar wanneer ik voor een stoplicht vlakbij het Centraal Station wacht, merk ik dat het gehei nog steeds door mn lijf dendert. Een blik naar links leert me dat de Noord-Zuid-lijn nog lang niet af is. In een grote, gapende bouwput gaat een heipaal van boven naar beneden. Kedeng-kedeng. Enigszins stilte. Kedeng-kedeng. Bijna besluit ik om de hele flikkerse boel in Amsterdam de flikkerse boel te laten en gewoon weer rechtsomkeert naar huis te maken. Als ze toch overal in de stad aan het verbouwen zijn, dan kan ik het beste maar in mn eigen bed liggen met de dekens over me heen. Maar tussen de kedengs die volgen hoor ik nu duidelijk een vogel kwetteren. Kedeng-kedeng. Kwetter-kwetter. Kedeng-kedeng. Ik kijk omhoog en boven mij zit een spreeuw op een kabel. En die spreeuw zit heel hard zn best te doen om boven de herrie van het gehei uit te komen. En het lukt hem nog ook. Ik heb alleen nog maar aandacht voor de spreeuw. Hij en ik delen een moment. Ik kijk naar de spreeuw en hij laat mij een paar minuten naar hem kijken. Het stoplicht springt op groen en weer op rood. De stad trilt. De kabel waarop de spreeuw zit trilt. Maar de spreeuw heeft er schijt aan. Die doet gewoon zn ding. Beetje kwetteren tegen de wereld.

¶ | 15:31 | luna | 10 reacties

22-10-2004

10E & LUNA OPENEN HET WEBLOGSEIZOEN

Het wordt weer wintertijd. Volgende week zaterdagnacht om 3.00 gaat de klok een uurtje terug en daarmee worden de dagen korter en de nachten langer. Een ideaal moment om het weblogseizoen te openen, want ervaren log-schrijvers en log-lezers weten dat hoe meer donkere uren een dag heeft, hoe meer weblogs ge-update worden. En zon weblogseizoen hoort natuurlijk geopend te worden door de huidige weblogqueens van Nederland; 10e en Luna! Wij hebben geen last van valse bescheidenheid! Zaterdag 30 oktober om 12.00 beginnen 10e en ik met non-stop-loggen. En wij gaan 24+1 uur door, tot zondag 31 oktober, 12.00 om precies te zijn. Minstens elk uur een update in woord of beeld. En 24+1 uur non-stop webcammen. En ook 24+1 uur bereikbaar om te chatten (met MSN), te mailen, of te bellen (met Skype). En, ook heel leuk, 10e en ik gaan loggen op bestelling! Wij schrijven en fotograferen nu eens niet wat wij willen, maar wat onze lezers willen! Titels, themas, ideeën, vragen, suggesties; we zien ze graag terug in onze reactietools of op ons mailadres. Ook zijn wij nog op zoek naar sponsors voor dit evenement. Dus wil je je log of bedrijfsnaam op een shirtje of anderszins terugzien op de webcam of op andere wijze, neem dan contact met ons op! En zaterdagnacht is het Halloween en ook dat gaan we vieren. Het belooft een kekke dag en nacht te worden. Wij hebben er heel veel zin in. Daarna, zouden 10e en ik het leuk vinden om samen met een aantal van onze lezers op zondag 31 oktober om 13.00 te lunchen in café De Jaren in Amsterdam. Iedereen is welkom.
www.weblogqueens.nl

En uiteraard, omdat wij geen weblog-mietjes zijn, maar weblogqueens, zullen wij het weblogseizoen ook weer naar behoren afsluiten. Op 27 maart 2005, als de zomertijd weer begint, gaan we 24-1 uur loggen.

¶ | 13:40 | luna | 30 reacties

21-10-2004

VRIENDIN M. EN DE TIBETAANSE OOGLEZING

Hij is ook wel lekker, zeg ik tegen vriendin M. en wijs naar een mannetje dat zich gespecialiseerd heeft in Tibetaans ooglezen. Hmm, zegt ze, maar ik wilde sowieso een iriscopie laten doen. Dus neemt vriendin M. plaats naast de Tibetaanse ooglezer achter het keukentafeltje. Ik ga voor het keukentafeltje zitten en zie dat het lekkere ding helemaal niet zo lekker is. En ook al geen Tibetaan. De nep-Tibetaan vraagt vriendin M. haar ogen te sluiten en diep in en uit te ademen. Daarna gaat hij met zijn handen langs haar lichaam, van haar voeten naar haar hoofd en weer terug. Ik blij dat ik er niet op haar stoeltje zit. Als vriendin M. haar ogen weer open heeft houdt de nep-Tibetaan 5 seconden een vergrootglas voor haar linkeroog en begint dan te oreren. Hij vindt dat M. meer moet ontspannen. Er zitten te veel gedachten in haar hoofd. En die moet ze er gewoon allemaal uitgooien. Daar heb je moeite mee hè?, zegt de nep-Tibetaan, om te zeggen wat je vindt? Volgens mij heeft vriendin M. daar helemaal geen moeite mee. En ze heeft ook geen moeite met ontspannen. Vriendin M. is zelfs mijn meest stabiele vriendin. Ze gaat elk jaar 6 weken mediteren in Birma en komt daarna gelouterd en verlicht terug. Nadat de nep-Tibetaan een kwartier lang onzin heeft verkondigd en daarvoor maar 5 seconden naar haar linkeroog hoefde te kijken vindt hij het genoeg geweest. Maar, begint vriendin M., ik heb gelezen dat je juist aan je ogen af kunt lezen hoe het met je organen gesteld is. Kun je daar iets over vertellen? De nep-Tibetaan pakt zijn vergrootglas en kijkt nu 5 seconden naar haar rechteroog. Nee hoor, met je organen is helemaal niets mis, alles staat bij jou in verband met je gedachten, zegt de nep-Tibetaan. Twee dagen na deze sessie belt vriendin M. me om te vertellen dat ze een nierbekkenontsteking heeft. Dat heeft de nep-Tibetaan met zn iriscopie dan mooi over het oog gezien.

¶ | 18:22 | luna | 11 reacties

20-10-2004

LUNA EN HET HAND-OPLEGGER-JOCHIE

Niet meteen kijken, zeg ik tegen vriendin M., maar daar links van je, daar zit best een lekker ding achter een keukentafeltje. Hij is alleen nog geen 18. Vriendin M., altijd geïnteresseerd in lekkere, jonge jongens loopt meteen op zijn keukentafeltje af, pakt zijn foldertje en, sociaal beest dat ze is, begint meteen een praatje: Hoi, alles goed? Alles is goed met het lekkere ding. Je bent de jongste hier op de beurs hè?, vraagt ze met een sexy glimlach. Ze geeft hem nog net geen knipoog. Hoe lang weet je al dat je paranormale gaven hebt? Hij lult wat over vroeger, migraine, toestanden en dat hij een opleiding tot paranormaal genezer heeft gevolgd bij het Johan Borger-college. Hij is nu officieel handoplegger. Ik wist niet dat je daartoe opgeleid kon worden. Ik dacht dat je als mens-met-een-gave geboren werd, niet dat je er eentje kon worden. Mag ik misschien je telefoonnummer?, vraagt vriendin M. onschuldig aan het hand-oplegger-jochie. Maar natuurlijk mag dat. Moet jij geen foto van hem maken?, vraagt vriendin M. al net zo onschuldig aan mij. Nee, jij hebt zijn telefoonnummer toch al? Dan kunnen we hem altijd bellen als we zin hebben, zeg ik. Oh, zegt het hand-oplegger-jochie, ben je fotografe dan? Nee, zeg ik. Hij heeft het grapje blijkbaar niet begrepen. Oh, want ik heb namelijk meegedaan aan het programma Veronica, de lekkerste, zegt hij. Ik dacht je al te herkennen, zegt vriendin M. bloedserieus. Ik weet dat vriendin M. nooit televisie kijkt. En zeker niet naar programmas als Veronica, de lekkerste. Ja, ik heb vorige week gewonnen, zegt hij. Ik ben ook bezig met een carrière als model. Oh, wat leuk, zegt vriendin M. en ik knik instemmend. Hé, maar mocht het nou helemaal niets worden met je carrière als handoplegger of model hè, zeg ik. Dan mag je altijd nog een keertje je handen op ons komen leggen.

p.s. Het hand-oplegger-jochie heet Pascal en 26 oktober schittert hij in de finale van het tenenkrommende programma Veronica, de lekkerste.

Wordt vervolgd...

¶ | 23:58 | luna | 11 reacties

19-10-2004

LUNA EN HET AURAMANNETJE

Ja, ik weet wel wat jij wilt, zegt een wat kalende man van een jaar of 50. Oh, ja joh?, vraag ik. Op het keukentafeltje tussen ons ligt mijn net genomen aurafoto. Op de foto word ik omringd door een groot, rood aura. Het auramannetje kijkt nog even vluchtig naar de aurafoto en zegt dan: Ja, jij wilt gelukkig worden. Oh, ik dacht eigenlijk dat ik dat al was, zeg ik. Ja, maar ben je écht gelukkig?, vraagt het auramannetje. Eh, ja, eigenlijk wel. Ik zie dat je een erg krachtige en vrolijke persoonlijkheid bent, gaat het auramannetje verder. Je hebt een sterke basis-chakra en een sterke wil, maar je bent ook heel ongeduldig. Volgens mij kan jij je moeilijk ontspannen hè? Hij probeert me indringend aan te kijken, maar ik vind dat hij een hoop algemeenheden aan het opsommen is. Ik glimlach en hij gaat verder: Want, je zit hier nu bij mij, maar eigenlijk ben je met je hoofd alweer ergens anders. Bij wat je vanavond gaat eten bijvoorbeeld. Oké, die zit. Dat is 1-0 voor het auramannetje. Ik kan me inderdaad moeilijk ontspannen, zeg ik. Maar ik vind dat niet echt een probleem. Ondertussen loop ik in gedachten over de groenteafdeling van de Albert Heijn. Ik besluit die avond spinazie te eten. Weet je wat jij moet beseffen?, zegt het auramannetje. Nou?, vraag ik. Ik zit werkelijk te popelen op mn klapstoeltje. Dat water naar beneden stroomt, zegt hij. Briljant! Werkelijk briljant! Je kunt niet over alles de controle hebben, gaat hij verder. Sommige dingen zijn zoals ze zijn. Als ik s avonds thuiskom zoek ik de aurafoto erbij die ik 6 jaar geleden heb laten maken. De oude en nieuwe foto lijken verdacht veel op elkaar. Allebei overheersend rood. De groene vlekken van 6 jaar geleden zijn veranderd in paarse, maar zitten nog wel op dezelfde plek. Ik vraag me af of dat puur toeval is, of dat het komt omdat het water naar beneden stroomt.

Wordt vervolgd

¶ | 13:36 | luna | 20 reacties

18-10-2004

LUNA MET 1 OOG OPEN EN 1 DICHT

Het chakra-vrouwtje wil er zeker van zijn dat ik begrijp wat ze bedoelt met je moet je gedachten achter je laten. Doe je ogen maar dicht en laat je gedachten maar komen, zegt het chakra-vrouwtje. Waar denk je nu aan? Nou, eh, zeg ik, dat dit niet gaat lukken. Dat is een heel goede gedachte, zegt ze, probeer de woorden dit gaat niet lukken voor je te zien. Zie je ze? Ik doe mijn ogen stiekem open en ik zie dat het chakra-vrouwtje de hare dicht heeft. Ze zegt zalvend: Als je goed kijkt zie je dat er tussen de woorden, maar ook tussen de letters een ruimte is. Zie je het? Ik zeg dat ik het zie, zodat ik er vanaf ben. Maar eigenlijk zie ik helemaal niks. Voor mn ogen is het zwart. En die ruimte tussen de woorden kun je groter maken. Probeer het maar. Zie je het? Eh, nou, probeer ik. Ja, heel goed. Probeer nu tussen de woorden gaat en niet in te staan. Zie je het?, zalft ze verder. Ik doe 1 oog open. Haar lukt het blijkbaar wel. Voor mijn ogen is het nog steeds zwart. Zie je dat er achter je gedachte een hele grote, zwarte ruimte is? Dat jouw negatieve gedachte op zichzelf staat? Als je eenmaal tussen de woorden staat, dan kun je een stap vooruit doen. Doe het maar. Het chakra-vrouwtje pauzeert even. Daarna zalft ze verder: Zie je? Nu heb je de negatieve gedachte achter je gelaten. Eh, ik bedoelde eigenlijk dat dit hele voor me zien van gedachten en mn ogen dicht doen me niet zou gaan lukken, zeg ik terwijl ik haar weer aankijk. Ik ben hier een beetje te nuchter voor, denk ik. Ik voel me bijna schuldig, want het chakra-vrouwtje kijkt me heel lief aan. Alsof ze ook niet anders had verwacht van iemand wiens chakras kut zijn. Weet je wat, zegt ze, ik schrijf een aforisme voor je op. Probeer die elke dag hardop voor te lezen. Ze geeft me

een briefje

en kijkt me daarbij zo intens integer aan, dat ik alles geloof wat ze me daarvoor heeft verteld.

Wordt vervolgd...

¶ | 16:52 | luna | 9 reacties

17-10-2004

LUNA EN HET CHAKRA-VROUWTJE

Met deze biotensor meet ik je emotionele en mentale conditie, zegt een vrouwtjes dat gespecialiseerd is in Chakra Healing. Het chakra-vrouwtje houdt een metalen voorwerp in haar hand. De biotensor is een subtiele energieversterker, zegt ze. En met behulp van de biotensor geef ik een cijfer van 1 tot 9 voor jouw 7 verschillende chakras. Een 9 is het beste en een 1 komt eigenlijk alleen voor bij mensen die op sterven liggen. Oh, zeg ik. Het chakra-vrouwtje vraagt aan de biotensor hoe het met een mijn chakras is gesteld. Ze spreekt zachtjes de nummers 1 tot en met 9 uit en als een bepaald cijfer bij mijn chakra past, dan begint de biotensor ja te knikken. Past het cijfer niet, dan knikt de biotensor nee. Op een papiertje schrijft ze haar bevindingen en als ze klaar is kijkt ze me voorzichtig aan. Je scoort op alle chakras erg laag, zegt ze. Ja, dat dacht ik al. Zul je altijd zien. Helemaal uit balans. Fuck. Fuck. Fuck. Eh, ik ben net ziek geweest, probeer ik. Had er niets mee te maken. Ik liet me te veel beheersen door mn gedachten. Je moet erg veel van jezelf hè?, zegt het chakra-vrouwtje. Je stelt te hoge eisen. Partner P. zegt ook altijd dat ik teveel moet van mezelf, vertel ik. En partner P. zegt dat helemaal gratis, denk ik ondertussen. Ik wil je graag een oefening meegeven waar ik zelf ook veel aan heb gehad, zegt ze. Je kunt iedere ochtend een paar minuten langer in bed blijven liggen en dan denken aan alle dingen die je niet hoeft te doen. Klinkt goed. Je hóéft niet te werken, zegt ze, en je hóéft de telefoon niet op te nemen. Je hoeft eigenlijk niet eens je ogen open te doen. Dus ik moet elke ochtend met mn ogen dicht opsommen wat ik niet hoef te doen die dag?, vraag ik. Ja, het is echt een goede oefening, zegt ze. Luna moet dus opsommen wat ze niet moet.

Wordt vervolg...

¶ | 23:59 | luna | 10 reacties

17-10-2004

LUNA OP DE PARANORMAAL BEURS

M., zeg ik, ik trek dit slecht. Iedereen zit me heel intens aan te staren. Ze zien gewoon dat mn aura en mn karma helemaal de verkeerde kant op staan. Vriendin M. en ik bevinden ons in een sportzaal op de Boelelaan in Amsterdam. We zijn op de Paraview, een paranormaal beurs. In de sportzaal staan zon 100 keuken-klaptafeltjes en achter ieder tafeltje zit een mens-met-een-gave. Om zich te onderscheiden heeft ieder mens-met-een-gave een verschillend wierookstokje branden. M., zeg ik, ik word een beetje misselijk van al die verschillende wierookjes. Op de tafeltjes van de mensen-met-een-gave staan wierookhouders, waxinelichtjes, kaarsen, bakjes met visitekaartjes en een stapeltje folders. Het valt me op dat de meeste mensen-met-een-gave, niet 1, maar meerdere gaven hebben. Count your blessings! Numerologie, handlezen, tarot, channellen, automatisch schrift, iris-lezen, zandlezen, aura-lezen, chakra-healen; sommige kunnen het allemaal. Deze mensen zien de dingen allemaal heel helder volgens de foldertjes die ik doorlees, maar voor mij is dit een sportzaal vol oplichters, charlatans, vage types en geitenwollen-sokken. Wanneer we langs de keukentafeltjes lopen horen we steeds dezelfde zinnetjes: Je hebt een moeilijke tijd achter de rug hè?, Je moet leren om beter voor jezelf op te komen!, Je bent zelf je beste vriendin. Onthoud dat goed! of Je kan nogal moeilijk ontspannen hè? Vriendin M. en ik hadden van tevoren afgesproken om voor de complete paranormale beleving te gaan. Om het allemaal gewoon even lekker te laten doorkomen. Om tarotkaarten te laten leggen, onze hand te laten lezen, aura-fotos te laten maken en als we nog iets anders paranormaals uit deze dag konden slepen, dan gingen we er gewoon voor. Na een bakje koffie ben ik genoeg geacclimatiseerd en er helemaal klaar voor. Ik ben er helemaal klaar voor, zeg ik tegen vriendin M., ik ga voor de chakra-healing. Kom. We gaan.
www.paraview.nl

Wordt vervolgd

¶ | 13:34 | luna | 6 reacties

16-10-2004

KOM IN CONTACT MET JE KUT?

De kut is weer helemaal hip. Zo heeft de Avantgarde deze maand de fijne tekst Hoera voor de vagina op de cover staan. Moest ik hebben. In het betreffende artikel meent Goedele Liekens, bekend van de boter-reclame, dat vrouwen toe zijn aan een dialoog met hun intiemste plekje. Het zal je verbazen hoe weinig vrouwen weten hoe hun vagina eruit ziet, zegt Goedele. En om dat te veranderen moeten we massaal met een spiegel in de hand naar onze kut kijken. Als je jezelf regelmatig bekijkt, raak je vertrouwd met je vagina, zegt Goedele. Ze heeft het over de emancipatie van de vagina. Oh. Ik dacht dat we dat station allang gepasseerd waren. Hebben onze moeders niet in de jaren 70 hun bhs verbrand? Is voorlichting geen verplicht onderdeel van het vak biologie? En worden meisjes tegenwoordig niet vanzelf nieuwsgierig als ze een jaar of 13 zijn? Ik dacht van wel, maar volgens Goedele is praten over het vrouwelijk geslachtsdeel anno 2004 nog steeds een taboe. Nu merk ik daar persoonlijk helemaal niks van. Ik niet en mijn vriendinnen trouwens ook niet. Tijdens een gesprek zullen we onze schaamlippen niet op tafel leggen, maar we doen niet moeilijk over bloot en als er iemand toevallig een clitorispiercing heeft laten zetten, dan krijg ik die heus wel van dichtbij te zien. Wij zijn behoorlijk 1 met onze kut. Maar wat is er eigenlijk mis met een beetje taboe? Sommige dingen mag je best voor jezelf houden. Over sommige dingen wil ik helemaal niet praten met vriendinnen. En die wil ik al helemaal niet zien: Jouw klit is veel groter dan de mijne, wat apart! Nee, laat maar. Maar Goedele heeft zelfs een clubje opgericht. Vrienden van de Vagina, heet dat clubje. En je mag alleen lid worden als je belooft om minstens 1 keer per maand je kut te bestuderen. Met een spiegel dus. Helaas. Luna denkt niet dat ze toegelaten wordt met dit soort toelatingseisen. Luna wil gewoon seks. En daar heeft ze geen zelfbeschouwend mutsenclubje voor nodig.
www.vriendenvandevagina.nl

¶ | 00:43 | luna | 20 reacties

14-10-2004

PRRR, PRRR, PRRR

Altijd als P. en ik net in bed liggen komt Skinner om het hoekje kijken of er nog een plekje voor hem vrij is. Hup, op het bed. Hup, richting kussens. Hup, tussen P. en mij. Met zijn ogen dicht gaat hij dan ultiem gelukkig liggen spinnen. Prrr, prrr, prrr. Als P. en ik hem dan ook nog aaien, dan barst hij bijna uit elkaar van gelukkigheid. Prrr, prrr, prrr. Niets zo fijn als een spinnende kat. Maar Skinner heeft, zoals alle katten, het vermogen om ons hele huishouden te dirigeren. Skinner wil bij ons in bed, dus Skinner komt bij ons in bed. Ook als wij er eigenlijk niet zon zin in hebben. s Nachts langzaam het bed uitgeduwd te worden is soms behoorlijk irritant. En ook wakker worden met een ronkende kater als een koptelefoon om je oren gevouwen heeft zn nadelen. Een maand geleden probeerden P. en ik onze slaapplaatsen te verdedigen. Ga weg, zei P. tegen Skinner, je mag vanavond niet in bed! Hij tilde Skinner op en zette m naast het bed. Als een strenge schoolmeester wees P. met zn wijsvinger richting de deur. Skinner droop af en ging boven op de bank slapen. Diep gekwetst. Ik vind het zielig, zei ik, hier krijgt-ie een trauma van. De 2 weken daarna kwam Skinner de slaapkamer niet in. Hij wilde heus wel, maar hij liet zich niet kennen. Ook hij had zn trots. En hoewel P. en ik het eigenlijk wel lekker rustig hadden in bed, vonden we een gekwetste kater in huis ook weer zon toestand. We voelden ons schuldig. Straks denkt-ie dat we niet meer van m houden, zei ik toen we in bed lagen. Zullen we m gaan halen? En we gingen hem halen. En we zeiden Skinner het ons speet. En alsof we hem maanden niet gezien hadden overlaadden we hem met kusjes en aaien. Zielsgelukkig ligt hij nu weer elke avond bij ons in bed. Prrr, prrr, prrr. Als mijn katten gelukkig zijn, ben ik het ook.

¶ | 13:51 | luna | 39 reacties

12-10-2004

LUNA EN DE LEKKAGE

Maandagochtend, 8.00, en ik bevind mij in een gore bouwkeet. Ben jij de aannemer van dat pand daar?, vroeg ik aan een mannetje en wees naar een groot pand dat in de steigers stond. Dat was hij. Ik woon erachter en waarschijnlijk is door dat gehei van jullie iets losgetrild, want ik heb een lekkage. Oh, zei de aannemer, dat is niet zo mooi. Nee, dat is zeker niet zo mooi. Kunnen we er even naartoe lopen? En zo liep ik, in een rokje, eerst 4 trappen binnenin het huis en daarna 1 dunne ijzeren trap buiten het huis naar boven. Zo stond ik op de vijfde verdieping en wees naar het dak van ons washok: Kijk daar, ik woon op de begane grond. Oh, zei de aannemer en liep over een stel houten planken richting weer een andere dunne ijzeren trap. En ik liep achter de aannemer aan. Eerst 3 trappen naar beneden, toen 2 omhoog en toen weer 4 naar beneden. Het duurde een eeuwigheid en tijdens elke trap naar beneden verdacht ik de aannemer ervan om stiekem onder mijn rokje te kijken. Dit is mijn dak, zei ik toen we op de plaats van bestemming waren. En hier, zei ik en wees naar een hoek, hieronder hebben wij een lekkage. Oh, zei de aannemer en keek glazig om zich heen. Wat is dat?, vroeg ik en wees naar een blauwe, plastic buis die 2 meter boven de plaats van de lekkage hing. Oh, dat? Oh! Dat is de afvoer van de mensen die op 2 hoog wonen, zei de aannemer. Oh, en die hangt boven mijn dak? Hoe lang hangt dat ding daar al?, vroeg ik. Oh, een paar dagen, zei de aannemer. Nou, dan zal dat het wel niet zijn. Of denk je van wel?, zei ik cynisch. De aannemer keek me troebel aan en beloofde dat hij het zo snel mogelijk zou regelen. Zucht! De bouwmannetjes zijn weer terug in mn leven. De wekker zetten hoeft niet meer. Om 07.00 uur beginnen ze stipt met heien.

¶ | 10:17 | luna | 16 reacties

11-10-2004

LUNA EN HET TWILIGHTBOWLEN

Ik wist niet dat jij van bowlen hield, MSN-de vriendin H. naar aanleiding van het stukje dat ze las op deze site. Zullen we een keer gaan discobowlen? Jaaaaaa! Geweldig, tikte ik. En dan gaan we ook helemaal in disco-outfit?, vroeg vriendin H. Natuurlijk, dan gaan er helemaal voor!, schreef ik terug. Dus afgelopen zaterdag trokken wij onze kekke discojurkjes, dito kekke laarzen en dito kekke panty aan en fietsten richting Knijn Bowling & Partycentrum. Wij waren helemaal hip en happening en klaar om strike na strike te gooien. We moesten onze jassen afgeven bij een hoogblonde, gerimpelde vrouw met een sjekkie in haar mond. Eh, is dit het discobowlen?, vroeg vriendin H. en wees naar de 20 helverlichte bowlingbanen. Het publiek bestond uit sjonnies en anietaas. Het twilightbowlen begint om 22.00, zei de jassendame in plat Amsterdams. Twilightbowlen?, zeiden vriendin H. en ik verbaasd tegen elkaar. We gaan er gewoon voor, zei ik. Om 22.00 vertrokken de sjonnies en anietaas van de bowlingbanen om plaats te maken voor weer andere sjonnies en anietaas. De grote lichten gingen uit en allerlei gekleurde lichtjes gingen aan. Geweldig. Achter onze bowlingbaan 8 bevond zich ineens een mannetje dat zichzelf waarschijnlijk dj noemde. Deze sjonnie-dj begon top-40 plaatjes met een vette beat te draaien. Bonk-bonk-bonk. Wij zijn de enige in een discopakje, fluisterde ik tegen vriendin H., volgens mij komt de rest van de bowlers hier elke zaterdag. Ze kijken allemaal heel serieus. Ah, fuck m, zei vriendin H. en gooide een strike. High five!, riep ik. Na een paar minuten gingen we er helemaal voor. We zaten er helemaal in. In het twilightbowlen. De muziek was top, de lichtjes waren top en de sjonnies en anietaas waren ook top. Vriendin H. en ik waren de grootste anietaas van Knijn, Bowling & Partycentrum en high-five-den bij elke strike en ook bij elke worp waarbij er meer dan 7 omvielen. Het was briljant. De volgende keer gaan we er écht helemaal voor en nemen we het steengrill-arrangement.

¶ | 10:23 | luna | 17 reacties

08-10-2004

LUNA IS WEER BETER

¶ | 18:09 | luna | 21 reacties

05-10-2004

GASTLOG: GAAT HET NOG SCHATJE?

Hicham was mijn eerste poging tot een serieuze relatie. Die was van mijn kant op seks en aandacht gebaseerd, voor hem was ik een rebounder. Na Hicham heb ik vaker het bed gedeeld met voorhuidloze mannen. Turken, Berbers, Arabieren, Joden, en soms een verdwaalde Amerikaan. Meestal succesverhalen en bevestigingen van de regel dat besneden mannen langer en beter kunnen neuken. Goddank! Iedere vrouw die wel eens een besneden lul in haar mond heeft gehad, verwoedde pogingen deed om hem af te trekken of alleen de top af te zuigen, moet op cursus bij de buurman. Een besneden pik moet je namelijk niet soft aanpakken. Dames, een besneden pik moet je deep-throaten. Dit vergt oefening en techniek. Likken langs de plek waar ooit het toompje zat, op-en-neer-heen-en-weer, roll-in-roll-out, vergeet het. Vergeet het! Die eikel moet tot het huigje naar binnen, het roetsjen moet langs je gehemelte. Oppassen dat je tanden en kiezen hem niet raken. Mond wijd open als bij de tandarts. Het ligt aan de persoon in kwestie, maar ik vind dat een beetje bijten moet kunnen. Het moeilijkste onderdeel is de ademhaling. Kotsneigingen zijn, met name voor beginners, onvermijdelijk. Ons tere strotje is niet gemaakt om met dergelijk woest geweld geënterd te worden. Een beetje kokhalzen is helemaal niet erg, laat dat schaamtegevoel los, hij zal erdoor weten hoeveel je over hebt voor zijn genot. Hooguit zal hij vragen: Gaat het nog wel, schatje, lukt het wel? Voel je je oké? Bij mij is het echter nog nooit voorgekomen dat hij vroeg om te stoppen. Zijn gevoel van voldoening is te groot. Zijn vragen moet je dan gewoon negeren, kreunend doorgaan is het beste. Want natuurlijk gaat het niet, natuurlijk voelt het niet goed. Dat is het hele punt. Net als bij anaal hoort het enigszins onplezierig te zijn. Dus: naar binnen tot het huigje, kokhalzen, kort ademen, roetsjen langs je gehemelte, en je verstand op nul: deep-throaten die besneden lul!

Luna heeft buikgriep. Daarom schreef buurman M. ongevraagd, maar zeer gewenst, een gastlog naar aanleiding van het stukje 'Luna hoeft geen besneden lul'.

¶ | 14:01 | luna | 30 reacties

04-10-2004

LUNA HEEFT BUIKGRIEP

Mamma!! Ik ben ziek. Ik heb buikgriep en ik ben zielig, zei ik vanmorgen sip door de telefoon. Wat nu weer?, vroeg ze. Zaterdagavond fietste ik 25 minuten en ik zou bijna flauwvallen. Ik had al een paar dagen last van mn darmen, maar ik dacht dat ik best kon gaan stappen, zei ik. Ja, dan is het gewoon je eigen schuld, zei mn moeder. Ik ben daarna niet eens gaan stappen, zei ik verdedigend. Ik heb gisteren de hele dag op bed gelegen en P. heeft thee gezet en een kruik gemaakt en vriendin M. is medicijnen komen brengen en een bosje bloemen. Hmm, zei mn moeder. Heb je niks verkeerds gegeten? Nee, mam, ik heb gewoon een buikgriep. Ik hou niks binnen en ik ben hartstikke slap, zei ik. Je drinkt ook veel te veel, zei ze verwijtend. Mamma! Dat heeft hier niks mee te maken! Jij hebt altijd last van je darmen, meldde ze rustig. Maar dit is iets anders! Ik ben nu écht ziek!, probeerde ik nog maar een keer. Tevergeefs. Het enige dat ik van mn moeder verwacht is dat ze met me meeleeft: Ah, wat vervelend voor je. Ga maar lekker op de bank naar The Sound of Music kijken. Met een kopje soep. Zo ging dat vroeger altijd. Maar omdat ze nu op dit moment niets voor me kan doen, geeft ze me uit onmacht maar de schuld van mijn eigen ellendigheid, met als dieptepunt: Is het echt geen voedselvergiftiging? Ja, vorige week heb je gehaktballen gemaakt en daar heb je zeker van tevoren een rauw stukje van geproefd? Ik ken jou. Mamma, ik heb buikgriep, zei ik moegeslagen. Dat bestaat. En nu moet je ophouden er een andere verklaring voor te zoeken. Buikgriep heerst. Bij jullie in Amsterdam zeker?, zei ze. Hier in Tiel merk je er niks van. Ik bel je morgen wel weer, zei ik. En toen hingen we op. Maar ik weet zeker dat ze nu onderweg is naar een boekwinkel om een beterschapkaart te halen. Die ligt morgen in mijn brievenbus.

¶ | 11:43 | luna | 19 reacties

02-10-2004

LUNA HOEFT GEEN BESNEDEN LUL

Ik studeerde net in Amsterdam, was net van mijn ex af en lag ineens op mijn studentenkamertje met een lange en dunne penis in mijn handen. Zo eentje waarvoor de naam snikkel gemaakt lijkt. Ik deed verwoede pogingen om die snikkel af te trekken, maar er viel niets te trekken. Hij miste zn voorhuid. Heb ik weer, dacht ik toen, een besneden lul. Maar jij bent toch geen Moslim?, vroeg ik met een intelligentie die door mijn geilheid nogal ver te zoeken was. Complicaties bij zn geboorte, vertelde hij. Vandaar. Na de snikkel-man heb ik nog 2 keer het bed gedeeld met voorhuidloze mannen. Allebei Joods en allebei Amerikaans. Geen succes-verhalen. Bij alledrie de besneden mannen bleef het toch behelpen in bed. Zij waren waarschijnlijk de uitzonderingen op de regel dat besneden mannen langer en beter kunnen neuken. Helaas. Dat een besneden lul hygiënischer zou zijn, zou kunnen, maar wat heb je, als vrouw, aan een lekkere frisse lul als je er tijdens het pijpen toch niks mee kunt? En iedere vrouw die wel eens een pik zonder voorhuid in haar mond heeft gehad weet wat ik bedoel. Je mist het roetsjen. Het roll-in-roll-out-gevoel. Je kan wel een beetje op-en-neer-en-heen-en-weer, maar zonder dat velletje is er dus helemaal niets aan. Nog erger is het als tijdens de besnijdenis ook nog het toompje is weggesneden. Dat minuscule, maar meest gevoelige stukje huid, waar je als vrouw zo leuk met je tong langs kan glijden, dat wordt gewoon op sterk water gezet! Het is je reinste verminking. Welke God heeft de man geschapen en daarna bedacht dat er eigenlijk een klein stukje te veel aan zit? En dan nog wel het lekkerste en leukste stukje van allemaal? Door deze ingreep onder de noemer traditie, cultuur of God wordt de pijp-beleving van een hoop dames flink verpest. Vrouwen zijn zo niet alleen de dupe van vrouwenbesnijdenis, maar ook van mannenbesnijdenis.

Michael Schaap (zelf besneden) maakte voor Het Geluk van Nederland de reportage Mama, waarom ben ik besneden? Zondag te zien op Nederland 3, 23.10 -23.45. http://geluk.vpro.nl

¶ | 12:44 | luna | 49 reacties

Volg Luna op Twitter.com

ANP-FOUTJE

Het ANP heeft een persbericht de deur uitgedaan met daarin een klein foutje. 'Luna en 10e behoorden 5 jaar geleden tot de eerste 10 Nederlanders die een digitaal dagboek begonnen. Van dit groepje zijn voor zover ze weten alleen zij nog over.' Wij zijn natuurlijk helemaal niet de enigen old-skool-loggers die over zijn. En 10e en ik willen andere life-log-old-skoolers als vandenb, merel, webkim en puck natuurlijk niet tegen de borst stoten! ¶ | luna | 17 reacties

10E'S NIEUWE SITE

10e is niet alleen heel lief en leuk, maar ook nog eens een briljant vormgeefster! En sinds vandaag is haar geheel vernieuwde zakelijke website online gegaan. 10e heeft namelijk een eenmanszaak. 10e is dus te huur. Een beetje dan. Luna is vet jaloers op 10e's vormgeefkwaliteiten. En ook op haar nieuwe site.
www.mar10e.com ¶ | luna | 2 reacties

QUEEN LUNA

Het duurde even, maar het kroontje past perfect! Luna heeft spannende plannen gemaakt. Plannen die te maken hebben met het kroontje. En die plannen heb ik niet alleen gemaakt, maar samen met een andere weblogster. Net als luna een echte queen. Morgen geven wij onze geheimen prijs. ¶ | luna | 8 reacties