LUNA'S ANDERE SITES

ZOEKEN

ARCHIEF

LAATSTE FLICKR-FOTO

www.flickr.com

This is a Flickr badge showing public photos from Electric Luna. Make you own badge here.

Alle content © Chantall van den Heuvel

Deze website is ontworpen
door mar10e.com en site-lay overgezet naar PivotX door PixelPrinses

tip

23-01-2004

EEN GESPANNEN TOESTAND

Ik kwam gisteren om 20.00 thuis en klikte de ganglamp aan. Die het niet deed. Ik liep verder naar de woonkamer en klikte daar een lamp aan. Die deed het ook niet. Net als de lamp in de keuken, de koelkasten, de diepvries en de verwarming. Kut en zucht. Na willekeurig wat knopjes aan en uit geklikt te hebben en een blik in de meterkast kwam ik tot de conclusie dat er iets ergs gebeurd moest zijn. Alle stoppen zaten er nog in en de lampen beneden deden het wel. Bellen met de NUON: “Als we nu iemand sturen, dan kost het € 108,-, en als er morgen iemand komt dan is het € 47,-.” Er was een hoofdzekering gesprongen en dat kwam door overbelasting, zei hij. En dat was onze schuld. Ik hing op en wachtte 2 uur op een NUON-elektricien-mannetje. In paniek bedacht ik me dat er de laatste tijd wel érg veel lampen waren gesprongen. En de transformatoren van onze 8 discolampen gingen allemaal na 2 weken stuk. Daar moest dit wel mee te maken hebben. Ik wist al bijna zeker dat het de schuld van de vorige bouwmannetjes was. Die hebben niets goed gedaan, dus het elektra hebben ze waarschijnlijk ook fout aangelegd. Paniek! Het NUON-elektricien-mannetje zou ontdekken dat we in een horror-huis wonen en dat het qua elektriciteit niet veilig is. Paniek! Maar, het NUON-elektricien-mannetje kwam, zag en verving in alle rust de hoofdzekering. “Was het onze schuld, was het onze schuld?”, vroeg ik hem manisch. Dat was het niet. Het was hún schuld. Iets met een bout die was los getrild en die zij nooit hebben gecontroleerd. Dus we hoeven die € 108,- niet te betalen. Terecht. Want het was hún schuld. Dus nu is het tijd voor een klachtenbrief naar de NUON om een schadevergoeding te eisen voor 8 discolampen en zo’n 20 gloeilampen. Ik moet er wat voor over hebben om groots en meeslepend te leven.

¶ | 03:02 | luna | 44 reacties

21-01-2004

LUNA EN DR. PHIL

7.00. De mobiele telefoonwekker van P. gaat. Een halve minuut later de mijne. Zucht. Nu sterk blijven. Nu aan Dr. Phil denken. Nu vooral heel veel aan Dr. Phil denken: “Als je niet tevreden bent met iets in je relatie dan moet je niet proberen om je partner te veranderen. Dat werkt averechts. Je moet jezelf veranderen of proberen om op een andere manier met de situatie om te gaan.” Dus besloot ik gisteren om met P. te gaan ontbijten. Dit zou het wekker-piep-drama moeten voorkomen. Gewoon sámen vroeg opstaan en doen alsof we een gezellig gezinnetje zijn. Een schier onmogelijke opgave, want ik heb een kut-ochtend-humeur. Geef me 2 bakken koffie en er kan misschien een glimlachje vanaf. Daar houdt het dan wel op en er moet niks geforceerd worden. Maar ik moest eruit vandaag om 7.00. Ik had namelijk een missie. En Dr. Phil zou me daarbij helpen. Kopje thee voor P. en een dubbele kop koffie voor mij. Broodbeleg op tafel, boter, brood, bordje en messen. Ik was er klaar voor, maar P. lag nog beneden in bed. Geen goed moment om in bed te blijven liggen. “Liefje, kom je aan tafel? Nu! Ik doe dit voor jou”, schreeuwde ik naar beneden. Nog geen minuut later zat P. aan tafel naar mijn chagrijnige gezicht te staren. We smeerden allebei een bruine boterham met kaas en konden ‘m met moeite wegslikken. “Gezellig hè?”, zei hij. Het was een grapje, maar ik kon er niet om lachen. Ik kon eigenlijk tijdens ons hele ontbijt van 10 minuten niet lachen. Ik wilde partner P. de deur uit. En snel. Ik trok het gezellig doen ’s ochtends niet. Oprotten moest hij, dat straalde van m’n gezicht. Ik probeerde aan Dr. Phil te denken, maar het lukte niet meer. En ik wou het ook ineens niet meer. Ik ben er klaar mee. Partner P. mag van mij voortaan de wekker weer gewoon om 5.00 zetten. Dan blijf ik gewoon liggen en dan kan ik hem daarna tenminste legitiem uitschelden. Dat past beter bij m’n ochtendhumeur. Fuck Dr. Phil.

¶ | 01:21 | luna | 34 reacties

19-01-2004

ONHEBBELIJKHEDEN

“Hoe laat zet je de wekker?”, vroeg ik aan P. vannacht om 1.00. “Om 5.00”, zei P. rustig. Het was weer zover. Zucht. Partner P. neemt zich elke nacht voor om de dag daarna vroeg op te staan. Zodat hij nog wat dingen kan doen. Zo’n 2 jaar geleden (4 januari 2002) schreef ik al over deze onhebbelijkheid van P., die me nu inmiddels écht de strot begint uit te komen. “Peehee! Neehee! Doe even normaal”, reageerde ik vannacht bits. Maar P. bleef rustig: “Meisje, écht, je hebt geen last van me. Ik moet morgenochtend nog even werken.” “Je komt er toch niet uit”, zei ik, “en dan staat dat ding weer te piepen. Ik wil slapen. Doe nou niehiet.” “Echt, beloofd”, zei P. nogmaals, “je hebt geen last van me.” Maar wat ik voorzag, geschiedde ook. De wekker begon om 5.00 te piepen en werd iedere 4 minuten vakkundig weggedrukt. Partner P. hoeft voor deze handeling niet eens wakker te worden. Hij kan het in z’n slaap. Ik daarentegen ben klaarwakker om 5.00, stoot hem iedere 4 minuten aan om te zeggen dat hij eruit moet, en ik ben pislink om 6.00. “En nou is het godverdomme afgelopen. Stomme lul. Je zet dat kutding uit of je zet ‘m op een normale tijd. Godverdomme. Je verneukt m’n REM-slaap. Lul”, riep ik om 6.00. Hierop reageerde P. met de briljante zin: “Je mag me ook wel iets liever wakker maken hoor. Dat geschreeuw helpt niet.” In de verte hoorde ik een ukelele en Brigitte Kaandorp begon in m’n hoofd te zingen: ‘Ik haat je, ik haat je, vieze gore lul / Ik haat je, ik haat je, met al je flauwekul.’ En elke ochtend, als de wekker op onhebbelijke tijden afgaat en P. zich gedraagt alsof hij alleen in bed ligt, dan zou ik hem kunnen haten. Intens. Ware het niet dat ik zoveel van hem houd. Liefde maakt doof.

¶ | 22:41 | luna | 39 reacties

18-01-2004

LUNA IN DE COOLDOWN

‘Hé Amsterdam, ze zeggen dat je bent veranderd!’ Toen ik net in Amsterdam woonde wilde ik elk weekend naar de Cooldown. Om te dansen op nummers die maar een halve minuut gedraaid werden, om waterig bier te drinken en om foute mannen op te pikken. Ik vond de Cooldown fantastisch. Zo’n 7 jaar geleden pikte ik daar ex S. op en met die ex S. stond ik gisteren, samen met zijn vriend L., weer in de Cooldown. “Net als toen”, hadden we afgesproken. En het was weer net als toen. De te enthousiaste barkeepers lopen nog steeds in een wit overhemd en een afgeknipte spijkerbroek en ze geven nog steeds gratis drankjes-waar-je-heel-snel-dronken-van-wordt aan meisjes van 16. Ook het publiek bestaat nog steeds uit grijpgrage mannen die in de looprichting van het toilet staan. Of ze pakken je net iets te gretig vast bij je heupen als je wil passeren of ze doen juist een stapje naar voren zodat je borsten zijn lichaam onmogelijk niet kunnen raken. En ook de muziek in de Cooldown is nog net zo slecht als 7 jaar geleden. Ze draaien zelfs nog precies dezelfde platen, met uitzondering van ‘Heb je even voor mij’ van Frans Bauer. Die heb ik gisteren om precies te zijn 8 keer gehoord. “Lalalala lala! Heb je even voor mij? Lalala lalala. Maak wat tijd voor me vrij!” Fantastisch. Ik vond het vroeger een geweldige tent en nog steeds. Het ademt de sfeer van goedkope seks. Seks voor 1 nacht. Van zoenen met iemand wiens naam je de volgende dag alweer bent vergeten. Alles is dus nog hetzelfde in de Cooldown, het enige wat veranderd is zijn wijzelf. Vriend L. is inmiddels getrouwd en heeft 2 zoontjes. Ex S. is nog wel vrijgezel, maar nu met een verantwoordelijke baan en een hypotheek. En ik ben bijna 5 jaar met P., inclusief huis en samenlevingscontract. ‘Maar Amsterdam, je bent nog net als toen.’

¶ | 19:51 | luna | 38 reacties

15-01-2004

PORNOPAUZE

Sjongejongejonge. Wat een gedoe zeg. Wat een heisa. Wat een overtrokken gelul. Als je tegenwoordig al niet eens meer thuis naar porno op je computer mag kijken, dan vrees ik met grote vrezen voor de toekomst. Rob Oudkerk deed dat dan wel op een computer van de gemeente, en die gemeente heeft dan wel een keer het regeltje opgesteld dat pornografische en racistische websites niet bezocht mogen worden, maar waar doen ze moeilijk over! Over een beetje kijken, lezen en masturberen achter een computer! Als die man dat nou fijn vind, laat hem dan. Misschien bedacht Oudkerk wel de meest briljante beleidsplannen nadat hij een uurtje naar wiebelende tieten had gekeken. Misschien geeft een half uurtje pornopauze meneer Oudkerk wel de energie, de motivatie en het enthousiasme om zijn taken goed uit te voeren. Of misschien valt meneer Oudkerk wel in slaap na de ejaculatie, dat weet ik niet. Maar ik denk dat een dagelijkse dosis porno goed is voor de mens. In ieder geval voor de man. En in ieder geval voor mij. Dus ik ben blij dat ik gewoon voor een seksblad werk. Mijn werkgever, hoofdredacteur P., zorgt er voor dat er elke maand een verse porno-DVD op mijn bureau ligt. Mocht ik ooit zonder inspiratie of motivatie zitten, dan hoef ik maar 1 zo'n FOXY-DVD’s in m’n computer te stoppen om binnen enkele minuten weer helemaal het vrouwtje te zijn. En ook als ik geen inspiratie heb wil ik er nog wel eens een pornootje in stoppen. Gewoon om in FOXY-sferen te komen. Als je over seks schrijft, dan is het niet de bedoeling dat je ondertussen aan de afwas denkt. Dat werkt niet. Na 10 minuten porno sta ik als seks-tekstschrijver weer helemaal op scherp. Maar toch maak ik me een beetje zorgen, want ik bezoek óók wel eens de website van de gemeente Amsterdam. Ik vraag me ineens af of mijn hoofdredacteur P. daar misschien problemen mee heeft. Maar dit stukje tekst gaat eigenlijk nergens naartoe. Even weer een pornootje kijken.

¶ | 20:20 | luna | 20 reacties

13-01-2004

LUNA AAN DE TEPPANYAKI

Ik kwam voor de vierde keer in Japans restaurant Tokyo Café op het Spui en het Japanse mannetje onthaalde me vol enthousiasme. Hij ging nog net niet zoenen. De schat. “Weer een flesje Chardonnay?”, vroeg hij toen vriendin E. en ik aan de teppanyaki-tafel hadden plaatsgenomen. Altijd goed. “Heb je weer van die boekjes bij je?”, vroeg het Japanse mannetje terwijl hij de wijn inschonk. Hij doelde op de vorige keer dat ik samen met vriendin M. in dit restaurant gegeten had. Toen deelden we een tafel met 8 IT’ers die vriendin M. en mij vol sake-gebrul ontvingen als ‘het toetje’ van de avond. Nadat we vertelden dat we voor een seksblad schreven kon hun avond niet meer stuk en ze wilden alles, maar dan ook alles van ons weten. Net als de Japanse koks en obers trouwens. Die zagen een FOXY voorbij komen en vlogen er als hongerige pubers bovenop. Ze wilden allemaal een exemplaar. En nu wilden ze er dus nog meer. Mooie plaatjes, vonden ze. En mooie vrouwen, dat vonden ze ook. De FOXY was heel goed geweest voor het werktempo, dat vonden ze helemaal. Tussen de briljante rauwe tonijnsalade en de sublieme op houtskool gegrilde zalmspiesjes kwam een Japanse kok vandaag verlegen bij me staan. Of we het bij FOXY niet leuk zouden vinden om een keer foto’s te maken van een naakte vrouw, helemaal versierd met sushi. Op een teppanyaki-tafel. En hij wilde die sushi er dan wel opleggen. “Met een bakje sojasaus bij haar navel”, zei hij. Hij had er nu al zin in, dat zag ik zo. Een beetje beduusd keken vriendin E. en ik elkaar later aan. “Jeetje”, zeiden we tegen elkaar, “dat was wel een beetje raar.” Maar we hebben goddelijk gegeten. Goddelijk!!! Misschien moest ik zelf maar op die teppanyaki-tafel gaan liggen om me te laten versieren met sushi. Sushi op m'n tepels, sushi in m’n mond. Lijkt me heerlijk. De foto’s laten we gewoon achterwege.

¶ | 01:23 | luna | 27 reacties

11-01-2004

WEBLOGMEETING UTRECHT

¶ | 16:05 | luna | 40 reacties

05-01-2004

VRIENDIN I. GAAT NAAR KAMEROEN

Vriendin I. gaat weg. Voor heel lang. Voor meer dan 3 jaar, dus dat klinkt als bijna altijd. Vorig jaar december ontmoette ze de man van haar dromen en als ik het goed heb gezien is dat gevoel helemaal wederzijds. Vanaf het moment dat ze samen waren was eigenlijk al duidelijk dat ze weg zouden gaan. Naar Afrika. Vriendin I. is verpleegkundige en haar, inmiddels, man G. is arts, dus het runnen van een ziekenhuis in Kameroen moet voor hen geen probleem zijn. Ze vliegen 8 januari en komen voor minstens 3 jaar niet terug. En ik vind het geweldig voor haar en voor hen samen, maar ik ga haar ongelooflijk missen. Woon ik eindelijk net als vriendin I. in de binnenstad van Amsterdam, gaat zij er met de eerste de beste lekkere arts vandoor! Alsof het leven een doktersromannetje is! Een kopje koffie tussendoor gaat dus niet meer lukken en een brief doet er 3 weken over om op de plaats van bestemming te komen. En als ze mij een mailtje wil sturen moet ze eerst 5 uur rijden met een Jeep. Vorig jaar heb ik geprobeerd om er niet te veel aan te denken. Dat ze er straks echt niet meer is. Want ik haat afscheid nemen. M’n mascara begint al uit te lopen als ik er alleen maar aan denk. En omdat ik het afscheid nemen eigenlijk liever wil vermijden zou vriendin I. van mij best nu al wel op het vliegtuig mogen zitten. Gewoon stiekem een paar vluchten eerder nemen. Maar dan zou ik de pan erwtensoep die nu op het gasfornuis staat te pruttelen voor niets hebben gemaakt. Vanavond zijn vriendin I. en ik voor het laatst met z’n tweetjes samen. Hollandse avond. Misschien zetten we er wel een cd’tje van André Hazes bij op. De champagne ligt in de koelkast. Een doos tissues op tafel.

¶ | 16:41 | luna | 33 reacties

03-01-2004

HET SINAASAPPELKISTJES-IMPERIUM

"Jesus, moet je nou echt alles zo ontzettend obsessief doen?”, had P. gevraagd. “Of ik doe iets obsessief, of ik doe het niet”, snauwde ik. “Weet je dat na 5 jaar nog steeds niet? Laat me met rust, ik moet timmeren.” Of ik ook wel genoot van het proces, was de vraag. “Als ik iets leuk vind om te doen, dan wil ik het de hele tijd doen, dus dit moet af. Ik wil dat het af is voor 5 januari. Ik wil het! Ik wil het!”, brieste ik. We hadden het over mijn nieuwste project. Tussen onze woonkamer boven en onze slaapkamer beneden hebben we 2 jaar geleden een ‘gat’ laten ‘zagen’. Dit om überhaupt wat licht beneden te krijgen en om de boel gewoon wat open te gooien. Beneden is het maar 1.95 hoog en dat voelt al gauw heel benauwend. Dit ‘gat’ was dus een verademing, ware het niet dat de bouwmannetjes het ongelooflijk slecht hebben afgeleverd. Iedere keer dat ik naar het gat keek ergerde ik me aan de schots en scheve afwerking met lelijk materiaal. Tot 2 weken geleden. Na een jaar irriteren was het mooi geweest en besloot ik het heft in eigen hand te nemen. Sinaasappelkistjes moesten ertegenaan. Sinaasappelkistjes met kitsche printjes in allerlei kleuren. In een vlaag van verstandsverbijstering gaf P. goedkeuring en om te voorkomen dat hij terug zou krabbelen ben ik een dag later meteen begonnen met het demonteren van de sinaasappelkistjes, het op maat snijden en het timmeren. Dagelijks fiets ik naar de Albert Cuijp, de Dappermarkt, de Nieuwmarkt of de Westermarkt op zoek naar leuke kistjes. Ik ben bezig als een bezetene. En ik geniet ervan. Het enige probleem is dat ik ook nog eens zoveel mogelijk verschillende kistjes wil gebruiken. En dat ik alles ook nog moet lakken. Meer dan 1 keer. Dus 5 januari gaat niet lukken. Maar ondertussen blijf ik gewoon lekker obsessief timmeren. Tik! Tik! Tic!

¶ | 16:00 | luna | 33 reacties

01-01-2004

AND A HAPPY NEW YEAR

Blond haar, blauwe ogen, brilletje. Denken, denken, denken. Nee, nooit eerder gezien. “Hoi, ik ben Luna”, zei ik tegen het meisje. “Ik woon hier en wie ben jij?” “Ik ben F.”, zei het meisje en schudde mijn hand. Denken, denken, denken. Nee, nog nooit eerder over een F. gehoord. “Eh, en bij wie hoor je?”, vroeg ik daarna. “Ik ben de zus van T.”, zei F. en ze en wees naar een jongen die in de keuken een biertje stond te drinken. Denken, denken, denken. Nee, ook haar broer T. had ik nog nooit eerder gezien. “Eh, maar wie heeft jullie hier uitgenodigd dan?”, vroeg ik met een vriendelijke gastvrouwglimlach. “Oh, M. is een vriend van T. en die belde ons net”, zei het meisje. Denken, denken, denken. Nee. Laat ook maar. “P., heb jij het allemaal nog onder controle?”, vroeg ik even later aan P., maar eigenlijk wist ik het antwoord al. Hij wist ook niet zo goed wat hij met de hele situatie aan moest. Ineens stonden er gisternacht 30 mensen in huis. Vrienden van vrienden van bekenden van vrienden. Allemaal in opperbeste stemming, dat dan weer wel. We hadden ons voorgenomen om relaxt het jaar 2004 in te gaan. Om relaxt thuis te zitten. Een paar mensen zouden even langskomen voor een borrel, ik zou tussendoor naar het feestje van vriendin I. gaan en dat was dat. Helaas. Ik was a-relaxt en pas toen het grootste gedeelte om 5.30 richting huis vertrok kon ik een beetje ontspannen. Een beetje dan, want ik moest eerst nog samen met vriendin L. alle glazen, gore asbakken, peuken en diverse smerigheid van de vloer verwijderen. Zucht en steun. Maar het was wel gezellig. Vorig jaar schreef ik nog hoopvol op deze site: ‘Ik heb besloten dat 2002 een kutjaar was, misschien wel het kutste jaar dat ik ooit had. Maar 2003 wordt top.’ Achteraf kan ik met recht zeggen dat 2003 nog veel kutter was dan 2002. Haha! Maar 2004 wordt écht mijn jaar. Ik ga ervoor.

¶ | 23:58 | luna | 34 reacties

Volg Luna op Twitter.com

I'M SO HAPPY I COULD DIE

Eindelijk! Al 2 jaar ben ik verliefd op een shirtje van Ruby Gloom met de tekst 'I'm so happy I could die', maar ik vond het te veel gedoe om 'm te bestellen via internet. Nu is-ie binnen en hij is briljant.

www.rubygloom.com ¶ | luna | 31 reacties

KARAMEL SUTRA

Er zijn weinig dingen perfect in het leven, maar de nieuwste Ben&Jerry-smaak 'Karamel Sutra' komt een aardig eind in de richting!

www.benjerry.nl ¶ | luna | 36 reacties

JUIST

¶ | luna | 7 reacties

WALTER IN DE COOLDOWN

En ook Walter ging vroeger naar de Cooldown!
www.vandenb.com ¶ | luna | 5 reacties

LUNA WIL RUST

Grootste ontdekking van de weblogmeeting in utrecht; Ruben van www.elkedagrust.nl. Mooie man met mooie tekeningen. Heb er via zijn site meteen eentje besteld.