ARCHIEF
- Mei 2013
- April 2013
- Maart 2013
- Februari 2013
- Januari 2013
- December 2012
- November 2012
- Oktober 2012
- September 2012
- Augustus 2012
- Juli 2012
- Juni 2012
- Mei 2012
- April 2012
- Maart 2012
- Februari 2012
- Januari 2012
- December 2011
- November 2011
- Oktober 2011
- September 2011
- Augustus 2011
- Juli 2011
- Juni 2011
- Mei 2011
- April 2011
- Maart 2011
- Februari 2011
- Januari 2011
- December 2010
- November 2010
- Oktober 2010
- September 2010
- Augustus 2010
- Juli 2010
- Juni 2010
- Mei 2010
- April 2010
- Maart 2010
- Februari 2010
- Januari 2010
- December 2009
- November 2009
- Oktober 2009
- September 2009
- Augustus 2009
- Juli 2009
- Juni 2009
- Mei 2009
- April 2009
- Maart 2009
- Februari 2009
- Januari 2009
- December 2008
- November 2008
- Oktober 2008
- September 2008
- Augustus 2008
- Juli 2008
- Juni 2008
- Mei 2008
- April 2008
- Maart 2008
- Februari 2008
- Januari 2008
- December 2007
- November 2007
- Oktober 2007
- September 2007
- Augustus 2007
- Juli 2007
- Juni 2007
- Mei 2007
- April 2007
- Maart 2007
- Februari 2007
- Januari 2007
- December 2006
- November 2006
- Oktober 2006
- September 2006
- Augustus 2006
- Juli 2006
- Juni 2006
- Mei 2006
- April 2006
- Maart 2006
- Februari 2006
- Januari 2006
- December 2005
- November 2005
- Oktober 2005
- September 2005
- Augustus 2005
- Juli 2005
- Juni 2005
- Mei 2005
- April 2005
- Maart 2005
- Februari 2005
- Januari 2005
- December 2004
- November 2004
- Oktober 2004
- September 2004
- Augustus 2004
- Juli 2004
- Juni 2004
- Mei 2004
- April 2004
- Maart 2004
- Februari 2004
- Januari 2004
- December 2003
- November 2003
- Oktober 2003
- September 2003
- Augustus 2003
- Juli 2003
- Juni 2003
- Mei 2003
- April 2003
- Maart 2003
- Februari 2003
- Januari 2003
- December 2002
- November 2002
- Oktober 2002
- September 2002
- Augustus 2002
- Juli 2002
- Juni 2002
- Mei 2002
- April 2002
- Maart 2002
- Februari 2002
- Januari 2002
- December 2001
- November 2001
- Oktober 2001
- September 2001
- Augustus 2001
- Juli 2001
- Juni 2001
- Mei 2001
- April 2001
LAATSTE FLICKR-FOTO
Alle content © Chantall van den Heuvel
Deze website is ontworpen
door mar10e.com en site-lay overgezet naar PivotX door PixelPrinses
tip
31-07-2002
NACHTELIJKE CHATSESSIE EX S. EN LUNA
Ex S. says: ze deed kinderlijk en naïef, het kleine meisje... Luna says: dat bewaar ik altijd voor als ik iemand een half jaar ken... Ex S. says: ‘wat ga je met me doen in de slaapkamer?’ (kindertoontje) Luna says: nee, dat is fout!!! Ex S. says: tikje psycho maybe Ex S. says: incest verleden, ik zeg het je Ex S. says: heel onschuldig kijken Ex S. says: ook kinderstemmetje: ‘wat doe je nu’ Luna says: te veel films gezien dat meisje... Ex S. says: ‘wil je niet in me?’ Luna says: dat vroeg ze? Ex S. says: (na een tijdje vingeren) Luna says: dan deed je het niet goed, dat vingeren... Ex S. says: welles... Luna says: dat zeggen vrouwen als ze er vanaf willen... Ex S. says: echt wel... Luna says: nee hoor... Ex S. says: het was zo'n beetje klaar... Luna says: ook nog faken ook nog... Ex S. says: no way... dat lukt niet bij mij Luna says: jawel hoor... Ex S. says: ja, je hebt gelijk, een beetje vrouw kan easy faken... Ex S. says: maar, ik was al een tijdje bezig... Luna says: so? Ex S. says: ik was goed Luna says: ja, dat denken alle mannen... mannen kunnen niet vingeren...
31-07-2002
NU-MAN, PART 28
copyright @ franz wilhelm, 2002
30-07-2002
LUNA OP DE RADIO
Gisteren was het zover. Om 15.30 zou ik op Radio 1 te beluisteren zijn, samen met Corrie van http://www.camathome.com/ en Wim de Bie van http://www.bieslog.vpro.nl/. Toch wel zenuwachtig, want de mogelijkheid dat het mannetje van de radio precies de verkeerde stukjes aan elkaar zou hebben geplakt was aanwezig. Kwam er ineens achter dat P. en ik helemaal geen radio in huis hebben, geen echte dan. Gelukkig was het ook live te volgen via internet. De zon scheen, balkondeuren open, speakertjes van de computer op 10 en buurman M. was er voor de gezelligheid. Naast me een fles rosé, en naast buurman M. ook een fles rosé. Dus wij luisteren en drinken. En nog meer drinken. En voordat we gingen luisteren hadden we ook al gedronken. Dus gisteren klonk het allemaal erg goed op de radio. Erg goed. “Je komt goed over hoor, buurvrouw”, zei de buurman en hij nam een slok rosé alsof het limonade was. Ik geloofde hem onmiddelijk en nam zelf ook nog een slok. “Ik heb geen rare stem hè?”, vroeg ik aan de buurman. “Nee, je komt goed over, echt hoor, goed!” “Echt?”, vroeg ik. “Ja, echt, en dat van dat Goedele Liekens-syndroom is goed! Komt goed over”, zei hij. Met een gerust hart nam ik nog een slok. Maar nu. Nu staat het interview online en luister ik het pas goed. Vreselijk! Verschrikkelijk! Ik hoor Wim de Bie rustig en beheerst praten en ook Corrie spreekt alsof ze elke dag een radio-interview doet. En ik brabbel maar een eind weg. En wat praat ik raar. Ongecontroleerd. En snel. Zweverig. Kinderlijk. Niks geen zwoele Marilyn Monroe-stem voor mij, niks geen Katja Schuurman. Een carièrre als omroepster, nieuwslezeres of presentatrice kan ik wel vergeten. Toekomst naar de klote. Luna praat als Hello Kitty op speed.28-07-2002
LUNA EN DE KEUKENKAMPIOEN
“Liefje, weet je wat me gezellig lijkt? Om vandaag met jou naar de Keukenkampioen te gaan en een keuken voor ons nieuwe huis uit te zoeken. Lijkt jou dat ook geen mooi plan?”, vroeg P. me gistermorgen. “Schatje, ik kan me niks leukers voorstellen, dan met jou naar de Keukenkampioen te gaan. Wat een goed plan”, zei ik. Dus wij naar de Keukenkampioen. “Ik vind dit echt de mooiste keuken”, zei ik tegen P. toen we bij een keukenblad met wat kastjes en deurtjes stonden. “Hmm”, zei P. en hij knikte goedkeurend. Twee minuten later stonden we bij een ander keukenblad met wat kastjes en deurtjes. “Nee, dit is écht de mooiste hoor, wat vind jij?”, vroeg ik. “Net vond je die andere nog het mooist”, zei hij en hij keek me aan alsof hij me niet begreep. Hij begreep me ook niet. Hij begreep ook niet dat ik vorige week nog alle nadelen van een kookeiland had opgesomd en dat ik er nu verheerlijkt naar stond te kijken: “Toch best leuk, zo’n kookeiland.” “Jij verandert elke minuut je mening”, zei P. licht geïrriteerd. “Ja, en wat wil jij nou?”, vroeg ik hem. Maar ik had er al geen zin meer in, ik werd gek in de Keukenkampioen, ik wilde naar huis. Net voordat ik de controle over mezelf en de situatie dreigde te verliezen kwam er een kereltje in een pak aanlopen. “Lukt het een beetje?”, vroeg hij. Rot op, dacht ik, ik moet P. even uitleggen hoe het zit en daar heb jij niks mee te maken. “We kijken even rond”, zei P. rustig en het kereltje liep weer weg. Na nog geen 10 minuten in de Keukenkampioen te zijn geweest liepen P. en ik de deur weer uit. Adem in. Adem uit. Kut-Keukenkampioen. Ze hebben er wel een ‘kinderspeelhoek’, toiletten, koffie, thee, en een ‘lekker koud drankje’, maar een relatietherapeut heb ik er niet gezien.
25-07-2002
LUNA GEEFT GRATIS PIJPCURSUS
Stel je bent een vrouw. En stel je voelt de behoefte om een man te pijpen. En stel dat je niet weet hoe dat moet. Dan is de site www.vrouwonline.nl, een site die onderdak biedt aan de damesbladen Libelle, Margriet en Ouders van Nu toch verdomme wel de laatste plek waar je gaat zoeken naar goede informatie! Zou ik zeggen dan. Als je wilt weten hoe je moeten pijpen dan vraag je dat in de eerste plaats aan een man en daarna aan een hoer of pornoster. En daarna vraag je het aan Luna. Luna is nooit te beroerd om tips en adviezen omtrent seks te geven en vraagt daar al zeker geen geld voor, want bij www.vrouwonline.nl wordt je niet alleen geadviseerd door een truttige seksuologe, nee, je moet er ook nog € 1,15 voor betalen. Maar daarvoor krijg je wel een cursus met ‘helder geïllustreerd en passend beeldmateriaal’. Daarom hier een mini-cursus pijpen, met helder geïllustreerd beeldmateriaal. Gratis en voor niets. De nummers van de tekst corresponderen met de nummers van de plaatjes.1. Kijk altijd naar zijn pik alsof je hem voor de eerste keer ziet. Kijk altijd met een jeetje-wat-is-ie-groot-blik. 2. Hou z’n pik stevig vast. 3. Niet bijten. 4. Lik. 5. Voor gevorderden: de Deep Throat-techniek. Gooi de eikel tegen je huig, iets wat er gegarandeerd voor zorgt dat je gaat kokhalzen. Kokhalzen is een natuurlijke reflex die vanzelf minder wordt als je slikt. Dus veel slikken en als je het voor elkaar krijgt; je hoofd bewegen ter stimulatie van de eikel. 6. Probeer hem tijdens het pijpen niet aan te kijken. Dit is geen gezicht. 7. Doe net alsof je doorslikt, maar vang stiekem zijn sperma op in je hand. Daarna afsmeren aan beddengoed. 8. Kijk hem na afloop gelukzalig aan.
24-07-2002
LUNA BEZOEKT EEN SEKSTHEATER
Vorige week ontmoette ik A.; uitbater van een bordeel, seksvideotheek, seksshop en sekstheater. Nadat hij me zijn hoerenkast en videotheek had laten zien liepen we naar het sekstheater. “Het theater is voor hetero’s en homo’s, maar de kantoren hier in de buurt hebben nu pauze en dan komen al die getrouwde kerels hier naartoe. Loop maar effe mee”, zei hij. Nadat m’n ogen aan het donker gewend waren zag ik een ruimte gevuld met kleine darkrooms, zitjes, stoeltjes en trappen. En mannen. Mannen die in hun eentje wat nerveus stonden te wachten. Handen in hun zakken. “En dit is onze seksbioscoop”, zei A., “iedereen kan hier gewoon doen waar-ie zin in heeft. Heel relaxt.” Op het bioscoopscherm zag ik 2 neukende jongens. Ik keek naar het publiek en zag een grijze kerel gepijpt worden door een andere grijze kerel. Ik moest lachen in mezelf. Plaatsvervangende schaamte. Het was gewoon heel stiekem dat ik hier stond, maar A. praatte ondertussen over zijn sekstheater alsof het de Efteling was. “Je moet eigenlijk een keertje komen kijken op een gangbang-avond”, zei A. terwijl ik een aantal mannen op zag kijken van hun bezigheden. “Ook heel relaxt hoor, die avonden, en je kan gewoon met mij meelopen.” Ik zei dat ik erover na zou denken. “Moet je nog wat leuks mee, voor thuis?”, vroeg hij me toen we even later in zijn sekswinkel stonden. “Deze is goed, daar kan je wel wat mee”, zei hij en hij pakte een supertechnische, blauwe vibrator met een 4-keuze-knoppen-menu-systeem met een soort van telefoondraadje met daaraan nog een blauw minivibratortje. “Pak jij dat effe in, dan heeft dat meisje ook een fijne avond”, zei hij tegen een mannetje achter de kassa. Even later liep ik dolgelukkig naar huis te huppelen met een zwart tasje vol seksproducten in m’n hand. Gelukkig omdat ik ‘stoute’ dingen had gezien. Dingen die de meeste mensen nooit zullen zien. Gelukkig omdat ik een bijzonder mens had ontmoet, met een uitgesproken mening. En gewoon gelukkig omdat. Om dat.
24-07-2002
LUNA IN DE KERK
De kerk is niet mijn ding. De kerk voelt nep. De dominee die gisteren tussen de kerkliedjes door praatte, is niet mijn ding. Die dominee kende vriendin R. niet zoals ze was. Je kan lekker lullen over een licht en een lamp en dat we haar allemaal alleen te leen hadden van God, maar ze is wel gewoon dood, dacht ik. Geef jij maar eens een goede reden waarom God vond dat de uitleenperiode voorbij was, dacht ik. Probeer jij dat maar eens uit te leggen. En als je dan toch bezig bent, vertel me dan ook even hoe ik mijn geloof in de evolutie in moet passen in de Bijbel en dit hele verhaal wat jij me nu aan het vertellen bent. Dat dacht ik allemaal, maar ondertussen deed die dominee wel gewoon zijn werk en als je het zo ziet, dan heeft hij z’n werk goed gedaan gisteren. Maar gisteren was niet mijn afscheid, al was het erg mooi om vriendin R. weer terug te brengen naar Friesland. Met vriendin L. en haar vriend F. met 160 over de Afsluitdijk. Mijn afscheid was maandag, toen ik bij vriendin R. thuis was. Samen met haar vriend D. een kopje thee gedronken aan haar bed, want ze was nog gewoon thuis. Gezellig met z’n drieën. Ze lag in de huiskamer, op een bed met bloemen en foto’s eromheen. Ze had een prachtige Indiaase jurk aan en ze leek, voor heel eventjes, een prinses met alles erop en eraan. Maar ze was echt dood, dat kon ik zien en voelen. En ik ben blij dat ik haar heb gezien en gevoeld, anders had ik het niet geloofd. Het was fijn om haar thuis nog een zoen te kunnen geven. Het was fijn om met haar vriend over haar te praten. En het was erg fijn om de afgelopen dagen lieve woorden van bekenden en onbekenden te horen. Zelfs in de kerk.19-07-2002
ZO ONVERWACHT
Voicemail: “Met L., je moet me meteen even terugbellen.” Ik wist het al. Ik wist het al voordat ik haar had gesproken. En zo stond ik, midden op het stationsplein van Amsterdam CS, tussen tientallen toeristen, te twijfelen tussen meteen terugbellen of bellen als ik thuis was. Meteen terugbellen. “Ze is donderdagochtend overleden”, zei vriendin L, “in haar slaap.” En zo stond ik, tussen de toeristen, tranen weg te slikken, te lopen, te kijken, te zoeken naar een bankje om op te zitten. Geen bankje. “Ze kennen je toch niet”, zei L. geruststellend toen ik zei dat ik dacht dat iedereen me aan zat te staren. Knikkende knieën. Misselijk. “Ik moet naar huis nu, ik bel je straks weer terug”, zei ik. In de metro. Met bibberende stem P. bellen: “R. is dood.” Me ineens realiseren dat het bijna precies een jaar geleden is dat hij me belde met precies hetzelfde bibberende zinnetje om te vertellen dat een vriendin van hem verongelukt was. Staren uit het raam. Ik zag haar nog 2 weken terug. Ze zou deze zomer nog wel halen. We hebben samen nog nasi gegeten, want dat vond ze lekker. Met kroepoek. Ze had nog een klein beetje hoop. “Want je moet altijd een beetje hoop houden”, had ze gezegd. “Zonder hoop ben je nergens.” Ik had naar m’n ring gekeken, waar in dikke letters het woord ‘HOPE’ gegraveerd staat. En ik heb gehoopt. En dan, zo cliché, zo onverwacht. Zo onverwacht. En ik weet wel dat het goed is zo. Een lange lijdensweg bespaard. Van alles naar niets in 4 maanden. Dood betekent nooit meer zien. Nooit meer praten en nooit meer lachen. Wat rest zijn foto’s in een doosje. Cadeautjes die ik van haar kreeg en herinneringen in mijn hoofd. Ik had zo graag nog iets tegen haar willen zeggen.18-07-2002
ZOMAAR, EEN WILD PLAN
Vriend A., P. en ik begeven ons vannacht richting begraafplaats Westerveld in Driehuis. Vanmiddag een busje gehuurd. Kenteken afgeplakt en zo rond middernacht willen we vertrekken. Verschillend tuingereedschap ligt al achterin de bus. Net als een paar bivakmutsen en een videocamera. Als het niet regent gaan we Pim Fortuyn vannacht opgraven. Met kist en al. Hebben ook een draagbare cd-speler bij ons. Gaan we fijne liedjes draaien voor Pim tijdens het graven. We dachten zelf aan een paar nummers van Gerard Joling, die heeft zich altijd ontzettend betrokken gevoeld bij Pim. Helemaal in het gedachtengoed van Pim moet het worden, de opgraving. Sfeerbeelden moeten we krijgen. We verwachten wel wat problemen met z’n hondjes, maar we hebben 2 leverworsten meegenomen. Zijn ze wel een tijdje zoet mee. We hebben alles minutieus voorbereid en als het goed is past de kist precies in het busje. De kist zetten we daarna een tijdje bij P. en mij in huis. Zal ook zeer uniek beeldmateriaal opleveren. Gewoon even afwachten wat de media doet. Spektakel zal het worden. We zien de koppen in de krant al voor ons: ‘Lijk Pim gestolen’. En wij maar lachen, samen met Pim natuurlijk. Die kon wel tegen een grapje. Daarna begraven we het lijk op een nader door ons bekend te maken plaats. Niks praalgraf in Provesane, Italië voor Pim. Nee, wij willen er dik geld mee gaan verdienen. Snoepreisjes naar het graf van Pim aan gaan bieden in De Telegraaf. Dus, binnenkort op www.maanisch.com; de énige échte opgraving van het lijk van Pim Fortuyn. Gaat stormlopen hier. Hits zullen tot ongekende hoogten vliegen. En half sensatie-zoekend Nederland zal morgen tussen 19.00 en 20.30 staren naar SBS6. Een SBS6 dat ‘exclusief door de familie Fortuyn is uitgenodigd om de herbegrafenis vast te leggen’. Staren naar een leeg graf. Nieuws is wat je er zelf van maakt.17-07-2002
LUNA EN DE WAS
Ik doe altijd de was. Wassen is kut. En wassen is de enige taak in het huishouden waar een pauze tussen zit. Dus nadat je de vuile was uit de mand, van de grond, uit het bed en achter de verwarming hebt gehaald, in de wasmachine hebt gestopt en die machine hebt voorzien van de juiste poeders en verzachters heb je ongeveer een uur om jezelf te vermaken. De wasmachine draait, de wasmachine centrifugeert en de wasmachine stopt. Ja, en daarna heb ik er al geen zin meer in. Dan ben ik weer met andere dingen bezig. Of ik vergeet gewoon überhaupt dat ik aan het wassen ben. De was laat ik meestal nog een dagje in de machine zitten. Of 2. Of een week. En dan draai ik de was nog een keer. Als je de natte was overigens langer dan 4 weken in de machine laat zitten dan kun je alles gewoon weggooien. Scheelt ook weer. Toen P. en ik net samen waren deed ik zijn was met liefde (“Ach, die jongen heeft het druk op z’n werk, ik doe het wel”). De laatste tijd begint het me echter steeds meer tegen te staan. Het wassen van de zweetsokken en boxershorts van je partner is zonder twijfel de meest onvriendelijke taak in het huishouden. Rolbevestigend, dat ook. En de meeste mannen kunnen niet wassen of doen alsof ze het niet kunnen. Ook P. weet niet in welk bakje de wasverzachter moet en snapt niet dat het irritant is als hij z’n sokken als een balletje in de wasmand gooit. Dit man-was-probleem blijkt zo universeel dat wasmiddelen-gigant Omo de campagne ‘Waarom was ik nog voor jou?’ is gestart. Volgens mij is het zeiken van vrouwen over wat hun man wel of niet in het huishouden doet net zo universeel.www.waaromwasiknogvoorjou.nl
16-07-2002
NU-MAN, PART 27
copyright @ franz wilhelm, 2002
15-07-2002
LUNA EN EEN HEFTIG WEEKEND
Fragmenten van het afgelopen weekend flitsen langs m’n ogen. Vrijdagavond bakplaat-avond bij P. en Luna. Vriend J. en vriendin H. kwamen bakken en drinken. Vooral drinken. En omdat normen gaan vervagen na 5 flessen wijn en een x-aantal Breezers moesten we MDMA-capsules uittesten. Goed door de test gekomen. Met z’n vieren Hollandse hits draaien en hard meezingen. Niet meer weten hoe de videorecorder werkt. Om 8.00 gaan slapen en om 10.00 weer klaarwakker. Richting Weesp met de trein. Op zoek naar blikken Red Bull. Afgelaten fabrieksterrein, midden in het bos. Kraakpanden met ex-hippies, alcoholisten en vage types. Oude bioscoop. Barbecue met worsten, kippen en hamburgers, maar geen trek. Groot warm kampvuur en de geur van anti-muggen-citroen-spul in m’n neus. Vriend F. die lekkere plaatjes draait, dansen, xtc, praten en kaarten en ’s morgens om 8.00 samen met vriendin I. en vriend L. in zijn Mini Cooper weer richting Amsterdam. Blowen, filmpje kijken en om 11.00 in je bed liggen. Klaarwakker om 15.00. Dan de hele dag met een vaag hoofd in bed blijven liggen. Je compleet verrot voelen. Leeg. Je afvragen of je het in de toekomst niet iets rustiger aan moet doen. Of het misschien niet verstandiger is om wat regelmatiger te leven. Op tijd naar bed. Stabiel gaan doen. En dat je dan beseft dat het de moeite niet waard is om daar over na te denken, omdat er nog allerlei chemicalieën door je lichaam zweven. In slaap vallen om 2.30. Vanmorgen wakker om 7.30. Moe, kapot, leeg, spierpijn. Al je energie aanwenden om naar de koelkast te lopen, een blikje Red Bull te pakken, een sigaret op te steken en weer in bed te gaan liggen. Het belooft een mooie dag te worden.12-07-2002
LUNA EN HET MANNETJE VAN DE RADIO
Kreeg afgelopen dinsdag een mailtje. Van een mannetje van de radio: “Daar had je me bij de poten, met je gestop. Terzake: Ik wil je graag interviewen, voor de Avro Radio 1, over web- en andere vormen van loggen.” Ha! Luna op de radio! Dat is leuk. Dus vandaag zat het mannetje bij Luna thuis aan de thee. Interview kon gewoon staand. “Is dynamischer”, zei hij en hij drukte de microfoon tegen m’n lippen. “Moet dat zo dichtbij”, vroeg ik. Dat moest. Ben alweer vergeten wat ik allemaal heb gezegd. Het ging over lifeloggen geloof ik. Over mijn hele leven gedetailleerd op het net zetten. “Je gaat wel ver hè? Heb je daar geen moeite mee”, vroeg hij. Heb ik geen moeite mee, geloof ik. “Je schrijft wel expliciet over je seksleven”, zei hij. “Nee, ik schrijf niet over m’n seksleven. Ik heb nog nooit geschreven dat ik zo lekker heb geneukt gisteren”, zei ik. “Maar je schrijft wel dat het 3 jaar geleden is dat je met een vrouw in bed lag”, reageerde hij. “Eh, eh, ja, maar dat was een beetje een grapje”, zei ik. “Dus het is niet allemaal waar wat je schrijft?”, vroeg hij. Dat dan weer wel. “Wat vind je moeder daarvan, dat je over seks schrijft?”, vroeg hij. Jesus, gaan we het nou alweer over m’n moeder hebben? Dat vroeg het mannetje van het Algemeen Dagblad ook al. Mooi gezeik mee gekregen toen ze die krant onder ogen kreeg. “Zo, dus jij gebruikt drugs”, had m’n moeder gezegd. Leg dat maar eens uit aan iemand die het al verschrikkelijk vind dat ik rook. “Eh, eh, mijn moeder is wel een beetje bang voor het Goedele Liekens-syndroom”, zei ik. “En eh, eh, m’n moeder vind het erger dat ik rook dan dat ik over seks schrijf.” Dit en meer gestotter over 2 weken op Radio 1.10-07-2002
URGENT ICQ-MESSAGE, DEEL 27
Rukker27 (6:14 PM) : zin in een lekkere, geile date?Luna (6:14 PM) : een lekkere, geile date?
Rukker27(6:14 PM) : wat lijkt je lekker dan?
Luna (6:15 PM) : nou, ik doe het niet voor minder dan een date in het Amstel-hotel... inclusief champagne en ik wil wel graag kunnen roken op de kamer... verder graag aardbeien met slagroom en de portier die daar altijd buiten staat, die had ik er ook graag bij gehad...
Luna (6:15 PM) : en als het niet te veel moeite is, dan ook graag zo’n leuk serveerstertje erbij, met zo’n leuk rokje... het is al meer dan 3 jaar geleden namelijk dat ik met een vrouw in bed lag... ik zou bijna niet meer weten hoe het voelt...
Luna (6:16 PM) : en nu we het er toch over hebben, je draagt toch wel boxershorts, want van die strakke slips van de Zeeman, die vind ik dus niks... en je hoeft je over mij geen zorgen te maken hoor, ik trek m’n mooiste setje voor je aan... heb je liever rode lingerie of zwarte? je kan het nu zeggen hoor, ik vind het belangrijk dat jij ook geniet...
Luna (6:17 PM) : vind je het trouwens goed dat ik een paar leuke seksspeeltjes meeneem? Gewoon standaard-spul hoor, niks heftigs... ik bedoel gewoon een vibrator en een dildo... ik heb een hele leuke in de vorm van een dolfijn, nog nooit gebruikt, dus jij mag de eerste zijn die ‘m bij me naar binnen brengt... lijkt je dat wat?
Luna (6:18 PM) : we gaan er gewoon een heel spannende avond van maken... jij, ik, de portier en een serveerster, een echte lekkere, geile date...
09-07-2002
OME KAREL EN TANTE MIEN
Iedereen in de straat noemt hem ‘Ome Karel’. Hij woont in het huis onder ons. Ome Karel en tante Mien wonen daar al meer dan 50 jaar. En ze waren dit jaar 56 jaar getrouwd. In februari. Hij is 81 en zij is 84. Ome Karel is onlangs opgenomen in het ziekenhuis en tante Mien moest me dat even vertellen. “Dat jij het ook even weet”, zei ze. “Meid, hij heeft al een aantal infarcten gehad en afgelopen vrijdag kreeg-ie een faalhart. Loeiende sirenes voor de deur. Heb je het niet gezien?” Ik had het niet gezien. “Meid, ik herken m’n eigen man niet meer. Hij bevuilt zichzelf. Hij stinkt naar urine. En hij gaat ’s nachts bij het vrouwtje naast hem op de slaapzaal in bed liggen. Ik schaam me als ik hem bezoek”, zei ze. Ik kom al 3,5 jaar een paar keer per week langs het raam van hun benedenwoning. Ome Karel zat altijd voor het raam. Altijd even zwaaien. En ome Karel lette altijd goed op. Of we onze fietsen wel netjes vastmaakten. En of we de vuilniszakken niet stiekem een dag eerder aan de straatkant zetten. Ome Karel kon alleen m’n naam nooit onthouden: “Anouk was het toch?” En dan een dag later: “Saskia? Toch?” Al 3,5 jaar heb ik hem wekelijks mijn naam gezegd. Hij heeft het nooit onthouden. “Ik heet Luna, ome Karel”, zei ik dan. “Oh ja”, reageerde hij altijd. “Is P. wel een beetje lief voor je?”, was altijd zijn tweede vraag. “Natuurlijk, want ik kook lekker voor hem”, was mijn standaard-antwoord. En dan lachten we samen. Ome Karel komt waarschijnlijk nooit meer voor het raam zitten. Hij moet naar een verpleeghuis. “Ik kan niet meer voor hem zorgen. Het is net een kind”, zei tante Mien. “Ik ga er niet om huilen hoor”, zei ze. “Niet waar anderen bij zijn. Maar als ik alleen ben, dan laat ik wel eens een traantje. Dat mag je best weten.”08-07-2002
MAANISCH.COM WORDT VERBOUWD
Ergens is het gisteren misgegaan. Ik had gevraagd om deze nieuwe site nog even niet te linken, totdat de layout er een beetje toonbaar uit zou zijn. Gisteren was het ineens overal te lezen. Voelt goed om ‘terug’ te zijn, al ben ik niet echt weggeweest. Maar wat een drama zeg, een site online krijgen als je er geen verstand van hebt. Ik dacht dat je gewoon een beetje moest knippen en plakken en dan op een knopje drukken. Niets is minder waar. De afgelopen dagen hoorde ik overal allerlei termen en adviezen over het bouwen van een website. “Moet je even aan je host doorgeven dat je onder Linux moet draaien”, zei iemand. “En dat moet je even in je template veranderen”, zei een ander. “Ja, in je stylesheet natuurlijk”, hoorde ik ook. Ja. Ja. Ja. Linux, template, stylesheet, nog nooit van gehoord. Toch is het gelukt. En die credits gaan zeker niet naar mezelf, want ik heb er niets aan gedaan. Ik heb zelfs de naam niet verzonnen, die eer gaat naar buurman M., die mij in 1 woord wist te omschrijven. Aanvragen van domeinnaam. Gilles bood nachtelijk hulp en rust en kwam de volgende dag even langs om een mini-lesje Pivot te geven. Domein geregistreerd. Iets met PHP omzetten. Pivot erop. Bob zelf was zo vriendelijk om de site te voorzien van dit fijne blogsysteem. En het werkt. Teksten online zetten die ik de afgelopen 2 weken geschreven heb. Het werkt! Maar het ziet er niet uit. Nu nog. Ik heb mijn vormgeef-idee doorgemaild aan Marti en die is er flink mee bezig. En voor het eerst sinds maanden ben ik nieuwe dingen aan het leren; Linux, templates en stylesheets. En ik leer vooral dat ik geduld moet hebben. Volharding is geconcentreerd geduld.07-07-2002
PARTYREVIEW SENSATION 2002
Ik ben zeker niet te beroerd om € 58,- neer te leggen voor een entree-ticket voor Sensation. En dat is inclusief administratiekosten. Het is ook inclusief een Sensation-DVD ter waarde van € 10,-. En ik geloof dat het ook inclusief een 1-jarig abonnement op het nieuwe magazine ID&T Sounds Lifestyle And More is. Maar eigenlijk kan het mij niet schelden wat er allemaal bij de prijs inbegrepen zat. Waar het om gaat is wat niet bij de prijs inbegrepen zat. Voor genoeg toiletten was niet gezorgd. Rijen met zeker zo’n 30 dames die allemaal stonden te wachten voor 1 toiletje. Ja, dan durf ik niet eens even lekker te gaan poepen. Krijg je al die rammelende wijven aan de deur: “Schiet eens op!” Niet relaxt. Het was druk dus, gisteren. Heel druk. Maar het was geweldig om een voetbalstadion vol met mensen in witte kleding te zien. Een voetbalstadion dat er niet meer als zodanig uitzag. Zo’n 35.000 dansende mensen, vuurwerk, zilveren papiertjes uit de lucht en 20 meter hoge lichtschermen die eruit zagen als glas-in-lood-ramen. En dan een dj Jean die de soundtrack van ‘Blade’ draait. Magisch. Vanaf een uur of 4.30 kwam er echter steeds meer daglicht door het dak van de Arena. Ik begrijp dat dat een deel van het concept van Sensation is, dat je het ochtend ziet worden, maar als je om 5.30 in het bijna felle licht tussen bezoekers staat die werkelijk compleet, maar dan ook compleet naar de klote zijn, ga je toch sterk twijfelen aan dat concept. Iedereen ziet er slechter uit in daglicht. De witte shirtjes waren niet zo wit meer en de witte broeken waren aan de onderkant volgezogen met bier en modder. Was dit feestje me € 58,- waard (lees: 127,81, en dat is exclusief drank, taxi en toiletbezoek)? Nee, niet echt.
06-07-2002
LUNA GAAT NAAR SENSATION
Al een paar weken werd ik overdonderd door de tv-spotjes op TMF voor Sensation, ‘The world’s leading dance event’ in de Amsterdam Arena. Zag er wel gezellig uit. Met allemaal gezellige, zilveren papiertjes die door de lucht dwarrelden. Dat wilde ik ook wel eens meemaken, zilveren papiertjes in de lucht. De muziek is bijzaak. P. en ik hadden geen kaartjes, maar gisteren belde vriend A.: “Ik heb nog 2 kaartjes voor Sensation over, gaan jullie mee?” Natuurlijk! Maar toen. Wit. Dresscode wit. Of ik even mijn dikke reet in een witte broek wilde hijsen dus. Wit rokje mocht natuurlijk ook, maar nadat ik me bij de H&M in een wit jurkje voor de passpiegel had bekeken, was dat zeker geen redelijke optie meer. Dramatisch moment, dat ik mijn leven niet meer zal vergeten. Vriendin I. trouwens ook niet, want die moest mee om te checken of ik er écht niet te dik uitzag in het wit. En in dat jurkje leek het net of er op bepaalde plaatsen ineens 5 kilo bij was gekomen . Dresscode wit. Als ik er eenmaal sta, dan zal het me wel niet zoveel meer uitmaken om een witte broek met wit shirt te dragen, maar momenteel voel ik me er erg ongemakkelijk in. Het is m’n kleur niet. Maar het is verplicht. De prijs van het kaartje; € 55,-. En dat is dan exclusief administratiekosten. Een snelle rekensom; de meneren ID&T verdienen zo’n 35.000 x € 55,- = € 1.925.000,-! Daar kunnen ze een flink feestje van geven, zou ik zeggen, maar ik lees net op hun site dat ze geen garderobe hebben. Dus als ze voor dat geld vannacht geen zilveren papiertjes uit de lucht laten vallen, dan vraag ik alsnog m’n geld terug.http://www.sensation.nl/
03-07-2002
HOE JE DAG MET 1 BRIEF VERKLOOT KAN WORDEN
Klootzakken zijn het. Allemaal. Iedereen kan de tief krijgen. Net in de fukking stromende regen naar het postkantoor gefietst. Vond vanmorgen een briefje bij de post met de strekking; ‘Wij hebben vandaag een aangetekende brief bij u willen bezorgen maar we troffen u niet thuis aan’. Wat godverdegodver, ik ben de hele dag thuis geweest en ik was al vanaf 8.00 wakker. Ik heb geen bel gehoord. Dus ik naar het postkantoor. Trof ik 2 niet slim kijkende mannetjes aan. “We zijn gesloten”, zei het mannetje. “Waarom?”, vroeg ik. “In de vakantieperiode zijn we tussen 12.30 en 13.30 dicht”, zei het andere mannetje. Het was 12.35 en ze wilden me niet helpen. Ik terug op de fiets. Natgeregend. Om 14.00 weer richting postkantoor. “En ik wil meteen een klacht indienen, omdat de postbode niet aanbelt, maar gewoon zo’n briefje door de brievenbus flikkert”, zei ik. De klachtenformulieren waren op. Dan niet. Ik kreeg de aangetekende brief mee en aan de envelop zag ik al dat ik ‘m meteen open moest maken. Was van de gemeente. Een brief voor P. en mij met de volgende tekst; ‘Uit een onderzoek van de behandelend inspecteur van het bouw- en woningtoezicht is gebleken dat u zonder bouwvergunning werkzaamheden uitvoert.’ En; Wij gelasten u hierbij alle bouwwerkzaamheden onmiddelijk te staken.’ Zo. Daar konden we het mee doen. Terug naar huis op de fiets en weer natgeregend. En op wie ik nu pissig moet zijn is me nog niet helemaal duidelijk. Op onze ‘bouwbegeleider’, die de bouwvergunning veel te laat heeft aangevraagd en het voor de rest ook laat afweten? Op de gemeente, die gewoon enorm loopt te zeiken over het plaatsen van een muurtje? Of op mezelf? Ik ga op de bank liggen blowen.
02-07-2002
LUNA, P. EN GESPREKKEN OVER DE VERBOUWING
Daar stond ik. In m’n nieuwe huis. De muurtjes voor het toilet waren verkeerd geplaatst. Een toilet van 6 vierkante meter leek me niet zo logisch. Ook wilde ik dat het muurtje van het toilet zou lijnen met een pilaar. Leek me esthestischer. Maar ja, het muurtje stond er al bijna. “P. ik wil dat muurtje niet, ik hoef geen toilet van 6 vierkante meter. Belachelijk”, zei ik. “En ik wil dat er raampjes komen van van dat glas met dingetjes erin”, zei ik. “En ik wil van dat gewaaierde beton op de vloer, heb ik ooit een leuk plaatje van gezien”, zei ik. “Het is gevlinderd beton”, zei P. “Jaja”, zei ik. Het begint een beetje echt te worden. Het nieuwe huis. Te echt. Er moet ineens van alles besloten worden en geregeld. Waar komen precies de muurtjes, wat voor een gootsteen willen we en wat voor een tegeltjes komen in de badkamer. Dat soort dingen. Dingen waar je eigenlijk niet te lang bij stil wil staan, want gesprekken over dit soort dingen zijn funest voor een gezellige relatie. “Ja, maar ik dacht dat we hadden afgesproken dat we in de slaapkamer van dat hoerige tapijt zouden leggen?”, “Wil je écht een prikbord van 8 meter lang in het kantoor?” en “Ik dacht dat jij ook liever een wenteltrap had dan een gewone trap?”. Dat soort dingen. Zeiken over de kleur van een toiletpot is hetzelfde als zeiken over het wel of niet plaatsen van een dopje op de tandpasta. Zeer essentieel. Wanneer je dit soort gesprekken tot een einde weet te brengen waar beide partners gelukkig mee zijn, dan weet je dat het goed zit. Dan weet je dat je niet voor niets een hypotheek hebt afgesloten waar je allebei nog jaren aan vastzit. Dus er komt rood hoerig tapijt in de slaapkamer.01-07-2002
LUNA WORDT MAANISCH
Na er toch zeker 10 dagen over nagedacht te hebben ben ik eruit. Alle namen zijn de revue gepasseerd. Lovely Luna, Lucky Luna, Twisted Luna, Dalai Luna en Cosmic Luna; werkelijk alle Engelse bijvoeglijke naamwoorden hebben voor mijn naam gestaan, maar het was het allemaal net niet. Iedereen heb ik om raad gevraagd en iedereen zei iets anders. Wat ik zelf helemaal geweldig vond, vond een ander weer niks en toen vond ik die naam zelf ook weer minder. En iedere dag P. bellen op z’n werk: “Liefje, wat vind je van dit?” Vond-ie altijd niks. Of wel aardig. Maar nooit geweldig. Vandaag zat ik met buurman M. te chatten. Vertelde hem dat ik er gek van werd. Dat ik geen naam kon verzinnen. Dat ik in een manische periode zat. “Manic Luna?”, schreef buurman M. “Nee, dat klinkt niet lekker”, schreef ik. “Maanisch”, schreef de buurman. Dat was ‘m. Liefde op het eerste gezicht. Prachtige woordspeling. Dekt de lading. Maar nu de rest. Nu registreren. Nu de vormgeving. Nu een blog-programma installeren. Daar heeft Luna geen verstand van. Gilles van www.abcdefghijklmnopqrstuvwxyz.nl, mijn nachtelijks chatmaatje, bood uitkomst: “Gilles, ik snap er niks van, maar ik wil snel weer online, hoe regel ik dat?”, vroeg ik. “Ik help je wel”, zei hij. “Kom deze week maar een keertje langs.” Dus vannacht kan ik met een gerust hart gaan slapen. Met nieuwe url is geregeld en Gilles gaat me helpen. Daar neem ik een borrel op.