LUNA'S ANDERE SITES

ZOEKEN

ARCHIEF

LAATSTE FLICKR-FOTO

www.flickr.com

This is a Flickr badge showing public photos from Electric Luna. Make you own badge here.

Alle content © Chantall van den Heuvel

Deze website is ontworpen
door mar10e.com en site-lay overgezet naar PivotX door PixelPrinses

tip

31-12-2001

LUNA IN 2001

Het was een moeilijk jaar, 2001. Zeker niet mijn beste jaar. Voor mij een jaar van veel veranderingen. Gestopt met mijn vaste baan als eindredacteur en onzeker begonnen als freelance tekstschrijver. Ik ben een aantal ‘vrienden’ kwijtgeraakt dit jaar. Door desinteresse, afstand of ruzies. Ik heb ook veel leuke nieuwe mensen leren kennen. Ik heb samen met P. een huis gekocht en ben op het nippertje in 2001 bij P. ingetrokken. En ik ben met deze site begonnen. Het is voor buitenstaanders misschien moeilijk te begrijpen wat voor een invloed een weblog op je dagelijks leven heeft. Ik ‘moet’ elke dag een stukje schrijven en ik check als ik achter mijn pc zit ieder uur de reacties. Sommige reacties zijn lief en sommigen bot en keihard. Soms trek ik me die reacties aan en soms niet. Sommige reageerders denken nog steeds dat alles wat ik schrijf niet waar is. Dat is het wel. Sommige reageerders denken nog steeds dat ik de hele dag knetterspaced of dronken achter mijn pc zit. Ik ben ook wel eens nuchter. Sommige reageerders denken dat ik alleen maar over seks schrijf. Ik schrijf ook wel eens over iets. Maar aan die reacties zie ik wel dat er een harde kern Luna-bezoekers is en daar ben ik best wel een beetje trots op. Zo. En nu ga ik naar een feestje van vrienden om me daarna helemaal klem te zuipen en te slikken op het bootfeest ‘Boudoir Love’. Daarna wens ik graag door P. 2002 ingeneukt te worden. Ik moet natuurlijk wel Luna’s zelfbeeld intact houden. Het feest duurt tot morgenochtend 9.00 en ik vind 1 januari 2002 een mooie datum om de hele dag in bed te blijven. Bezoekers van deze site wil ik bedanken voor al hun bezoekjes in 2001 en ik hoop iedereen volgend jaar weer te zien. Een heel goed 2002!

¶ | 20:01 | luna | 24 reacties

31-12-2001

LUNATIC, PART 7

¶ | 12:26 | luna | 17 reacties

29-12-2001

LUNA EN DE EUROKIT

‘Tegen inlevering van het onderste deel van deze op naam gestelde afhaalcoupon ontvangt de eigenaar één eurokit ter waarde van 8,55’, zei het papiertje dat een paar weken geleden in mijn brievenbus lag. ‘Er is een eurokit voor elke inwoner van Nederland die op 31 december 2001 zes jaar of ouder is.’ Laat ik er voor het gemak van uitgaan dat er 15 miljoen mensen in Nederland wonen en dat er 3 miljoen jonger dan die zes jaar zijn. Laat ik er ook voor het gemak van uitgaan dat 2 miljoen mensen de eurokit vergeten op te halen, omdat ze geen tijd of geen zin hebben. Dat geeft toch nog mooi 10 miljoen mensen die in totaal zo’n 85 miljoen gulden van de Nederlandse staat krijgen. Ik lees wel eens in de krant dat mensen in de zorg zo weinig verdienen. Ik hoor ook wel eens op het journaal dat er geld nodig is in het onderwijs. Of dat de agrarische sector het nogal moeilijk heeft. Of dat er aan de andere kant van de wereld nog steeds kindjes dood gaan van de honger. Of dat er nog steeds geen geneesmiddel tegen aids is gevonden. En nu krijg ik als Nederlands staatsburger zomaar geld, zodat ik alvast aan dat geld kan wennen? Zodat ik alvast aan dat geld kan wennen? Ik schrijf het nog een keer; zodat ik alvast aan geld kan wennen! Iedereen zit thuis naar z’n nieuwe euro’s te kijken: “Het lijkt net nepgeld hè?” Ja, het is ook nepgeld. En ik vind niet dat ik die 8,55 heb verdiend. Ik ben vandaag naar de HEMA gegaan, heb m’n eurokit opgehaald en heb de muntjes meteen uit het ding gefrommeld. Bij de Dam stond een mannetje met een collectebus voor het Leger des Heils. Daar heb ik m’n gratis gekregen geld ingedaan. De euro wordt van ons allemaal, maar er zijn wel grenzen.

¶ | 16:46 | luna | 58 reacties

29-12-2001

LUNA EN HET BALLONNENFEEST

Ik ben net terug van ‘Ship of Fools’ van het Amsterdams Ballon Gezelschap. Oftewel, het jaarlijkse ballonnenfeest in de Paradiso, georganiseerd door het kunstenaarsdorp Ruigoord. Oftewel, een heel vaag feest, met als thema ‘Middeleeuwen’. Ik was hier nog niet eerder geweest en kwam er pas toen ik binnen was achter waarom het ‘ballonnenfeest’ heet. Aan het plafond hingen namelijk zo’n 250 heliumballonnen met een touwtje waaraan een zakje met een voorgedraaide joint hing. Naarmate het warmer werd in Paradiso, kwamen de ballonnen langzaam naar beneden dwarrelen. Gratis joints dus. (“Dit kan je toch niet aan een Amerikaan uitleggen? Dat er gratis joints uit de lucht komen vallen op feestjes in Amsterdam”, zei vriend L.). Het publiek bestond voornamelijk uit rare figuren. De oude hippies van Ruigoord, vrienden van hippies van Ruigoord en vrienden van vrienden van hippies van Ruigoord. Om 20.00 werd het eten voor zo’n 150 man opgediend en het was lekker. Nadat alles weer was afgeruimd ontstond er spontaan een circus op de dansvloer, compleet met acrobaten, mannetjes met diabolo’s, meisjes met linten en jongleurs. Ondertussen speelde een Middeleeuwse hardrockband op schelpen, trommels en fluitjes. Van 23.00 tot 0.30 kon ik genieten van de musical ‘Ship of Fools’, waar ik niets van kon verstaan. Paradiso stroomde vol en ik werd een beetje paranoia van alle Middeleeuwse kostuums om me heen. Ik was waarschijnlijk te nuchter en te moe om van het feest te genieten en ben vroeg naar huis gegaan. Wel twee ballonnetjes meegenomen.

¶ | 02:23 | luna | 5 reacties

26-12-2001

WEET JE NOG TOEN?

Gisteren heb ik de beste Eerste Kerstdag ooit gehad. Ik ben zelf alleen maar druk geweest met hapjes en drankjes, maar het feit dat mijn ouders en de ouders van P. zo ontzettend hebben genoten maakte het tot een dag die ik nooit zal vergeten. Over 30 jaar, als onze ouders er niet meer zijn, weet ik dat op een bank zal zitten en tegen P. zal zeggen: “Weet je nog toen?” Dat we veel te veel vlees hadden gekocht en hoe zwaar de boodschappentassen waren die we moesten dragen. Dat ik al dagen bezig was met het kopen van cadeautjes en dat ik wel 6 uur bezig was om al die cadeautjes met lintjes en strikjes in te pakken. We zullen met een glimlach terugdenken aan de kindjes van zijn zus, hoe lief ze toen waren. We zullen vooral moeten lachen om onze ouders. Dat de moeders 3 flessen witte wijn dronken, zijn vader 2 flessen rode wijn en mijn vader 10 flesjes bier. Ik zal zeggen: “Weet je nog dat ze tijdens de koffie met z’n vieren een fles Amaretto hebben leeggedronken en dat ik daarna een glas water voor ze neerzette, omdat ze een beetje te dronken waren? En dat ze toen allemaal tegelijk een slok water namen en zeiden: ‘Gatverdamme, alsof je een klap in je gezicht krijgt, heb je niet iets anders?’ En dat ze toen ook nog een fles perenlikeur opdronken.” P. zal zeggen: “M’n vader heeft toen ook nog een joint met me gerookt, daar hebben we nog foto’s van! Weet je nog dat ze ’s nachts stomdronken met een taxi naar dat hotel zijn gegaan en daar aan de hotelbar nog even zijn doorgegaan? En dat ze de volgende ochtend broodnuchter weer bij ons voor de deur stonden om 10 uur?” En ik zal zeggen: “Ja, dat was lachen toen. Onder de tafel gedronken door mijn ouders en schoonouders.”

¶ | 13:12 | luna | 15 reacties

24-12-2001

GEEN KERSTKAART

Ze had net gewerkt en toen ze thuiskwam vroeg ze meteen aan haar moeder of er nog post was gekomen voor haar. Ze kreeg altijd veel kerstkaarten, vooral van collega’s, maar ze hoopte dat er dit jaar een kaart van haar vriendin van de middelbare school bij zat. Ze kreeg een brief van haar penvriendin en een kaart van haar oma, maar geen kaart van haar oude vriendin. Ze had het eigenlijk ook niet verwacht. Ze kreeg namelijk nooit meer een kaartje van haar. Ze vond het jammer. Zelf stuurde ze elk jaar nog wel een kaartje. Een hele mooie dit jaar, met een puppy met een grote rode strik. Ze stuurde ook altijd nog een kaart als haar vriendin jarig was. Ze moest even denken aan hoe het vroeger was. Hoe goed ze elkaar toen kenden toen ze 13 waren. Hoe ze samen hun eerste sigaret rookten bij de Waal. Ze vonden het allebei niet zo lekker toen. Ze moesten hoesten. Haar vriendin rookte nu wel, dat had ze 2 jaar geleden gezien toen ze een dagje naar Amsterdam was gegaan. Dat was de laatste keer dat ze hadden afgesproken. Ze kenden elkaar nu 13 jaar, maar sinds haar vriendin naar Amsterdam was verhuisd zagen ze elkaar misschien 2 keer per jaar. Soms komt haar vriendin onverwacht langs op haar werk. Dan kunnen ze meestal maar even praten, maar ze vinden het allebei leuk om elkaar weer te zien. Ze bellen ook wel eens, maar ze hebben elkaar weinig te vertellen. Ze missen elkaar niet, maar ze vinden het allebei wel belangrijk om contact te houden. Ze zou geen kerstkaart van haar vriendin krijgen, maar ze wist zeker dat zij volgend jaar wel weer een keertje onverwacht voor haar deur zou staan.

Jeff Buckley: “And we sat on our own star and dreamed of the way that we were and the way that we wanted to be...”

¶ | 01:59 | luna | 6 reacties

22-12-2001

LUNA HEEFT NESTELDRANG

Vandaag zijn Skinner en ik verhuisd naar P.’s huis. Omdat ik tussen kerst en 1 januari toch iedere dag bij P. zou slapen, vond ik het een beetje zielig om Skinner alleen thuis te laten zitten. Voor de kerst heeft Skinner een gloednieuwe kattenbak gekregen en die staat nu in de keuken van P., naast z’n gloednieuwe etensbakje. Skinner heeft het prima naar z’n zin en ligt bij P. op de bank. Ik heb het ook prima naar m’n zin en ben me als een perfecte huisvrouw aan het gedragen door te koken, te wassen en schoon te maken. Ik ben in m’n element en ik ben gelukkig. Daarom hebben we net na grondig overleg besloten dat ik hier blijf. P.:”Ga je niet meer weg?” Luna: “Nee, ik blijf hier, mijn kachel is stuk thuis.” P.: “Oh, nou ja, goed. Dus we wonen samen nu?” Luna: “Ja, toch?” P.: “Oke.” Zo kunnen we alvast wennen aan het samenwonen, het scheelt huur en het is gezellig. Het huis dat we hebben gekocht kunnen we pas 1 november 2002 betrekken en om in die maanden nou én hypotheek én zowel zijn huur als mijn huur te betalen is een beetje te veel van het goede. Ik ga zo de badkamer schoonmaken en zijn kledingkasten organiseren, zodat mijn spulletjes er ook bij kunnen. Ik heb vandaag ook druk kerstinkopen gedaan, want zowel zijn ouders, als mijn ouders én zijn zus met man en kinderen komen op Eerste Kerstdag bij ons gourmetten. Iedereen krijgt cadeautjes en die ga ik zometeen inpakken in glimmende papiertjes. Ook moet het huis nog in kerstsfeer komen. Ik trek zo een fles wijn open en P. heeft net een dikke joint gedraaid; om aan onze nieuwe burgerlijke staat te wennen. Samenwonen is prima, maar je moet wel jezelf blijven.

¶ | 22:37 | luna | 17 reacties

20-12-2001

VERMISTE-KATTEN-PAPIERTJES

Al bijna een week hoop ik een stukje te kunnen schrijven met de titel ‘Gandhi is terug!’. Hij is alleen nog niet terug. Ik denk ook niet meer dat hij terugkomt. Ik liep net langs de plaatselijke Albert Heijn. Daar zag ik een A4-tje hangen met de tekst; ‘Vermist, Gandhi, sinds 9 december, beloning 250,-’. Dat A4-tje heb ik daar zelf een paar dagen terug opgehangen. Zo van een afstand lijkt het iets heel normaals; een weggelopen kat. Ik ben even dichtbij het papiertje gaan staan. Het was een mooie foto. Ik heb lang nagedacht over die foto, want het moest een foto zijn waarop Gandhi goed herkenbaar zou zijn. Ik heb ook lang nagedacht over de beloning. Ik wist niet of ik nou wel of geen beloning moest geven. Maar ik denk dat mensen eerder zullen bellen als ze er geld voor krijgen. Het A4-tje hing er goed bij. Het vermiste-katten-papiertje van Gandhi was alleen niet de enige die er hing. Naast die van hem hingen er nog 3. Ook de andere katten zijn weggelopen rond dezelfde datum als Gandhi. Ik vind 4 vermiste katten in 1 week een beetje te toevallig. En één van de andere weggelopen katten heette ‘Luna’, dat vond ik ook wel heel toevallig. Ik heb een bakje met brokjes op het balkon staan. Ook een bakje met water. Er is nog niets van gegeten of gedronken. Ik loop elke dag een rondje om mijn huizenblok en ik heb in alle portieken en onder alle auto’s gekeken, maar hij zit er echt niet. En ik sta al dagen ieder uur op m’n balkon ‘psspsspsspsspss’ te roepen, maar hij komt niet aangehuppeld. Ik heb 1 troost. Skinner is in deze dagen getransformeerd tot een ultrageile kat die alleen maar wil knuffelen. Hij mag alleen nooit meer naar buiten.

¶ | 15:07 | luna | 25 reacties

18-12-2001

EEN ROLLADE EN 10 KARBONADES

Het was 17.00. Hij had al warm gegeten en zat op de bank. Ze zou thuis werken vandaag, dat had ze een paar dagen terug verteld. Hij wilde haar bellen, maar hij durfde niet zo goed. Het kwam wel eens voor dat ze zei dat ze thuis zou zijn en dat ze er dan toch niet was. Dan werd hij ongerust. Hij kon natuurlijk ook naar haar mobiel bellen, maar dat had hij nog nooit gedaan. Hij had een hekel aan antwoordapparaten, hij wist nooit wat hij moest inspreken. Meestal liet hij z’n vrouw naar hun dochter bellen, zij zou dan zeggen: “Je vader wil je even spreken.” Zo ging het 2 keer per week. Hij had een viswedstrijd gehad dit weekend. Hij was eerste geworden en had een rollade en 10 karbonades gewonnen. Dat wilde hij haar graag vertellen. Ook had hij een leuke mop gehoord. Hij wist niet meer precies hoe die ging, dat moest hij even opzoeken. Hij had het ergens opgeschreven. Zij hield eigenlijk niet zo van moppen, dat wist hij wel, maar ze moest altijd wel lachen als hij een mop vertelde. Hij hoorde haar graag lachen. Ze zou vertellen wat ze deze week had gedaan. Hij begreep niet zoveel van haar leven, maar hij vond het altijd fijn om haar stem te horen. En hij hoorde graag dat het goed met haar ging. Ze leek op haar moeder. Hij zou haar vragen of ze misschien een halve rollade wilde. Dat vond ze vroeger altijd lekker en haar moeder zou ‘m wel voor haar braden en in de diepvries doen. “Bel jij zo even?”, vroeg hij z’n vrouw. Even later hoorde hij haar het antwoordapparaat inspreken. Ze was er dus niet. Hij keek naar ‘Get the Picture’ en het journaal, en hoopte de hele avond dat ze terug zou bellen.

¶ | 17:58 | luna | 23 reacties

18-12-2001

IS ZOENEN VREEMDGAAN?

Als P. tijdens een avondje stappen ‘per ongeluk’ met een ander zou zoenen, dan zou ik daar geen problemen mee hebben. Hij moet daar alleen geen gewoonte van maken. Pas op het moment dat er telefoonnummers uitgewisseld worden en hij dus van plan zou zijn om dat meisje vaker te zien dan zou ik zeggen: “Hohoho, schatje, dat was niet de bedoeling van onze relatie. Het moet wel gezellig blijven.” Hij denkt hier ook zo over. Als ik in een dronken, geile bui met een meisje heb gezoend, dan zeg ik dat tegen hem, hij lacht erom en we gaan verder met het schillen van de aardappels. Wij zien elkaar te weinig soms. Maar we staan elkaar niet in de weg. Als hij 60 uur per week werkt en dan in het weekend met vrienden wil stappen en op zondag wil voetballen, dan moet hij dat doen. Wie ben ik om tegen hem te zeggen: “Ik wil niet dat je dat doet waar jij gelukkig van wordt.” Als ik uit wil gaan, me klem wil zuipen, wil flirten en daarna stomdronken naast hem kom liggen, vindt hij dat prima. Wij lachen daarom. Van alle mannen die ik heb gekend is P. de enige die mij helemaal neemt zoals ik ben. Hij snapt dat ik het ene moment een geile tekst voor een seksblaadje kan schrijven, het volgende moment het cadeautje uit een suprise-ei in elkaar kan zetten en daarna bij hem op de bank naar een documentaire over Afghanistan wil kijken. Onze relatie kan een per-ongeluk-zoen met een ander dus wel hebben.

¶ | 01:16 | luna | 59 reacties

16-12-2001

WHAT’S IN A NAME?

Ik denk dat ik niet de enige vrouw ben met een ‘mannenlijst’. Een lijst met de namen van alle jongens en mannen met wie ik naar bed ben geweest en met wie ik heb gezoend. Vier jaar terug werd die lijst bijna wekelijks bijgewerkt. Nu ligt hij al een paar jaar in een doos tussen brieven, foto’s, bierviltjes met telefoonnummers en kassabonnetjes uit die tijd. Af en toe pak ik die doos erbij om herinneringen op te doen. Zo komt het dat ik de namen van al mijn ‘exen’ moeiteloos kan opdreunen. Altijd handig, mocht je er eentje per ongeluk tegenkomen. Het staat namelijk best lullig als je de naam van de persoon met wie je in bed hebt gelegen niet meer kent. Zo was ik gisteren in de NL Lounge tijdens ‘De Nacht van de Erotiek’ en zag ik A. staan, een one-night-stand van 5 jaar geleden. Pas na de seks vertelde hij me dat hij een vriendin had. Daar hou ik niet van. Ik hoefde hem niet meer te zien en dat is ook niet meer gebeurd. Tot gisteren. “Dag A.”, zei ik. “Ik heb nog vaak aan je gedacht weet je?”, zei A. terug. “Het was hartstikke lekker toch toen?” Hij legde zijn hand op m’n billen. “Ach”, zei ik. “M’n ex-vriendin was ook een stripper”, zei hij en hij keek naar de danseres op de bar. Hij zei het woordje ‘ex-vriendin’ net iets te hard. Zijn hand wreef over m’n heup. “Weet je nog wel hoe ik heet?”, vroeg ik venijnig. “Eh, Claudia?”, probeerde hij. “Fout”, zei ik en ik liep weg richting toiletten. Het was druk en de sfeer was de hele avond al spannend. Ik voelde een hand tussen m’n benen. Niet die van A., maar die van een mooi blond meisje. Ik draaide me om en even later stonden we te zoenen. Ze gaf me een knipoog toen ik weer wegliep. Ik heb haar naam niet gevraagd.

¶ | 23:29 | luna | 45 reacties

15-12-2001

OH YES, IT’S LADIES’ NIGHT

Het is vandaag chemical evening bij vriendin I. thuis. Mannen mochten niet mee. Dus vriendin T., I. en ik zitten hier aan de breezers, aan de pillen en aan de sigaretten. En maar lullen. Ondertussen Madonna op de achtergrond. Altijd goed voor vrouwenavondjes. Waar hebben wij het over? Waar krijgen vrouwen nu precies spierpijn als ze zichzelf vingeren? Hoe komt het dat mannen altijd op een andere toon gaan praten als ze een vrouw aan de telefoon hebben? Waarom zijn andere vrouwen vaak zo gemeen? Hoe komt het dat het allemaal niet meer uitmaakt als je een pilletjes slikt? Voel jij je ook zo lekker? Waarom is het zo leuk om in zo’n draaiend discobolletje te kijken? Op deze vragen hadden wij allemaal een zeer passend en correct antwoord. Alleen de vraag; ‘hoe komen wij aan een joint’, moest nog worden opgelost. Met z’n drieën hebben we ons dik aangekleed en zijn over de Wallen gaan dwalen. Stiekem nog even bij m’n nieuwe huis gekeken en daarna de eerste de beste engerd aangesproken of hij weed had. Dat had hij en we mochten het gratis meenemen in een patatzakje van de plaatselijke snackbar. Inclusief een lang vloeitje. Perfect. Amsterdam heeft een goed humeur vandaag. We hebben onze privé-disco in de huiskamer van I. Heerlijk. We zijn onze eigen dj en onze eigen barman. Oh, what a night!

¶ | 04:11 | luna | 12 reacties

14-12-2001

LUNA DOET EEN BEETJE KRITISCH

KJ vroeg gisteren in mijn reactieforum om ‘een kritische houding ten opzichte van mijn werk’. Als ik mijn werk in seksbladenland kritisch zou bekijken, dan zou ik denken; Jezus, ik schrijf allemaal geile verhaaltjes en wat bereik ik daar nou mee, intellectueel gezien? Draag ik bij aan een correcte visie op de vrouw in het algemeen en de seksualiteit van de vrouw in het bijzonder? Nee, zou mijn antwoord dan zijn. Mijn volgende gedachte zou dan meteen zijn; maar word ik gelukkig van m’n werk? Het antwoord op die vraag is een volmondig JA! Ik schrijf graag en ik schrijf goed over seks. Ik zou me zorgen kunnen maken over de illusie die ik verkoop. Mannen zouden kunnen denken dat alle vrouwen gewillige neukpoppetjes zijn. Dat kan, dat is aan de lezer. Als iemand mijn teksten meteen gaat generaliseren naar zijn vriendin, de buurvrouw of meisje bij de bakker, dan ligt dat aan zijn gebrek aan intelligentie. Niet aan mijn manier van schrijven. “Je lijkt geen oog te hebben voor de negatieve gevolgen van zoveel seks en bloot in onze publieke ruimte. Ik pleit voor een herwaardering van de schaamte en terugkeer naar het privé-domein”, schreef KJ gisteren ook. Ik denk dat seks nog steeds gevoelens van schaamte, of plaatsvervangende schaamte opwekt. Dat zal ook altijd zo blijven. Ik denk ook dat seks nog steeds voor het grootste gedeelte haar plaats heeft in het privé-domein. Maar juist het feit dat je nu kunt zien, lezen en horen hoe anderen met hun seksualiteit omgaan, maakt deze samenleving een stuk interessanter. Leidt een overdaad aan seks en bloot in de publieke ruimte tot negatieve gevolgen? Misschien. Maar ik denk dat de gevolgen van iedere dag naar het journaal kijken veel negatiever zullen zijn.

¶ | 01:12 | luna | 13 reacties

13-12-2001

LUNA BEZOEKT ‘SOIRÉE PORNOGRAFIQUE’

Gisteren was er een of andere lezing over de seksindustrie in de NL Lounge in Amsterdam. Een stuk of 4 mannetjes uit de seksindustrie gingen met elkaar en het publiek in discussie over verschillende stellingen. Zo waren er bijvoorbeeld de stellingen ‘seks is geen taboe meer’, ‘de seksindustrie heeft bijgedragen aan de emancipatie van de vrouw’ en ‘werken in de seksindustrie is altijd een jongensdroom geweest’. Er was eigenlijk weinig sprake van discussie. Het publiek deed niet echt mee en de sprekers waren het voor het merendeel met elkaar eens. Beetje saai dus. Pas toen aan het eind van de avond een paaldanseres verscheen werden de mannelijke bezoekers enthousiast. Seks en naakt is misschien niet meer zo’n groot taboe als vroeger, maar mannen (en vrouwen) kijken nog steeds een beetje verbaasd als ik vertel dat ik voor een seksblad werk. Ik vind de seksindustrie een heel integere en eerlijke business. De mensen zijn correct; een afspraak is een afspraak. Aan het begin van de lezing kwam een opdrachtgever naar me toe: “Ik heb nog steeds geen factuur van je ontvangen! Moet je wel snel doen hoor!” Dit heb ik een opdrachtgever van een ‘gewoon’ medium nog nooit horen zeggen. Die zullen dat waarschijnlijk ook nooit doen. Iemand vroeg me: “Ben je niet bang dat je later nooit meer een ‘normale’ baan kan krijgen, omdat je voor seksbladen hebt gewerkt?” Misschien wel. Maar vooralsnog interview ik liever een dame die bij een 06-lijn werkt dan een vrouw die uit Afghanistan is gevlucht. En ik test liever de nieuwste erotische speeltjes dan de nieuwste mobiele telefoons. It’s a dirty job, but I like to do it.

¶ | 14:07 | luna | 5 reacties

13-12-2001

NU-MAN, PART 2

¶ | 10:54 | luna | 8 reacties

11-12-2001

LUNA’S DAGBOEKEN

Vanaf dat ik kon schrijven heb ik een dagboek gehad, zodat ik nu ongeveer een stapel van een meter hoog met schriften, papieren, gedichten en andersoortige schrijfsels heb. Tastbaar. Daar hou ik van. Ik vind het heerlijk om dagboeken van vroeger door te lezen. Zo schreef ik op 21 mei 1985: “A. krijgt straks haar poesje, ze noemt het Patroesca. Dat vind ik een stomme naam. Straks ga ik even kijken. Ik ga nu poppetjes van wc-rolletjes maken.” Of op 1 december 1986: “Maartje, mijn duif, heeft 2 eieren gelegd, maar die hebben we omgewisseld, want anders gaan ze dood. We eten vandaag erwtensoep. Het is al een beetje donker buiten. Ik ruik de erwtensoep al.” Als ik die stukjes lees, dan zit ik weer op mijn kamertje van vroeger te schrijven. Heel netjes, want anders moest het opnieuw. Het leven leek zo simpel, zo heerlijk naïef. Ik maakte me druk om hoe laat ik op mocht blijven die avond, of ik buiten zou mogen spelen op zondag of wat voor cijfer ik zou hebben voor biologie. Mijn zorgen van nu bestaan uit hypotheken, werk, verzekeringen, belastingen en een weggelopen kat. Het is koud buiten en het regent. Ik zou willen dat ik bij m’n ouders thuis in m’n rode dagboekje aan het schrijven was. M’n vader zou warme chocomel maken en als ik lief was zou hij zelfs slagroom voor me kloppen. Ik zou naar de kerstboom kijken en schrijven: “Ik heb net met mamma de kerstboom versierd en pappa tilde me op, zodat ik de piek bovenop kon zetten.” Je ouders dragen je een stukje in het leven, maar de rest moet je zelf doen.

¶ | 22:04 | luna | 23 reacties

10-12-2001

LUNA IS GANDHI KWIJT

Ik heb 3 dagen bij P. geslapen. Buurman M. heeft voor m’n katten gezorgd, alleen heeft hij Gandhi deze dagen niet gesignaleerd. Ik ben al de hele dag thuis en hij is er nu nog niet. Hij komt ook niet als ik met een lepel op een blikje kattenvoer sta te tikken op het balkon. Hij is wel vaker een tijdje weggeweest, maar zo lang als dit nog nooit. Skinner is wel thuis en ligt op m’n schoot. Die is 2 jaar geleden wel eens een week kwijt geweest. Groot verdriet, want Skinner was het liefste wat ik had. In die week kwamen mijn ouders een dagje naar Amsterdam en ze wisten niet hoe mij te troosten. “We gaan wel naar het asiel om een nieuwe kat voor je te halen”, zei mijn moeder. Ik wilde niet, maar ik moest mee. In een klein hokje zat een kat, precies dezelfde als Skinner, maar dan in het bruin. Hij wilde mee, hij gaf kopjes tegen de tralies van z’n kooitje. “Die is wel lief”, zei ik tegen het meisje van het asiel. Het meisje stopte de kat in het oude draagbakje van Skinner en mijn moeder betaalde 150,-. Ik noemde ‘m Gandhi en hij sliep de eerste nacht onder mijn bed. Het was raar, een vreemde kat in huis, maar de tweede nacht lag Gandhi gezellig tegen mijn buik in bed. Midden in de nacht hoorde ik luid gemiauw op het balkon. Skinner was weer thuis en na een blikje en wat water uit de kraan kwam hij zoals altijd weer op m’n kussen liggen. Ik had ineens twee katten en kon m’n geluk niet op! Ik ben gewoon helemaal verliefd op mijn mannetjes en Gandhi moet snel terugkomen, want ik ben hartstikke ongerust.

¶ | 20:32 | luna | 33 reacties

10-12-2001

LUNA IS HELEMAAL KAPOT

Zo. Ik heb me nog nooit, helemaal nog nooit, in mijn leven zo ontzettend lichamelijk kapot gevoeld. Luna voelt spieren die ze nog nooit heeft gevoeld. Ik heb rsi in mijn hele lichaam. Spierpijn in mijn polsen, ellebogen en spierballen van het tasjes vullen met Foxy’s en het tasjes uitdelen met Foxy’s. Spierpijn in de rest van mijn lichaam door het staan en lopen op hoge hakken. Zelfs spierpijn in mijn kaken van het lachen. Ik heb zo vaak: “Wilt u misschien een Foxy”, gezegd, dat ik zeker weet dat ik daar straks over ga dromen. Ik heb gewoon pijn in mijn keel van het uitspreken van het woord ‘Foxy’. Ik kan geen Foxy meer zien. Ik heb drie dagen geleefd op tosti’s en blikjes Red Bull. Ik heb dingen gezien die mijn ogen eigenlijk niet konden verdragen; mannen compleet in zwart plastic, die alleen door twee kleine neusgaatjes konden ademen, transseksuelen die met hun benen wijd gingen liggen voor de Foxy-fotograaf en mannen met enge zilveren dingen in hun pik. Ik ben kapot, maar ik heb ook genoten van de diversiteit aan mensen. Niemand is gelijk en het feit dat zowel prachtige, lekkere meisjes als rare types naakt gingen voor de Foxy-fotograaf vond ik mooi. Het Amsterdamse publiek was eigenlijk behoorlijk blasé; die hadden alles al gezien. Sommigen vonden het zelfs ‘leuk’ om respectloze opmerkingen te maken. Maar het mechanisme ‘een glimlach geven, dan krijg je ook een glimlach terug’ werkte goed. Een Kamasutra-beurs is helemaal niet geil of spannend voor de medewerkers. Het is keihard werken. Maar wel bijzonder.

¶ | 00:30 | luna | 20 reacties

09-12-2001

LUNA IS KAPOT

Vandaag was de tweede dag van de Kamasutrabeurs in Amsterdam. Ik ben kapot. Ik heb gisteren van 10.00 tot 0.00 gewerkt en vandaag van 13.00 tot 0.00. En morgen moet ik weer. Ik ben echt kapot. Mijn voeten, knieën, enkels en bovenbenen doen pijn, van het rondlopen op hoge hakken. En de hele dag met een glimlach op je gezicht tasjes met een FOXY uitdelen is trouwens ook erg vermoeiend. Vandaag was de jellyfight, oftewel twee worstelende lekkere wijven in een kinderbadje met 800 liter geleipudding. Die geleipudding zit nu nog in mijn haar. Ook op mijn armen en benen trouwens. Ranzig, maar het ‘gevecht’ was erg leuk om te zien. Gisteren zijn we met de FOXY-meisjes na de beurs nog uitgeweest in de Powerzone. Daar zou namelijk een ‘erotic night’ zijn en wij waren uitgenodigd. Ik was daar al snel weer weg. Er was namelijk niets erotisch aan. Ik verwachte naakt, geile wijven en travestieten, nogmaals naakt, geile wijven en travestieten en in die volgorde. Ik kreeg; Arno Kolenbrander. Een omlaag gevallen musicalster. Die stond voor een ongeïnteresseerd publiek liedjes van Jodi Bernal te zingen. Dat was heel zielig. De organisatie van deze ‘erotic night’ vroeg nog of collega M. en ik hem wilden interviewen, maar dat wilden we niet. Ook probeerden ze op deze ‘erotic night’ een of ander familiespel te verkopen; een spel om de euro een beetje onder de knie te krijgen. Dit familiespel werd natuurlijk door niemand gekocht, want er was ook niemand. Het was een sneu feest dus. Ik ga nu in bad en zet een fles wijn naast me neer. Ik wil wat ik deze dagen heb meegemaakt zo snel mogelijk weer vergeten en daar is veel alcohol voor nodig. Morgen sta ik er weer. Gezellig.

¶ | 01:48 | luna | 15 reacties

07-12-2001

DE RINGEN VAN LUNA

Ik kwam net mijn oude ringen weer tegen. De ringen die ik van mijn exen kreeg. Ik heb er 4 aan elkaar geknoopt door een blauw lint (zie foto). Dus 4 exen en 4 ringen. En 1 ring om mijn vinger, die van P. natuurlijk. Om de een of andere vage, romantische reden hecht ik waarde aan een ring. Mijn eerste vriendje J. en ik gingen samen een vriendschapsring uitzoeken bij een juwelier. Ik was 14 en hij 3 jaar ouder. Mijn tweede ring kocht ik samen met R., ook bij een juwelier. We waren allebei 17, denk ik. Mijn derde vriendje M. wilde geen ring om, maar kocht er wel eentje voor mij toen ik 20 werd, want dat wilde ik graag. Met mijn drie eerste liefdes heb ik een relatie van 2 jaar of langer gehad. Mijn vierde liefde E. duurde maar even, maar die was zo heftig en intens dat hij wel een ring voor me kocht. “Zomaar”, zei hij. Met liefde en trots heb ik hem gedragen, tot hij ‘manisch depressief’ ging doen en hij met veel verdriet vertelde dat hij me niet meer wilde zien, omdat hij me niet gelukkig kon maken. De ring die ik nu draag heeft met mijn relatie met P. te maken. ‘HOPE’ staat op deze ring. Deze ring heb ik niet van P. gekregen, maar heb ik zelf gekocht. Toen P. en ik het moeilijk hadden, vorig jaar, zag ik deze ring liggen in een etalage. Hij was te duur, maar ik moest hem hebben, zodat ik altijd moest blijven hopen op betere tijden. Dat is gelukt. Ik vind hoop iets moois. Misschien wel het mooiste dat een mens kan doen; hopen op beter, anders, morgen of ooit. Ik hoop nu dat deze ring nooit bij de andere 4 terecht zal komen. Tussen het blauwe lint. Ik hoop dat ik bij P. blijf. En hij bij mij.

¶ | 02:32 | luna | 18 reacties

07-12-2001

5 RINGEN

¶ | 02:31 | luna | 6 reacties

06-12-2001

LUNA ONTMOET KAPPER PASQUALE

Vandaag zat ik binnen bij de bekendste herenkapper van Amsterdam: Pasquale Capone. Hij heeft een mini-kapsalon in de Begijnensteeg. Ik had nog nooit van hem gehoord en kwam puur toevallig langs zijn zaak. Ik bekeek de uitvergrote krantenknipsels en foto’s in zijn etalage tot het mannetje dat op de foto’s stond op het raam tikte en gebaarde dat ik naar binnen moest komen. Ik deed de deur open en werd hartelijk ontvangen door Pasquale. Pasquale bleek een echte Italiaan, want hij overlaadde me met complimentjes. “Je bent een klassieke schoonheid, zo’n mooie blanke huid, prachtig! En die tanden! Ies mooi, ies mooi”, zei Pasquale en hij gaf me een zoen. “Ga zitten”, zei hij dwingend. Hij rende meteen naar achter om een espresso voor mij en zijn klant te halen. Zijn kapperszaak leek wel een museum. Overal krantenknipsels, plakboeken en foto’s. Allemaal over hem natuurlijk. En over zijn klanten, want hij heeft heel wat bekende Nederlanders over de vloer gehad. De man was vroeger een echte beroemdheid in Amsterdam. Nu leek hij vooral een herhaling van zichzelf. Hij probeerde mij zijn levensfilosofieën uit te leggen, maar ik kon hem amper verstaan, want hij praatte snel en met een zwaar Italiaans accent. Hij was dan wel bijna 70, hij voelde zich niet te oud om mij een beetje te versieren, want tijdens zijn monoloog kwam hij steeds even naar me toe om over m’n arm te wrijven of over m’n haren. “Jij maakt dat ik me jong voel, ga je vanavond mee uit eten, met champagne?” vroeg Pasquale en kwam dichtbij me staan. “Eh, nee, ik moet echt weg, sorry”, mompelde ik. Ik gaf hem een zoen en bedankte voor de heerlijke espresso. Ik hou niet van mannen die alleen maar over zichzelf praten.

¶ | 17:39 | luna | 16 reacties

04-12-2001

LUNA & BEN

Gisteren heb ik afscheid genomen van mijn oude mobiele telefoon. Mijn gele Pocketline Swing had ik al een jaar of vijf. Ik hou niet zo van innovatie en hij deed het nog prima, dacht ik. “Met Luna.” “ ” “Ja, hallo met Luna, sorry, ik kan niet horen wie er belt, kun je straks even terugbellen? Over 10 minuutjes stap ik de tram uit.” “ ” Daarnaast bleek zo’n beltegoed ook niet echt handig. “Sorry, beltegoed is op, ik bel je straks terug als ik thuis ben.” Een nieuw mobieltje was dus nodig. Gisteren heb ik een Nokia 3310, met een groen en een paars frontje en een tweejarig Ben-abonnement gekocht voor precies 0,76 cent! Ik hoorde een Chinees mannetje de woorden ‘WAP’, ‘stand-by’, ‘PUK’, ‘SIM-kaart’ en ‘toegangscode’ zeggen. “Ja, ja, ja, dat geloof ik allemaal wel, kan dat leuke gifgroene frontje ook op deze?” vroeg ik het mannetje. “Ja hoor, dat kan, wilt u de telefoon zelf uit het plastic halen?” vroeg hij me. “Waarom?” vroeg ik. “Nou, sommige klanten willen de mobiele telefoon zelf als eerste aanraken”, zei de Chinees. “Dat meen je niet!” zei ik. “Ik vind het zelf ook een beetje raar hoor, maar ik moet het vragen”, zei hij. “Nou, regel jij maar dat dat apparaat het doet, en snel, want ik moet P. bellen!” Tien minuutjes later liep ik door de Kalverstraat en voelde m’n nieuwe aanwist trillen in m’n zak. Het was de Chinees: “Mevrouw, ik heb u een bonnetje meegegeven dat eigenlijk in onze administratie thuishoort, kunt u die nog even terug komen brengen?” Die Chinees mocht best de eerste zijn die m’n telefoontje aanraakte, maar niet de eerste die me belde. Ik had het besmette telefoontje bijna meteen teruggebracht, maar ik moest P. nog bellen.

¶ | 19:33 | luna | 28 reacties

04-12-2001

LUNA EN HET BLOEMETJE

Het is leuk om mensen af te zeiken. Heerlijk. Onder webloggers en lifeloggers is het vooral leuk om elkaar af te zeiken. En dan het liefst in elkaars reactieforum. Nu ga ik een gezellige discussie niet uit de weg, maar elkaar keihard afmaken is niet aan mij besteed. Zo vond ik het regeltje: Luna is een hoer, niet echt gepast in mijn reactieforum. Ook heb ik ooit: Fuck Luna, gelezen. Daar hou ik niet van. Daar was ik een beetje boos om. Je kan iemand ook op een nette en vriendelijke manier iets duidelijk maken. Weblogs en lifelogs zijn gratis en voor iedereen toegankelijk. Vind je ze leuk, dan moet je ze lezen, vind je er niets aan, lees ze dan niet. Heel simpel. Nu is Ramon van http://ramon123.diaryland.com een actie opgestart. Een actie om nu eens lief tegen elkaar te zijn. Hij vraagt webloggers: Lieve webloggers van Nederland, verenigt U! Kunnen we niet gewoon weer allemaal vriendjes zijn? Plaats een bloemetje op je site! Ramon zegt stout = fout, lief = het devies. Ja, dat gaat natuurlijk niet vanzelf, dus heb ik om zijn actie wat kracht bij te zetten net in mn eentje een xtc-pilletje geslikt. Gewoon omdat ik toch al verslaafd ben. En inderdaad. Via www.weblogger.nl ben ik alle weblogs afgegaan. De weblogs die me normaal geen fuck konden interesseren zagen er nu een stuk leuker uit. Hartstikke interessant allemaal. Mooie plaatjes ook. En vooral het werk dat in die sites zat! Jeetje. Mijn advies aan alle webloggers, lifeloggers en internetsurfers; slik eens een pilletje. Alles ziet er een stuk beter uit.

¶ | 03:00 | luna | 13 reacties

03-12-2001

NU-MAN, PART 1

¶ | 22:35 | luna | 30 reacties

02-12-2001

LUNA DOET DANKBAAR WERK

“Het lijkt me hartstikke zwaar hoor, werken in de zorg, maar het is ook zulk dankbaar werk”, zeggen mensen die nog nooit een stap over de drempel van een zorginstelling hebben gezet. Dankbaar? My ass! Vandaag heb ik voor het eerst sinds 5 jaar zitten janken van frustratie op m’n werk. Ik moest vandaag werken van 14.45 tot 22.45, met 2 andere collega’s. Onderbezetting vandaag, want eigenlijk zouden er 3 andere collega’s moeten staan. Nu is er bijna altijd sprake van onderbezetting, dus zo erg was het niet. Wat wel erg was, was dat we met 3 invallers stonden. Dit betekent 3 onbekende begeleiders op 12 bewoners. Kan goed gaan, kan ook misgaan. Vandaag ging het mis. Luna was nietsvermoedend de haren van een meisje aan het kammen tot een agressieve bewoner (formaat: dikke neger van 1.80) mij aan mijn haren trok en niet meer los wilde laten. Gevolg; ik mis een pluk haar. De bewoner gaf mij daarna een klap tegen mijn arm. Gevolg; een flinke blauwe plek. Deze bewoner werd daarna naar zijn kamer begeleid, maar kwam even later weer gezellig buurten in de keuken. Hij gooide met flinke kracht een aantal plastic bekers naar mijn hoofd om daarna een kan met limonade te pakken en te dreigen die naar mijn hoofd te gooien. Gevolg; een redelijk bange Luna die snel naar haar collega’s rent om hulp te halen. De agressieve bewoner rent achter haar aan, pakt haar vast en spuugt haar midden in haar gezicht. Gevolg; Luna vraagt zich af waar ze het allemaal voor doet.

¶ | 23:57 | luna | 23 reacties

02-12-2001

LUNATIC, PART 6

¶ | 14:35 | luna | 12 reacties

Volg Luna op Twitter.com