LUNA'S ANDERE SITES
ARCHIEF
Augustus 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LAATSTE FLICKR-FOTO
Alle content © Chantall van den Heuvel
Deze website is ontworpen
door mar10e.com
Bruce toont hier, in blakende gezondheid, maar weer eens waarom het PloesiePoesie-logo volledig op hem gebaseerd is! En dit logo drukte ik, geheel zelf, met mijn nieuwe zeefdruk-machine uit Japan op wat lieve baby-rompertjes! Kan in de wasmachine, kan gestreken worden en er kan op gekotst en gekwijld worden. De eerste twee lezers/lezeressen die reageren, en die in de afgelopen maand een kindje hebben gekregen, krijgen geheel gratis zo'n kekke rompert thuisgestuurd! Voor alle anderen; de romperts zijn binnenkort te verkrijgen in mijn PloesiePoesie-shop. Als ik eindelijk de rust en reinheid en relaxtheid heb gevonden om alles te updaten!
Update: Rompert #1 gaat naar Linda!!!
Met 5 plastic tassen vol PloesiePoesies probeer ik het kleine halletje binnen te lopen waar het winkelmeisje me op gewezen heeft. “Daarachter staat een stoel”, zegt ze, “ga maar vast zitten, dan help ik deze klant nog even.” Ga maar vast zitten? Ga maar vast zitten?! Eerst moet ik me langs 2 middelgrote honden en 1 grote Deense Dog pup zien te manoeuvreren! En binnen no time staan ze alledrie kwijlend tegen me aan te springen. “Je bent toch niet bang voor honden hè?”, vraagt het meisje. “Eh, nee, hoor, maar ik ben meer een poezenmens, volgens mij ruiken ze dat”, zeg ik. “Ze doen niks hoor”, roept het meisje, “en er lopen hier ook 5 katten rond, dus ze zijn wel wat gewend.” “Oh, okay”, zeg ik terwijl ik m’n tassen neerzet en plaatsneem op het stoeltje. De honden schieten als een kermisattractie langs m’n benen. Links, rechts, op en neer en op en neer. “Nee, niet je kop in de tas”, zeg ik tegen een dikkige labrador en duw ‘m aan de kant. Nee! Geen hondenkwijl op m’n PloesiePoesies! “Jij bent braaf”, zeg ik tegen een soort zwarte herder die naast me komt zitten en aai ‘m over z’n kop. Ik ruik aan m’n hand. Nee, niet lekker. “Ik kom er zo aan hoor”, zegt het winkelmeisje, “wil je koffie?” “Ja, doe maar.” En terwijl ik heel even niet oplet staat de Deense Dog-pup ineens met een roze PloesiePoesie in z'n bek te schudden. “Nee, hondje, nee!”, roep ik en probeer de poes uit z’n bek te pakken. “Nee, stout”, probeer ik daarna. Oh, paniek! “Laat los hondje, laat los!”, roep ik in een laatste wanhoopspoging en gelukkig sta ik even later het hondenkwijl van de poes te vegen. “Misschien kun je de tassen beter op de tafel daar zetten”, zegt het winkelmeisje terwijl ze me een kopje Senseo geeft, “nog 5 minuutjes, dan ben ik er.” Wanneer ik m’n tassen op de tafel heb gezet en een slokje van m’n Senseo neem zie ik dat de Dog zijn kop in een kattenbak steekt. “Jordy! Niet doen”, hoor ik vanuit de winkel, “Jordy!” Het meisje loopt richting de Deense Dog en trekt hem aan z’n halsband uit de kattenbak. Een strontlucht komt me tegemoet. Jordy’s grote roze tong draait een cirkel rond z'n bek. “Heeft-ie nou kattenpoep gegeten?”, vraag ik het meisje. “Ja, ze doen het alle drie”, zegt ze, “hoe verser de poep hoe beter.” WTF? De Dog zit op nog geen meter afstand en kijkt me vrolijk aan. Daarna komt Jordy met z'n kwijlende bek op me afgelopen. En legt z’n kop op m’n knieën. Op m’n kekke ‘70’s jurkje. I’m soooooo not a dog person.
“Hé Luun, wordt het niet eens tijd dat jij weer een stukje schrijft?”, vroeg vriend J. zaterdag tijdens de housewarming van vrienden A. en T., inclusief barbecue op het dakterras. “Eh, ja, hè, het is alweer 2 weken geleden”, zei ik. “Ik check elke dag je site, maar steeds die foto bovenaan. Maak je niks mee ofzo?”, vroeg hij. “Eh, nou…”, begon ik, “ik baal er zelf ook van dat er al 2 weken hetzelfde postje bovenaan staat. Maar ik had gewoon niet zo’n zin. En ik was moe.” Ik schepte nog wat mozzarella-tomaten-salade op. Ik bedacht me dat ik heus wel wat had kunnen schrijven de afgelopen weken. Maar dan krijg je dan zo’n opsomming van ik-heb dit-gedaan-en-dat-gedaan waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Al zou een verslag van mijn dineetje met vriendin L. bij restaurant Italia Oggi, overigens een aanrader, misschien wel noemenswaardig geweest zijn. En als ik heel eerlijk ben had ik ook best willen vertellen over de 5 fotoboeken met 800 foto’s en honderden lintjes in alle kleuren van de regenboog die ik de afgelopen maanden maakte om te geven tijdens het 1-jarig huwelijksfeestje van vrienden P. en D.! Ook de tapasmaaltijd die ik vorige week maakte om dat 1-jarige huwelijksfeestje te begeleiden was best het vermelden waard. Een paar foto’s van al die events waren trouwens ook niet weggeweest. Mooie mensen allemaal! En mijn haar zat ook al zo goed tijdens die events! En ik had natuurlijk best kunnen vertellen over vorige week zaterdag en dat Bruce toen weer begon te kotsen en dat ik dacht; daar gaan we weer en dat ik in dat plasje kots toen een lintje van een bos bloemen aantrof en dat ik toen dacht; deze kat leert het nooit, maar om nu weer over de katten te schrijven, ja, Jesus, daar had ik zelf na 2 weken alleen maar over de katten geschreven te hebben al helemaal geen zin in. Al zag het er best feestelijk uit, zo’n plasje kots met een paar stukjes bloemenlint in de kleuren rood, blauw en roze. “Ik schrijf maandag weer een stukje”, zei ik. “Oh, okay”, zei vriend J., “wil je nog wat drinken?” “Lekker”, zei ik. En die housewarming zaterdag was trouwens ook erg gezellig.
"Ik heb gisteren Skinner's ontlasting onderzocht", zei de dierenarts, "en ik heb goed nieuws." "Vertel! Vertel!", zei ik. "Skinner heeft een parasiet in z'n darmen, de Giardia-parasiet", zei ze. "Klinkt exotisch", zei ik, "en nu?" Die parasiet viel prima te behandelen met pillen, vertelde ze. Ook de andere 3 poezen moeten aan de pillen in verband met besmettingsgevaar, maar in principe ziet alles er zeer gezellig uit voor de toekomst! Skinner heeft in ieder geval geen extreem kankergezwel in z'n darmpjes en als het goed is zou hij binnen 5 dagen al van het gekots en geschijt af moeten zijn! En dan kan hij hopelijk ook eindelijk weer een beetje aankomen, want die 2,9 kilo van hem nu gaat natuurlijk nergens over. Ik zeg: hoera! En ik zeg: tijd voor de donderdagmiddagborrel!
“Misschien is het gewoon beter om ze allebei maar af te maken”, heb ik vorige week dramatisch geroepen. Want de wanhoop die 2 zieke katers in huis met zich meebracht vond ik nogal moeilijk te dragen. Maar ik moest wel. Al werd ik er zelf gewoon helemaal misselijk van. Skinner moest speciaal dieetvoer om weer aan te komen, maar hij kotste alles er steeds weer uit. Of hij scheet het met een sneltreinvaart net naast de kattenbak. En ik steeds om het kwartier checken of hij gekotst had, want zo ja, dan zou Bruce die kots weer op kunnen eten, en dat mocht natuurlijk niet, omdat hij net een heftige darmoperatie had gehad. Want Bruce vond Skinner’s kots een stuk beter smaken dan het dieetvoer dat hij zelf kreeg. Maar je doet het. Maar ik vraag me al tijden af: hoe doen andere mensen met katten dat? Met zieke katten? Of andere zieke beesten? Het lijkt mij onmogelijk om naast een vaste baan ook nog een zieke kat thuis te hebben die om de 1,5 uur een hapje voer moet krijgen omdat anders z’n darmen te zwaar belast worden. Het lijkt me ook onmogelijk om een flitsende piloot-carrière te hebben terwijl je kat om de 12 uur een shotje insuline moet krijgen. Of alleen al relaxt op je werk zitten terwijl je weet dat je kat een enorme hechting op z’n lijf heeft en daar de hele tijd met z’n scherpe tandjes aan wil zitten. Ik zou het niet kunnen. Ik kan deze situatie al amper aan, maar gelukkig heb ik ergens nog wel een stripje valium liggen. En een flesje limoncello. Maar ik adem en leef momenteel in hetzelfde ritme als de katten. Ik let minutieus op elke scheet die ze laten. Elk zuchtje, piepje of mauwtje kan betekenen dat het toch even niet helemaal lekker gaat en dan sta ik er alweer naast om lieve woordjes tegen ze te wauwelen. En ondertussen kom ik amper aan mezelf toe. Ik heb al 1,5 week niet echt gewerkt. Behalve wat gelummeld achter de naaimachine. Om daarna meteen alles op te ruimen, omdat het me dus echt niet nóg een keer gaat gebeuren dat Bruce denkt dat-ie de nieuwste Christian Lacroix is en nog een keer een draad van het spoeltje van m’n naaimachine inslikt.
Na een spannende nacht lijkt Bruce eindelijk weer zichzelf. Zichzelf, maar dan wel met een grote oorlogswond op z'n pensje die hij dan ook vol trots en van heel dichtbij wil laten zien de hele tijd. Hop, pontificaal in m'n gezicht ermee terwijl ik net zit te ontbijten! Lekker!
Ik ga liever 10 keer teveel dan 1 keer te weinig naar de dierenarts, dus toen Bruce vanmorgen rillend op de tafel lag belde ik meteen. "Kunt u 'm even temperaturen, want als hij koorts heeft, dan kunt u beter toch even langskomen", zei de assistente. En nee, natuurlijk lukte dat temperaturen niet. Bruce had wel andere dingen aan z'n kop dan zo'n koud ding in z'n kont krijgen. En ja, daarna ging Bruce van ellende weer terug onder de bank om daar te blijven rillen. En toen raakte ik zelf in paniek, want was als de hechtingen eruit waren gegaan? Wat als z'n darmen aan het dwalen waren in z'n lijf? Dus weer in een snikhete taxi met m'n vader en een kat in bakkie om zekerheid te hebben, want alles beter dan de staat van wanhoop waarin ik verkeerde. Even later vertelde de dierenarts dat Bruce inderdaad koorts had. Hij kreeg nog een extra anti-biotica-shotje en een extra setje pillen mee. En we wachten wederom alles af.
Okay, het is geen 6 miljoen, maar van het geld dat Bruce ons het afgelopen jaar gekost heeft hadden P. en ik best 2 maanden naar Thailand gekund... Voor het geintje van de afgelopen dagen betaalden we 650 euro, maar hij doet het weer! Alle schietgebedjes hebben geholpen! Hij ligt momenteel met grote oorlogswond onder de bank en hij maakt een duffe doch gezellige indruk! Hij mag 2 dagen niet eten en daarna pas heel voorzichtig. Aanstaande zaterdag is het een kritieke dag, omdat dan de darmwondjes zouden kunnen gaan lekken. Dus nog even doorbidden dan maar, zucht! Het is een hele toestand allemaal, maar, oh, wat hou ik van die kat!
"Hallo, met de dierenarts, ik bel u even over Bruce Lee”, zei de dierenarts gistermiddag. “Vertel”, zei ik met een bonkend hart, doodsbang dat het slecht nieuws zou zijn en dat Bruce alsnog gestikt was in het draadje voordat ze ‘m konden opereren. “Nou, ik heb het even goed bekeken”, zei ze, “en de draad zit om z’n tong gedraaid en gaat dan richting z’n maag.” “Dat meen je niet”, zei ik. Maar dat meende ze wel. “En nu verwacht ik”, ging ze verder, “dat als we de draad doorknippen, dat de draad dan vanzelf richting het maag-darmkanaal verdwijnt en dat hij er dan volgens de gebruikelijke weg uit gaat.” “Oh”, zei ik, “dat is trouwens wel eens gebeurd, dat er een draad uit z’n kont hing met stront eraan.” “Dus we opereren ‘m niet”, zei de dierenarts, “maar we kijken eerst wat er gebeurd als we het draadje losknippen. En dan blijft hij vannacht een nachtje hier en dan…” “Oh, nee”, onderbrak ik haar, “hij zit daar ’s nachts bij jullie alleen in zo’n kooi, zonder dat er iemand naar ‘m omkijkt, dat wil ik niet. Als jullie dat draadje hebben losgeknipt dan kom ‘m vanavond wel ophalen.” “Okay, dan maken we een afspraak voor morgenochtend”, zei ze, “en dan kijken we hoe het dan met ‘m is. Laten we hopen dat het allemaal met een sisser afloopt.” En dat hoopte ik ook. En dat hoopte P. ook. En m’n ouders ook. Maar dat deed het dus niet. Eenmaal thuis kotste Bruce meteen het water uit dat hij even daarvoor had gedronken. De rest van de avond lag hij voor Pampus in het hemelbed. En ’s nachts tilde ik ‘m mee naar beneden om bij mij en P. op bed te slapen. En gelukkig deed-ie dat ook, anders had ik zelf ook geen oog dichtgedaan. Maar vanmorgen trof ik een bijna laveloze Bruce aan op het voeteneind. Hij had geen honger, geen dorst, reageerde niet op ‘blikkie-blikkie’ en wilde alleen maar liggen en slapen. Dus toen we ‘m om 9.00 bij de dierenarts brachten, besloot ze ook meteen om ‘m alsnog te gaan opereren. En nu ben ik in afwachting van het verlossende telefoontje dat Bruce de operatie goed heeft doorstaan. Ondertussen heb ik net als Bruce het gevoel dat er een knoop in m’n maag zit.
Update, 14.46: Bruce is net aan het bijkomen van z'n narcose. Het was nogal een zware operatie volgens de dierenarts. Er zat een 2 meter lange draad gefrummeld vanaf z'n maag tot aan z'n dikke darm. Die is nu verwijderd door 2 gaatjes in z'n dunne darm te maken. Om 17.00 mag ik weer bellen om te kijken of ik 'm om mag halen vanavond of dat hij een nachtje in de nachtkliniek moet doorbrengen. Zucht en steun!
Update, 17.35: Ik mag 'm zo op gaan halen!
Update, 19.02: Bruce is thuis! Later foto's van z'n grote wond!
Denk je dat je echt alles hebt gehad op poezen-drama-gebied, en vooral dat het nu eindelijk ook wel eens afgelopen mag zijn, sta je ineens met een kater met hoge koorts wéér bij de dierenarts. Bruce Lee heeft een draad ingeslikt en het kan om z'n darmen zitten. Zielig! Hij wordt einde middag geopereerd en ondertussen doe ik maar weer 100 schietgebedjes. Gelukkig zijn m'n ouders hier om mee te bidden.
R.I.P. NAAIMACHINE
Als de naaimachine waarop m'n moeder vroeger haar kleding maakte en jaren later mijn eerste babykleertjes, als die naaimachine vandaag, na honderden PloesiePoesies genaaid te hebben, als die naaimachine het dan écht, écht niet meer doet, écht na 40 jaar z'n langste tijd gehad heeft, ja, dan is dat wel een moment om zachtjes bij te huilen.
# | | Al 8 reacties
DE OLYMPISCHE SPELEN
Ik ben die hele Olympische Spelen al weken zat, maar P. zit er elke dag weer helemaal klaar voor. Partner P. vandaag, met tranen in z'n ogen: "Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen, maar Ankie van Grunsven is een sieraad voor de Nederlandse sport."
# | | Al 7 reacties
NERGENS LAST VAN
Ondertussen heeft Bruce Lee dus helemaal nergens last van. Die ligt gewoon lekker te loungen om de nieuwe bank en snapt waarschijnlijk niet waar ik me zo druk om maak.
klik voor grote foto
# | | Al 7 reacties
JOHN LOVES BRUCE
Gelukkig krijgt Bruce ook genoeg broederliefde van John Digweed!
klik voor grote foto
# | | Al 7 reacties
70'S ELLEBOOGPATCHES
Bruce is ook voorzien van kekke jaren '70 patches op z'n voorpootjes! Helemaal retro!
klik voor grote foto
# | | Al 6 reacties
LUNA HARTJE INTERNET
Ik zit al 2 dagen, inclusief wat PloesiePoesies in progress, voor m'n beeldscherm. Te staren naar m'n onlangs gedownloade complete seizoen 1 van 'Heroes'. En nu dat eerste seizoen is afgelopen ben ik héél blij dat ik ook meteen seizoen 2 heb gedownload. Geweldige serie!
# | | Al 5 reacties
DE SHIT!!!!
Na maanden 'zal ik het doen, zal ik het niet doen' heb ik 'm uiteindelijk toch besteld! En hij is binnen! Mijn eigenste Gocco! Een mini-zeefdrukmachine-apparaat uit Japan! Yeah!
# | | Al 11 reacties
ZWARTE MARKT POESIES
Ik was vorig jaar al zo trots als een hond met 7 lullen toen ik werd gevraagd om mijn PloesiePoesies te verkopen tijdens de Kleine Fabriek in de RAI (een International Children's Trade Fair) en dit jaar was ik niet minder trots! Het thema was 'zwarte markt', wat resulteerde in PloesiePoesies en Kittie Koetuur in zwart/wit/grijs. Alles lag er geweldig bij!
klik voor grote foto
# | | Al 11 reacties
CAT-A-LOG #4
Nadat ik stiekem een maandje heb overgeslagen, is er deze maand weer een nieuwe Cat-a-Log te vinden op www.aboutblank.nl! Dit keer diepte-interviewde ik Kaat over haar katers Mr. Bojangles en Bada Bing. En ik maakte weer een kattencollage natuurlijk.
# | | Al 2 reacties
LUNA LEEST
Ik had het boek 'Eten, Bidden en Beminnen' van Elisabeth Gilbert speciaal bewaard voor de vakantie. Moest wel een topboek zijn, want een aantal vriendinnen en zelfs m'n beste vriendin Oprah waren er erg van onder de indruk. Ik had het echter na 2 bladzijden al helemaal gehad met de schrijfstijl van Elisabeth, de 'humor' van Elisabeth en eigenlijk gewoon met die hele Elisabeth als mens en als vrouw. Na 200 bladzijden legde ik het boek weg en besloot te beginnen in 'Mogelijkheid van een Eiland' van Michel Houellebecq. En ja, bij dat boek past eigenlijk alleen het woord 'briljant'.
# | | Al 11 reacties
Augustus 2008
Juni 2008
Mei 2008
April 2008
Maart 2008
Februari 2008
Januari 2008
December 2007
November 2007
Oktober 2007
September 2007
Augustus 2007
Juli 2007
Juni 2007
Mei 2007
April 2007
Maart 2007
Februari 2007
Januari 2007
December 2006
November 2006
Oktober 2006
September 2006
Augustus 2006
Juli 2006
Juni 2006
Mei 2006
April 2006
Maart 2006
Februari 2006
Januari 2006
December 2005
November 2005
Oktober 2005
September 2005
Augustus 2005
Juli 2005
Juni 2005
Mei 2005
April 2005
Maart 2005
Februari 2005
Januari 2005
December 2004
November 2004
Oktober 2004
September 2004
Augustus 2004
Juli 2004
Juni 2004
Mei 2004
April 2004
Maart 2004
Februari 2004
Januari 2004
December 2003
November 2003
Oktober 2003
September 2003
Augustus 2003
Juli 2003
Juni 2003
Mei 2003
April 2003
Maart 2003
Februari 2003
Januari 2003
December 2002
November 2002
Oktober 2002
September 2002
Augustus 2002
Juli 2002
Juni 2002
Mei 2002
April 2002
Maart 2002
Februari 2002
Januari 2002
December 2001
November 2001
Oktober 2001
September 2001
Augustus 2001
Juli 2001
Juni 2001
Mei 2001
April 2001
LAATSTE FLICKR-FOTO
www.flickr.com
This is a Flickr badge showing public photos from Electric Luna. Make you own badge here.
Alle content © Chantall van den Heuvel
Deze website is ontworpen
door mar10e.com
20-08-2008
WIN EEN BRUCE ROMPERT!Bruce toont hier, in blakende gezondheid, maar weer eens waarom het PloesiePoesie-logo volledig op hem gebaseerd is! En dit logo drukte ik, geheel zelf, met mijn nieuwe zeefdruk-machine uit Japan op wat lieve baby-rompertjes! Kan in de wasmachine, kan gestreken worden en er kan op gekotst en gekwijld worden. De eerste twee lezers/lezeressen die reageren, en die in de afgelopen maand een kindje hebben gekregen, krijgen geheel gratis zo'n kekke rompert thuisgestuurd! Voor alle anderen; de romperts zijn binnenkort te verkrijgen in mijn PloesiePoesie-shop. Als ik eindelijk de rust en reinheid en relaxtheid heb gevonden om alles te updaten!
Update: Rompert #1 gaat naar Linda!!!
# | 21:01 | | Al 26 reacties
19-08-2008
LUNA EN JORDYMet 5 plastic tassen vol PloesiePoesies probeer ik het kleine halletje binnen te lopen waar het winkelmeisje me op gewezen heeft. “Daarachter staat een stoel”, zegt ze, “ga maar vast zitten, dan help ik deze klant nog even.” Ga maar vast zitten? Ga maar vast zitten?! Eerst moet ik me langs 2 middelgrote honden en 1 grote Deense Dog pup zien te manoeuvreren! En binnen no time staan ze alledrie kwijlend tegen me aan te springen. “Je bent toch niet bang voor honden hè?”, vraagt het meisje. “Eh, nee, hoor, maar ik ben meer een poezenmens, volgens mij ruiken ze dat”, zeg ik. “Ze doen niks hoor”, roept het meisje, “en er lopen hier ook 5 katten rond, dus ze zijn wel wat gewend.” “Oh, okay”, zeg ik terwijl ik m’n tassen neerzet en plaatsneem op het stoeltje. De honden schieten als een kermisattractie langs m’n benen. Links, rechts, op en neer en op en neer. “Nee, niet je kop in de tas”, zeg ik tegen een dikkige labrador en duw ‘m aan de kant. Nee! Geen hondenkwijl op m’n PloesiePoesies! “Jij bent braaf”, zeg ik tegen een soort zwarte herder die naast me komt zitten en aai ‘m over z’n kop. Ik ruik aan m’n hand. Nee, niet lekker. “Ik kom er zo aan hoor”, zegt het winkelmeisje, “wil je koffie?” “Ja, doe maar.” En terwijl ik heel even niet oplet staat de Deense Dog-pup ineens met een roze PloesiePoesie in z'n bek te schudden. “Nee, hondje, nee!”, roep ik en probeer de poes uit z’n bek te pakken. “Nee, stout”, probeer ik daarna. Oh, paniek! “Laat los hondje, laat los!”, roep ik in een laatste wanhoopspoging en gelukkig sta ik even later het hondenkwijl van de poes te vegen. “Misschien kun je de tassen beter op de tafel daar zetten”, zegt het winkelmeisje terwijl ze me een kopje Senseo geeft, “nog 5 minuutjes, dan ben ik er.” Wanneer ik m’n tassen op de tafel heb gezet en een slokje van m’n Senseo neem zie ik dat de Dog zijn kop in een kattenbak steekt. “Jordy! Niet doen”, hoor ik vanuit de winkel, “Jordy!” Het meisje loopt richting de Deense Dog en trekt hem aan z’n halsband uit de kattenbak. Een strontlucht komt me tegemoet. Jordy’s grote roze tong draait een cirkel rond z'n bek. “Heeft-ie nou kattenpoep gegeten?”, vraag ik het meisje. “Ja, ze doen het alle drie”, zegt ze, “hoe verser de poep hoe beter.” WTF? De Dog zit op nog geen meter afstand en kijkt me vrolijk aan. Daarna komt Jordy met z'n kwijlende bek op me afgelopen. En legt z’n kop op m’n knieën. Op m’n kekke ‘70’s jurkje. I’m soooooo not a dog person.
# | 21:45 | | Al 17 reacties
18-08-2008
LUNA EN KATTEN LEVEN NOG“Hé Luun, wordt het niet eens tijd dat jij weer een stukje schrijft?”, vroeg vriend J. zaterdag tijdens de housewarming van vrienden A. en T., inclusief barbecue op het dakterras. “Eh, ja, hè, het is alweer 2 weken geleden”, zei ik. “Ik check elke dag je site, maar steeds die foto bovenaan. Maak je niks mee ofzo?”, vroeg hij. “Eh, nou…”, begon ik, “ik baal er zelf ook van dat er al 2 weken hetzelfde postje bovenaan staat. Maar ik had gewoon niet zo’n zin. En ik was moe.” Ik schepte nog wat mozzarella-tomaten-salade op. Ik bedacht me dat ik heus wel wat had kunnen schrijven de afgelopen weken. Maar dan krijg je dan zo’n opsomming van ik-heb dit-gedaan-en-dat-gedaan waar eigenlijk niemand op zit te wachten. Al zou een verslag van mijn dineetje met vriendin L. bij restaurant Italia Oggi, overigens een aanrader, misschien wel noemenswaardig geweest zijn. En als ik heel eerlijk ben had ik ook best willen vertellen over de 5 fotoboeken met 800 foto’s en honderden lintjes in alle kleuren van de regenboog die ik de afgelopen maanden maakte om te geven tijdens het 1-jarig huwelijksfeestje van vrienden P. en D.! Ook de tapasmaaltijd die ik vorige week maakte om dat 1-jarige huwelijksfeestje te begeleiden was best het vermelden waard. Een paar foto’s van al die events waren trouwens ook niet weggeweest. Mooie mensen allemaal! En mijn haar zat ook al zo goed tijdens die events! En ik had natuurlijk best kunnen vertellen over vorige week zaterdag en dat Bruce toen weer begon te kotsen en dat ik dacht; daar gaan we weer en dat ik in dat plasje kots toen een lintje van een bos bloemen aantrof en dat ik toen dacht; deze kat leert het nooit, maar om nu weer over de katten te schrijven, ja, Jesus, daar had ik zelf na 2 weken alleen maar over de katten geschreven te hebben al helemaal geen zin in. Al zag het er best feestelijk uit, zo’n plasje kots met een paar stukjes bloemenlint in de kleuren rood, blauw en roze. “Ik schrijf maandag weer een stukje”, zei ik. “Oh, okay”, zei vriend J., “wil je nog wat drinken?” “Lekker”, zei ik. En die housewarming zaterdag was trouwens ook erg gezellig.
# | 12:20 | | Al 11 reacties
07-08-2008
EN DAN EINDELIJK: GOED NIEUWS"Ik heb gisteren Skinner's ontlasting onderzocht", zei de dierenarts, "en ik heb goed nieuws." "Vertel! Vertel!", zei ik. "Skinner heeft een parasiet in z'n darmen, de Giardia-parasiet", zei ze. "Klinkt exotisch", zei ik, "en nu?" Die parasiet viel prima te behandelen met pillen, vertelde ze. Ook de andere 3 poezen moeten aan de pillen in verband met besmettingsgevaar, maar in principe ziet alles er zeer gezellig uit voor de toekomst! Skinner heeft in ieder geval geen extreem kankergezwel in z'n darmpjes en als het goed is zou hij binnen 5 dagen al van het gekots en geschijt af moeten zijn! En dan kan hij hopelijk ook eindelijk weer een beetje aankomen, want die 2,9 kilo van hem nu gaat natuurlijk nergens over. Ik zeg: hoera! En ik zeg: tijd voor de donderdagmiddagborrel!
# | 13:58 | | Al 30 reacties
05-08-2008
HOE DOEN ANDEREN DAT DAN?“Misschien is het gewoon beter om ze allebei maar af te maken”, heb ik vorige week dramatisch geroepen. Want de wanhoop die 2 zieke katers in huis met zich meebracht vond ik nogal moeilijk te dragen. Maar ik moest wel. Al werd ik er zelf gewoon helemaal misselijk van. Skinner moest speciaal dieetvoer om weer aan te komen, maar hij kotste alles er steeds weer uit. Of hij scheet het met een sneltreinvaart net naast de kattenbak. En ik steeds om het kwartier checken of hij gekotst had, want zo ja, dan zou Bruce die kots weer op kunnen eten, en dat mocht natuurlijk niet, omdat hij net een heftige darmoperatie had gehad. Want Bruce vond Skinner’s kots een stuk beter smaken dan het dieetvoer dat hij zelf kreeg. Maar je doet het. Maar ik vraag me al tijden af: hoe doen andere mensen met katten dat? Met zieke katten? Of andere zieke beesten? Het lijkt mij onmogelijk om naast een vaste baan ook nog een zieke kat thuis te hebben die om de 1,5 uur een hapje voer moet krijgen omdat anders z’n darmen te zwaar belast worden. Het lijkt me ook onmogelijk om een flitsende piloot-carrière te hebben terwijl je kat om de 12 uur een shotje insuline moet krijgen. Of alleen al relaxt op je werk zitten terwijl je weet dat je kat een enorme hechting op z’n lijf heeft en daar de hele tijd met z’n scherpe tandjes aan wil zitten. Ik zou het niet kunnen. Ik kan deze situatie al amper aan, maar gelukkig heb ik ergens nog wel een stripje valium liggen. En een flesje limoncello. Maar ik adem en leef momenteel in hetzelfde ritme als de katten. Ik let minutieus op elke scheet die ze laten. Elk zuchtje, piepje of mauwtje kan betekenen dat het toch even niet helemaal lekker gaat en dan sta ik er alweer naast om lieve woordjes tegen ze te wauwelen. En ondertussen kom ik amper aan mezelf toe. Ik heb al 1,5 week niet echt gewerkt. Behalve wat gelummeld achter de naaimachine. Om daarna meteen alles op te ruimen, omdat het me dus echt niet nóg een keer gaat gebeuren dat Bruce denkt dat-ie de nieuwste Christian Lacroix is en nog een keer een draad van het spoeltje van m’n naaimachine inslikt.
# | 14:08 | | Al 35 reacties
01-08-2008
BRUCE LIGT ER RELAXT BIJNa een spannende nacht lijkt Bruce eindelijk weer zichzelf. Zichzelf, maar dan wel met een grote oorlogswond op z'n pensje die hij dan ook vol trots en van heel dichtbij wil laten zien de hele tijd. Hop, pontificaal in m'n gezicht ermee terwijl ik net zit te ontbijten! Lekker!
# | 13:07 | | Al 22 reacties
31-07-2008
KWAKKELENDE BRUCEIk ga liever 10 keer teveel dan 1 keer te weinig naar de dierenarts, dus toen Bruce vanmorgen rillend op de tafel lag belde ik meteen. "Kunt u 'm even temperaturen, want als hij koorts heeft, dan kunt u beter toch even langskomen", zei de assistente. En nee, natuurlijk lukte dat temperaturen niet. Bruce had wel andere dingen aan z'n kop dan zo'n koud ding in z'n kont krijgen. En ja, daarna ging Bruce van ellende weer terug onder de bank om daar te blijven rillen. En toen raakte ik zelf in paniek, want was als de hechtingen eruit waren gegaan? Wat als z'n darmen aan het dwalen waren in z'n lijf? Dus weer in een snikhete taxi met m'n vader en een kat in bakkie om zekerheid te hebben, want alles beter dan de staat van wanhoop waarin ik verkeerde. Even later vertelde de dierenarts dat Bruce inderdaad koorts had. Hij kreeg nog een extra anti-biotica-shotje en een extra setje pillen mee. En we wachten wederom alles af.
# | 18:37 | | Al 18 reacties
30-07-2008
BRUCE, DE KAT VAN 6 MILJOENOkay, het is geen 6 miljoen, maar van het geld dat Bruce ons het afgelopen jaar gekost heeft hadden P. en ik best 2 maanden naar Thailand gekund... Voor het geintje van de afgelopen dagen betaalden we 650 euro, maar hij doet het weer! Alle schietgebedjes hebben geholpen! Hij ligt momenteel met grote oorlogswond onder de bank en hij maakt een duffe doch gezellige indruk! Hij mag 2 dagen niet eten en daarna pas heel voorzichtig. Aanstaande zaterdag is het een kritieke dag, omdat dan de darmwondjes zouden kunnen gaan lekken. Dus nog even doorbidden dan maar, zucht! Het is een hele toestand allemaal, maar, oh, wat hou ik van die kat!
# | 20:53 | | Al 18 reacties
BRUCE & DE DRAAD"Hallo, met de dierenarts, ik bel u even over Bruce Lee”, zei de dierenarts gistermiddag. “Vertel”, zei ik met een bonkend hart, doodsbang dat het slecht nieuws zou zijn en dat Bruce alsnog gestikt was in het draadje voordat ze ‘m konden opereren. “Nou, ik heb het even goed bekeken”, zei ze, “en de draad zit om z’n tong gedraaid en gaat dan richting z’n maag.” “Dat meen je niet”, zei ik. Maar dat meende ze wel. “En nu verwacht ik”, ging ze verder, “dat als we de draad doorknippen, dat de draad dan vanzelf richting het maag-darmkanaal verdwijnt en dat hij er dan volgens de gebruikelijke weg uit gaat.” “Oh”, zei ik, “dat is trouwens wel eens gebeurd, dat er een draad uit z’n kont hing met stront eraan.” “Dus we opereren ‘m niet”, zei de dierenarts, “maar we kijken eerst wat er gebeurd als we het draadje losknippen. En dan blijft hij vannacht een nachtje hier en dan…” “Oh, nee”, onderbrak ik haar, “hij zit daar ’s nachts bij jullie alleen in zo’n kooi, zonder dat er iemand naar ‘m omkijkt, dat wil ik niet. Als jullie dat draadje hebben losgeknipt dan kom ‘m vanavond wel ophalen.” “Okay, dan maken we een afspraak voor morgenochtend”, zei ze, “en dan kijken we hoe het dan met ‘m is. Laten we hopen dat het allemaal met een sisser afloopt.” En dat hoopte ik ook. En dat hoopte P. ook. En m’n ouders ook. Maar dat deed het dus niet. Eenmaal thuis kotste Bruce meteen het water uit dat hij even daarvoor had gedronken. De rest van de avond lag hij voor Pampus in het hemelbed. En ’s nachts tilde ik ‘m mee naar beneden om bij mij en P. op bed te slapen. En gelukkig deed-ie dat ook, anders had ik zelf ook geen oog dichtgedaan. Maar vanmorgen trof ik een bijna laveloze Bruce aan op het voeteneind. Hij had geen honger, geen dorst, reageerde niet op ‘blikkie-blikkie’ en wilde alleen maar liggen en slapen. Dus toen we ‘m om 9.00 bij de dierenarts brachten, besloot ze ook meteen om ‘m alsnog te gaan opereren. En nu ben ik in afwachting van het verlossende telefoontje dat Bruce de operatie goed heeft doorstaan. Ondertussen heb ik net als Bruce het gevoel dat er een knoop in m’n maag zit.
Update, 14.46: Bruce is net aan het bijkomen van z'n narcose. Het was nogal een zware operatie volgens de dierenarts. Er zat een 2 meter lange draad gefrummeld vanaf z'n maag tot aan z'n dikke darm. Die is nu verwijderd door 2 gaatjes in z'n dunne darm te maken. Om 17.00 mag ik weer bellen om te kijken of ik 'm om mag halen vanavond of dat hij een nachtje in de nachtkliniek moet doorbrengen. Zucht en steun!
Update, 17.35: Ik mag 'm zo op gaan halen!
Update, 19.02: Bruce is thuis! Later foto's van z'n grote wond!
# | 11:47 | | Al 30 reacties
29-07-2008
BIDDEN VOOR BRUCE...Denk je dat je echt alles hebt gehad op poezen-drama-gebied, en vooral dat het nu eindelijk ook wel eens afgelopen mag zijn, sta je ineens met een kater met hoge koorts wéér bij de dierenarts. Bruce Lee heeft een draad ingeslikt en het kan om z'n darmen zitten. Zielig! Hij wordt einde middag geopereerd en ondertussen doe ik maar weer 100 schietgebedjes. Gelukkig zijn m'n ouders hier om mee te bidden.
# | 13:44 | | Al 27 reacties
Als de naaimachine waarop m'n moeder vroeger haar kleding maakte en jaren later mijn eerste babykleertjes, als die naaimachine vandaag, na honderden PloesiePoesies genaaid te hebben, als die naaimachine het dan écht, écht niet meer doet, écht na 40 jaar z'n langste tijd gehad heeft, ja, dan is dat wel een moment om zachtjes bij te huilen.
# | | Al 8 reacties
DE OLYMPISCHE SPELEN
Ik ben die hele Olympische Spelen al weken zat, maar P. zit er elke dag weer helemaal klaar voor. Partner P. vandaag, met tranen in z'n ogen: "Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen, maar Ankie van Grunsven is een sieraad voor de Nederlandse sport."
# | | Al 7 reacties
NERGENS LAST VAN
Ondertussen heeft Bruce Lee dus helemaal nergens last van. Die ligt gewoon lekker te loungen om de nieuwe bank en snapt waarschijnlijk niet waar ik me zo druk om maak.
klik voor grote foto
# | | Al 7 reacties
JOHN LOVES BRUCE
Gelukkig krijgt Bruce ook genoeg broederliefde van John Digweed!
klik voor grote foto
# | | Al 7 reacties
70'S ELLEBOOGPATCHES
Bruce is ook voorzien van kekke jaren '70 patches op z'n voorpootjes! Helemaal retro!
klik voor grote foto
# | | Al 6 reacties
LUNA HARTJE INTERNET
Ik zit al 2 dagen, inclusief wat PloesiePoesies in progress, voor m'n beeldscherm. Te staren naar m'n onlangs gedownloade complete seizoen 1 van 'Heroes'. En nu dat eerste seizoen is afgelopen ben ik héél blij dat ik ook meteen seizoen 2 heb gedownload. Geweldige serie!
# | | Al 5 reacties
DE SHIT!!!!
Na maanden 'zal ik het doen, zal ik het niet doen' heb ik 'm uiteindelijk toch besteld! En hij is binnen! Mijn eigenste Gocco! Een mini-zeefdrukmachine-apparaat uit Japan! Yeah!
# | | Al 11 reacties
ZWARTE MARKT POESIES
Ik was vorig jaar al zo trots als een hond met 7 lullen toen ik werd gevraagd om mijn PloesiePoesies te verkopen tijdens de Kleine Fabriek in de RAI (een International Children's Trade Fair) en dit jaar was ik niet minder trots! Het thema was 'zwarte markt', wat resulteerde in PloesiePoesies en Kittie Koetuur in zwart/wit/grijs. Alles lag er geweldig bij!
klik voor grote foto
# | | Al 11 reacties
CAT-A-LOG #4
Nadat ik stiekem een maandje heb overgeslagen, is er deze maand weer een nieuwe Cat-a-Log te vinden op www.aboutblank.nl! Dit keer diepte-interviewde ik Kaat over haar katers Mr. Bojangles en Bada Bing. En ik maakte weer een kattencollage natuurlijk.
# | | Al 2 reacties
LUNA LEEST
Ik had het boek 'Eten, Bidden en Beminnen' van Elisabeth Gilbert speciaal bewaard voor de vakantie. Moest wel een topboek zijn, want een aantal vriendinnen en zelfs m'n beste vriendin Oprah waren er erg van onder de indruk. Ik had het echter na 2 bladzijden al helemaal gehad met de schrijfstijl van Elisabeth, de 'humor' van Elisabeth en eigenlijk gewoon met die hele Elisabeth als mens en als vrouw. Na 200 bladzijden legde ik het boek weg en besloot te beginnen in 'Mogelijkheid van een Eiland' van Michel Houellebecq. En ja, bij dat boek past eigenlijk alleen het woord 'briljant'.
# | | Al 11 reacties